Ζαγόρι: Στη σκιά της Αστράκας

08 Ιουνίου 2016
Οι επιβλητικοί βράχοι ή αλλιώς, οι πύργοι της Αστράκας, η νωχελική κίνηση των νερών του Βοϊδομάτη, η δύναμη της πέτρας, το διαπεραστικό καλοκαιρινό φως. Oι άνθρωποι, η δύναμη της θέλησης, η φιλοξενία, η ζεστασιά, οι γεύσεις.


Φημίζονται για την αρχιτεκτονική τους, έχουν πλούσια ιστορία, το φυσικό τοπίο είναι μοναδικό. Ούτε ένα, ούτε δύο, αλλά 46 ορεινά, πετρόκτιστα χωριά εκεί, "στον τόπο πίσω από το βουνό" όπως υποδηλώνει και η σλαβικής προέλευσης λέξη "Ζαγόρι", ανταγωνίζονται στην ομορφιά, τη γραφικότητα και τις τουριστικές υποδομές. Πανέμορφα γεφύρια, ιστορικές μονές και εκκλησίες, ατμοσφαιρικοί ξενώνες, δυνατές ιστορίες ανθρώπων που άντεξαν και δημιούργησαν success stories. Σε ποιούς τομείς; Σε όλους!


Σημείο αναφοράς το φαράγγι του Βίκου

Με αφετηρία το πανέμορφο Μονοδένδρι (πρώτη φωτό επάνω στο άρθρο), επισκέπτομαι τον αρχαιότερο ναό της περιοχής, το μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής του 14 αι., που βρίσκεται περίπου 800 μέτρα από την πλατεία του οικισμού. Ένα ήπιο, πλακόστρωτο μονοπάτι θα μας φέρει στον περίβολο της προσεγμένης Μονής, την οποία επιμελείται ο παπα-Ηλίας, ιερέας στο Μονοδένδρι.

Πολλές φορές, θα τον συναντήσετε εδώ να αγιογραφεί, με το πανέμορφο σκυλάκι του στα πόδια του. Συζητήστε μαζί του, ρωτήστε τον για την ιστορία της Μονής, αλλά και για την δική του ενασχόληση. Κάντε μία βόλτα στο χώρο, απολαύστε τη θέα, σε συνδυασμό με την ησυχία του μοναστηριού. Πλάι στα κτίσματα θα δείτε ένα τεράστιο εντυπωσιακό δέντρο να ξεχωρίζει. Πρόκειται για μία καστανιά, η οποία μάλιστα, σύμφωνα με τον συνοδό μας, τον Αποστόλη, «είναι η μεγαλύτερη στη χώρα μας».

Μία κόκκινη ευφάνταστη ζωγραφιά δίπλα σε μία σκάλα, προειδοποιεί: «Προσοχή γκρεμός». Σε κάθε περίπτωση πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί ώστε να καταφέρουμε να απολαύσουμε το μαγικό αυτό μέρος. Ανεβαίνοντας τα πρώτα σκαλιά, θα βρεθούμε σε ένα σχετικά ήπιο μονοπάτι, το οποίο πολύ γρήγορα θα μετατραπεί σε δύσκολο και στενό που κινείται στην άκρη του γκρεμού, χωρίς κανένα προστατευτικό. Μία ακόμη πινακίδα ενημερώνει ότι η συνέχεια είναι επικίνδυνη και γίνεται με αποκλειστική ευθύνη του περιπατητή. Οι άγριες τριανταφυλλιές, η έντονη βλάστηση, αλλά και το βραχώδες τοπίο αντιμάχονται, με τελικό νικητή τον συνδυασμό και των δύο. Δεν θέλω να φύγω από αυτό το μέρος. Προχωράω στο στενό, απόκρημνο μονοπάτι και θέλω λίγο ακόμη, ενώ παράλληλα αισθάνομαι ανασφάλεια αλλά και μαγεία… Αποφεύγω να κοιτάξω κάτω, η ματιά μου γυρίζει στο βράχο. Κάνω μία μικρή στάση και μόνο τότε βλέπω το φαράγγι, στη βάση του οποίο διακρίνονται τα νερά του Βοϊδομάτη. Το φαράγγι είναι ένα από τα βαθύτερα του κόσμου φτάνοντας τα 900 μέτρα, ενώ το μήκος του αγγίζει τα 10 χλμ.


Λίγο πριν το τέλος μία ξερολιθιά χωρίζει το μονοπάτι στα δύο. Μία ξύλινη πόρτα για το πουθενά, ένας κόσμος που αλλάζει διαρκώς. Το μονοπάτι τελειώνει. Θέλεις λίγο χρόνο για να καταλάβεις που βρίσκεσαι. Η ώρα της επιστροφής, φτάνει και οι εικόνες αυτές δεν μπορούν παρά να μην αποτυπωθούν ανεξίτηλα στο μυαλό.

Δείτε, αν θέλετε, την διαδρομή εδώ.

Η Ριζάρειος Σχολή στο Μονοδένδρι

Είναι νωρίς το πρωί όταν φτάνω στο Μονοδένδρι. Έχω διαβάσει πολλά για την Ριζάρειο χειροτεχνική σχολή που λειτουργεί στο χωριό και θέλω να την επισκεφθώ. Πάνω στην κεντρική πλατεία βλέπω το εκθετήριο αλλά θέλω πρώτα να δω το χώρο παραγωγής των υφαντών και των κεντημάτων. Λίγα μέτρα πιο πάνω, η κυρία Ιφιγένεια Γέπη, διευθύντρια της σχολής με ξεναγεί στο χώρο όπου εκείνη την ώρα οι εργασίες είναι σε εξέλιξη. «Εδώ φοιτούν μαθήτριες από 14 ετών και πάνω. Η φοίτηση είναι διετής, ακολουθεί πρακτική εξάσκηση  1 έτους. Παράλληλα δίνεται η δυνατότητα στις μαθήτριες να φιλοξενηθούν δωρεάν, στο οικοτροφείο της σχολής ή να μετακινηθούν από τα Ιωάννινα με μέσο της σχολής.»

Παρατηρώ γύρω μου να υφαίνουν με περισσή υπομονή. Βλέποντας το αποτέλεσμα στο εκθετήριο που λειτουργεί στην πλατεία αμέσως σκέφτομαι ότι αξίζει τον κόπο. «Τα υφαντά κατασκευάζονται με παραδοσιακούς αργαλειούς αποκλειστικά χειροκίνητους. Τα κεντήματα είναι και αυτά αποκλειστικά χειροποίητα.» Παράλληλα, στη σχολή γίνονται και μαθήματα κοσμήματος, ζωγραφικής και διαφόρων διακοσμητικών κατασκευών.

Λίγα μέτρα κάτω από την πλατεία, του οικισμού, σε ένα πανέμορφο νεοκλασικό βρίσκεται το εκθεσιακό κέντρο της Ριζαρείου, όπου αυτή την περίοδο φιλοξενεί φωτογραφική έκθεση του Δημήτρη Χαρισιάδη. Αξίζει μία επίσκεψη τόσο για να θαυμάσετε τις πανέμορφες ασπρόμαυρες φωτογραφίες όσο και για να θαυμάσετε το πανέμορφο νεοκλασικό – στολίδι με την ξυλόγλυπτη οροφή.


Το αρχοντικό – ξενώνας: Άπειρος Χώρα

Ανακαινισμένος με απόλυτο σεβασμό στα ιστορικά του δεδομένα, αλλά και με κύριο άξονα το τοπίο και την αίσθηση της ευρύτερης περιοχής του Ζαγορίου, ο ξενώνας Άπειρος Χώρα, στα Κάτω Πεδινά, αποτελεί μία νέα και πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση διαμονής. Η Αθηνά και ο σύζυγός της Κοντούρης, αποφάσισαν να μετατρέψουν το αρχοντικό της οικογένειας σε ξενώνα, αφιερώνοντας όλη τους την καθημερινότητα σε αυτή την προσπάθεια. «Το 2010, αφήσαμε την Αθήνα και αποφασίσαμε να εγκατασταθούμε στα Κάτω Πεδινά. Ήταν μία πολύ μεγάλη αλλαγή για εμάς, ωστόσο δεν μετανιώσαμε ούτε στιγμή.» Ο ξενώνας, λειτουργεί ήδη ένα χρόνο, και βασικό του στοιχείο είναι η προσφορά υπηρεσιών που δεν διαφέρουν σε τίποτα από αυτά που μπορεί κανείς να βρει σε ένα σπίτι.

Διαθέτει 7 δωμάτια και ένα mini spa.  Τα περισσότερα έπιπλα είναι αντίκες και είναι τοποθετημένα στους χώρους που βρίσκονταν αρχικά. Το αρχοντικό κατασκευάστηκε στα μέσα του 16ου αι. και επεκτάθηκε στη συνέχεια με βάση τις ανάγκες των ανθρώπων που το κατοικούσαν. Την σημερινή του μορφή την απέκτησε το 1861, οπότε και προστέθηκε ο δεύτερος όροφος. Μέχρι και την περίοδο του β` παγκοσμίου πολέμου, το αρχοντικό βρισκόταν σε πλήρη λειτουργία, όπου εκτός από ανάγκες κατοίκησης, στο ισόγειο του υπήρχαν υποδομές για την επεξεργασία γάλακτος, δημητριακών, σταφυλιού και μελιού.

Τηλ.: 26530 71188, www.apeiroschora.gr

 

Aristi Mountain, Η ζαγορίσια φιλοξενία

Στο ψηλότερο σημείο του πανέμορφου οικισμού της Αρίστης, βρίσκεται το ομώνυμο πολυτελές ξενοδοχείο, ιδανικό ορμητήριο για να γνωρίσει κανείς το μαγευτικό σύμπλεγμα των Ζαγοροχωρίων. Οι ατμοσφαιρικοί του χώροι, οι υψηλού επιπέδου υπηρεσίες και το spa του ξενοδοχείου, του δίνουν έντονα το χαρακτήρα του καταφυγίου χαλάρωσης. Το ξενοδοχείο διαθέτει ξύλινες παραδοσιακές στέγες και τοίχους με ντόπιες γκρίζες πέτρινες πλάκες, που ισορροπούν με το ορεινό τοπίο. Στο εστιατόριο του ξενοδοχείου, μπορείτε να απολαύσετε την «κουζίνα της φύσης» όπως την δημιούργησε ο διεθνώς γνωστός σεφ Γιάννης Κιόρογλου.

Τηλ.: 26530 41330, www.aristi.eu 


Η γαστρονομία στο Ζαγόρι

Άρρηκτα συνδεδεμένο με τη γαστρονομία, το Ζαγόρι προσφέρει πολλές γαστρονομικές επιλογές και επιλεκτικές στάσεις για φαγητό. Ζαγορίσιες μεγαλειώδεις πίτες, νόστιμα ντόπια κρέατα, γαλακτοκομικά, χόρτα, ζυμαρικά, σπιτικά γλυκά, μανιτάρια. Το εστιατόριο Salvia (φωτό κάτω) στο ξενοδοχείο Aristi Mountain, ανανέωσε πρόσφατα τους χώρους του, ενώ την κουζίνα ανέλαβε ο βραβευμένος και γνωστός διεθνώς, σεφ Γιάννης Κιόρογλου δημιουργώντας την «κουζίνα της φύσης». Παράλληλα, δημιούργησε μια «γυάλινη φάρμα», ένα σύγχρονης τεχνολογίας θερμοκήπιο από γυαλί που δίνει τη δυνατότητα καλλιέργειας λαχανικών καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου με βιολογικό τρόπο, τα οποία χρησιμοποιούνται στην κουζίνα. Από το μενού ξεχωρίσαμε την ποταμίσια πέστροφα που συνδυάζεται με εσπεριδοειδή, καθώς και το ξακουστό χέλι Κορωνησίας. Επόμενη στάση στη Βίτσα, στο γνωστό «Κανέλλα και Γαρίφαλο» (2653071671 )με τον Βασίλη Κατσούπα να παρουσιάζει μία σειρά πιάτων με άξονα το μανιτάρι. Στο Καπέσοβο, ο ξενώνας της οικογένειας Παπαγεωργίου (6979983798) δίνει έμφαση στην γαστρονομία της περιοχής, με την Ιωάννα, να αξιοποιεί τα προϊόντα από τον κήπο. Ξεχωρίσαμε την λαχανόπιτα με τα 14 είδη μυρωδικών και αγριόχορτων, και τους γίγαντες με χόρτα.


Στα Κατω Πεδινά, δοκιμάσαμε τις γεύσεις της Βαγγελιώς στο καφενείο του χωριού (2653071238). Εδώ απολαύσαμε τοπικά πιάτα ανάμεσα στις φιλοξενούμενες εκθέσεις ζωγραφικής ή φωτογραφίες που συχνά φιλοξενεί το κατάστημα. 

Στο Μονοδένδρι, στην «Πίτα της Κικίτσας» (2653071340) συνδυάσαμε  πέρα από τις πίτες, πολύ νόστιμα κρέατα, ψητά και κατσαρόλας. Στην Ελάτη, «Στα Ριζά» (2653071550), δοκιμάσαμε μαγειρευτά και την νόστιμη «μπλατσάρα», μια πίτα χωρίς φύλλο.


Σχόλια Χρηστών

Συνδεθείτε ή Εγγραφείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση