Κουκάκι guide: like a local

Αστική περιοχή με όμορφα νεοκλασικά στις παρυφές του Φιλόπαππου, γαστρονομικός παράδεισος τη δεκαετία του ’30 [ταβέρνα Σιλιβάνη], δραστήριο καλλιτεχνικό και εμπορικό κέντρο, παρήκμασε σταδιακά από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 και έπειτα.

Σήμερα, το Κουκάκι είναι μια από τις ανερχόμενες πολιτισμικές, εικαστικές και καλλιτεχνικές περιοχές που ζει στιγμές μετάλλαξης και συγκεντρώνει ολοένα και μεγαλύτερο γαστρονομικό ενδιαφέρον. Το στοίχημα είναι η προσαρμογή του παλιού στο νέο και ο σεβασμός του νέου προς το παλιό, με τις παθογένειες και τις στρεβλώσεις που σίγουρα υπάρχουν όπως θα εξηγήσω παρακάτω. 

Το Κουκάκι έχει τα βόρεια σύνορα του στη Δ. Αρεοπαγίτου όπου και γειτνιάζει με την ιστορική Πλάκα στην περιοχή Μακρυγιάννη. Ανατολικά το όριο είναι η Λεωφόρος Συγγρού που το χωρίζει από τον Νέο Κόσμο, ενώ στα νότια σύνορα βρίσκεται η «παιδική χαρά» και η Γενναίου Κολοκοτρώνη ως η γραμμή που το χωρίζει από την Καλλιθέα και τα Πετράλωνα. Στο δυτικό μέρος το φυσικό όριο είναι oπανέμορφος λόφος του Φιλοπάππου, ιστορικά ένας από τους πιο σημαντικούς λόφους/πάρκο της Αττικής.

Ως κέντρο του Κουκακίου θεωρείται η περιοχή που ορίζεται από τον πεζόδρομο της Δράκου έως τον πεζόδρομο της Γ. Ολυμπίου. Η περιοχή έως και το 2009 χαρακτηριζόταν από τα πολλά καταστήματα ανταλλακτικών και τα συνεργεία, κομμωτηρίων και φαρμακείων μια κατάσταση που άρχισε να αλλάζει σταδιακά χάρη στη λειτουργία του Μουσείου της Ακρόπολης.  Αυτή ήταν και η χρονική στιγμή μιας ενδιαφέρουσας κοινωνικής, πολιτισμικής, τουριστικής, εμπορικής και γαστρονομικής μετάλλαξης της περιοχής που ακόμη βρίσκεται σε εξέλιξη.

Φαγητό

Σήμερα, χωρίς να διαθέτει το μεγάλο όπλο, το Κουκάκι παρουσιάζει μια ποικιλομορφία στο φαγητό που ξεκινάει από τη σύγχρονη ελληνική κουζίνα και φθάνει έως τα συνεργατικά μεζεδοπωλεία κολεκτίβες.

Στην γαστρονομική κορυφή βρίσκεται αδιαμφισβήτητα ο Διόνυσος, στον λόφο του Φιλοπάππου, όπου ο chefΧάρης Νικολούζος παρουσίασε φέτος ένα εξαιρετικό μενού αντάξιο του χώρου [διαβάστε κριτική]. Μοναδική θέα στην Ακρόπολη, πράσινο και άνεση στο κλασικό πλέον εστιατόριο της περιοχής με τις υψηλές γαστρονομικές επιδόσεις.

Στην περιοχή του Μουσείου το Μάνη Μάνη, στο νεοκλασικό της οδού Φαλήρου 10, αποτελεί την πιο σίγουρη λύση για καλό φαγητό με σύγχρονη ελληνική κουζίνα και σαφή αναφορά στη Λακωνία και τα προϊόντα της. Πρόκειται για ένα εστιατόριο χαμηλών τόνων, όμορφο περιβάλλον και ένα ενδιαφέρον αλλά και προσιτό μενού που σίγουρα θα πρότεινα σε κάποιον φίλο μου.

Στο Μουσείο της Ακρόπολης ο επισκέπτης μπορεί να απολαύσει ένα αξιοπρεπέστατο ελληνικό πρωινό με κουλούρι Θεσσαλονίκης, ελληνικά τυριά και πίτες, ενώ ο chef Dominique Perrot παρουσιάζει ένα ελκυστικό μενού. Σε ειδικές περιπτώσεις το εστιατόριο του Μουσείου δεξιώνεται πολιτικούς ηγέτες, με πιο πρόσφατο τον Γάλλο Πρόεδρο Hollande.

Ένα ακόμη εστιατόριο που έχτισε τελευταία τη φήμη του στην πολιτική, είναι η Στροφή, όπου η Γερμανίδα Καγκελάριος Α. Μέρκελ το 2014 δοκίμασε ένα, κατά τα λεγόμενα της, γευστικότατο κατσικάκι με θέα την Ακρόπολη.

Δυστυχώς η απουσία της Εδωδής, που σταμάτησε τη λειτουργία της το 2013, και η μετακόμιση της Trapezaria στο Παγκράτι μας άφησε πιο φτωχούς γευστικά, μειώνοντας τις επιλογές μας.

Μια πρόσφατη προσθήκη στην γαστρονομική ποικιλία της περιοχής είναι το Hops Beers and Burgersστον πεζόδρομο της Δράκου [διαβάστε κριτική], στον χώρο όπου λειτουργούσε η θρυλική Βύνη. Στο Hops, ο Γ. Γεράρδος ακολουθεί τη νέα τάση των burgersκαι παρουσιάζει μια δελεαστική πρόταση με εκλεκτά κρέατα, μπίρες μικροζυθοποιίων αλλά και cocktails. Στον ίδιο πεζόδρομο, οι φίλοι της ψαροφαγίας θα βρουν μια καλή επιλογή στο Σκουμπρί που άνοιξε πρόσφατα και κερδίζει ολοένα και περισσότερους πιστούς φίλους του είδους.

Λίγα μέτρα πιο κάτω, επί της Φαλήρου, το Monsieur Barbu αποτελεί ακόμη μια αξιόλογη επιλογή με προσεγμένα πιάτα, καφέ και ποτό. Ακριβώς απέναντι, επίσης πολύ πρόσφατη προσθήκη, το ΚΙΝΟΝΟ της  Όλγας Μανέτα, ένας όμορφος χώρος για ποτό, καφέ και φαγητό που αναμένουμε και σύντομα να ξεδιπλώσει όλες του τις αρετές [διαβάστε κριτική].

Στην οδό Ζίννη, πολύ κοντά στη Λεωφόρο Συγγρού δύο ακόμη newcomers, που άνοιξαν σχεδόν ταυτόχρονα, βρίσκονται δίπλα δίπλα προτείνοντας με σεμνότητα φαγητό και ποτό. Το στέκι του Ευφρόσυνου παρουσιάζει μια πρόταση νεοελληνικού μεζεδοπωλείου σε ένα ευχάριστο περιβάλλον και «τίμια» κουζίνα. Ακριβώς δίπλα το Bobos [Boheme Bourgeois], ένα ιδιαίτερο wine bar με αξιόλογη λίστα από τον ελληνικό αμπελώνα και μια μικρή επιλογή από προσεγμένα cocktails. Αν και η τοποθεσία του πάνω στη Ζίννη το αδικεί λίγο, εντούτοις, στο Bobosκρύβεται επιμελώς μια εκλεπτυσμένη κουλτούρα οινογνωσίας, μια ευχάριστη έκπληξη που αξίζει να ανακαλύψετε.

Η Φαλήρου μπορεί να χαρακτηριστεί συνολικότερα ως ο δρόμος των ανακαλύψεων καθώς στο τέλος του προς τον πεζόδρομο της Γ. Ολυμπίου βρίσκεται το αρκετά trendy  πλέον BelRay, ένα ιδιαίτερο στέκι βιομηχανικής αισθητικής με διακόσμηση που πλέκει τις δεκαετίες από το ’50 και μετά με μινιμαλιστικό τρόπο. Ένας τρίφατσος χώρος που παλιά λειτουργούσε ως συνεργείο/λιπαντήριο αυτοκινήτων, σήμερα προσφέρει μια αξιόλογη ποικιλία από ροφήματα, σνακ και ποτά που συγκεντρώνει το ενδιαφέρον των τόσο των κατοίκων όσο και επισκεπτών του Κουκακίου.  

Μια μικρή έκπληξη αποτελεί το, νέο επίσης, Lotte στην αρχή της Τσάμη Καρατάσου στην συμβολή της με την Μισαραλιώτου, κοντά στο Μουσείο της Ακρόπολης προς την μεριά του Αγ. Ιωάννη. Απρόσμενα συμπαθητικό, μικρό cafe-bistrot με έντονα τα στοιχεία ρομαντισμού της Lotte ηρωίδας του Γκαίτε. Στο Lotte υπάρχουν πολλά μικρά μυστικά που θα πρέπει να ανακαλύψετε, εγώ θα σας πω μόνο δύο. Δοκιμάστε το σπιτικό γλυκό της ημέρας, όποιο και εάν είναι αυτό, και ζητήστε να σας πουν για τα πλακάκια του δαπέδου.

Τέλος, μια σειρά από μεζεδοπωλεία αραδιασμένα στον πεζόδρομο της Γεωργίου Ολυμπίου συγκεντρώνουν αρκετό κοινό που δεν αναζητά απαραιτήτως την γευστική εμπειρία αλλά περισσότερο την παρέα και την οικονομική διασκέδαση. 

Μικρά κουκακιώτικα μυστικά

Αν και τα νέα στέκια είναι πολλά εντούτοις υπάρχουν μερικά δυνατά ατού που έρχονται από το παρελθόν. Στο πεζόδρομο της Δράκου, κοντά στη Βεΐκου, υπάρχει ένα μικρό ψητοπωλείο, χωρίς όνομα, ξεχασμένο από τον χρόνο που δεν σου γεμίζει το μάτι. Για τους ντόπιους είναι οι «Γυναίκες» από τις ψήστριες που το λειτουργούν, φτιάχνοντας το καλύτερο σουβλάκι της περιοχής. Χωρίς πολλές υπερβολές και με αλάδωτη πίτα ψημένη στα κάρβουνα, θυμίζει το σουβλάκι της δεκαετίας του ’80 που μερικοί ίσως να αναπολούν.

Επί της Βεΐκου, δίπλα στην αστυνομία, ένα ακόμη στέκι που δύσκολα προσέχει κανείς είναι το σαντουιτσάδικο Guarantee. Ίσως από τα πρώτα και πιο σημαντικά σαντουιτσάδικα της Αθήνας με εξαιρετική ποικιλία αλλαντικών και τυριών τόσο από την Ελλάδα όσο και από το εξωτερικό [κατίκι Δομοκού, κρητική παλαιωμένη γραβιέρα, ισπανικά και ιταλικά αλλαντικά, ελβετικά και γαλλικά τυριά, κ.ά.]. Αντιστρόφως ανάλογη της ποιότητας των υλικών και της εξυπηρέτησης είναι η εμφάνιση του χώρου και η επιμέλεια του, που αποτελεί προφανώς ένα από τα αρνητικά σημεία στα οποία επιμένουν, και σωστά, οι επικριτές του.

Ένα από τα δυνατά χαρτιά του Κουκακίου είναι ο φούρνος του Τάκη στη Μισαραλιώτου, ο πιο ξακουστός και σημαντικός φούρνος της ευρύτερης περιοχής. Με περισσότερα από 40 είδη ψωμιού, γλυκά, σάντουιτς και εποχιακά αρτοσκευάσματα, θεωρώ πως δίκαια συγκαταλέγεται ανάμεσα στους καλύτερους φούρνους της Αθήνας. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της λαγάνας την Καθαρή Δευτέρα, όταν η ουρά φτάνει και τα 50 μέτρα έξω από τον φούρνο, και τον Αρτέμη [ιδιοκτήτης] να κερνάει λικέρ μαστίχα ή τσίπουρο και λαγανομπουκίτσες που κάνουν πιο υποφερτή την αναμονή. 

Ακριβώς απέναντι και με την ίδια φιλοσοφία ο Αρτέμης προσφέρει στο Drupes and Drips φρέσκους χυμούς, smoothiesκαι καταπληκτικό καφέ με συνοδεία από κουλούρι ή άλλα φρεσκοψημένα εδέσματα από τον φούρνο του. 

Τέλος, ολόκληρη η Ελλάδα βρίσκει εκπροσώπηση στα Ελληνικά Καλούδια, το παραδοσιακό παντοπωλείο πίσω από το Μουσείο όπου ο Σταμάτης είναι πάντα πρόθυμος να εξηγήσει όλες τις λεπτομέρειες για τους μικροπαραγωγούς, ενώ αισθάνεται ευτυχισμένος όταν κάποιος του ζητάει κεφίρ.

Old time classics

Το Κουκάκι όμως διαθέτει και μια σειρά επιλογών που έρχονται από το παρελθόν, μακρινό ή πρόσφατο, και συνεχίζουν ακάθεκτα στο μέλλον. Στην Πορίνου, τον δρόμο του design, ένα μόλις λεπτό από το μετρό Ακρόπολη το Wine Point κρατά τα σκήπτρα του κρασιού στην περιοχή. Λίγα μέτρα πιο πέρα, σχεδόν μυστικιστικά τα βράδια γεμίζουν με μουσικές Jazz, Blues αλλά και αλκοόλ σε ένα από τα κλασικά ποτάδικα της Αθήνας το Παλιό Ραδιόφωνο.  

Στην αρχή της Φαλήρου επίσης, το exoticaTiki Bar of Athens [πρώην Deluxe], το μπαρ που αυτοαποκαλείται lounge punk bar, συνεχίζει να προσφέρει ψαγμένα ποτά αλλά και απογειωτικές βραδιές live.

Πολύ γνωστός στους παλιότερους, ένας ασφαλής προορισμός είναι ο ξακουστός Κούβελος, στη Γενναίου Κολοκοτρώνη προς Πετράλωνα, όπου στη αυλή του σερβίρεται ελληνική κουζίνα με μαγειρευτά όπως μαρουλοντολμάδες, ρεβίθια, γαυράκια λαδορίγανη με ψητή ντομάτα και πολλά ακόμη.

Τέλος, οι Κούκλες, στην Ζαν Μωρεάς και Λ. Συγγρού, αποτελεί το σήμα κατατεθέν μιας ολόκληρης εποχής αλλά και περιοχής. Ένα avant-garde show από τις Drug Queens της Αθήνας που παραμένει απολαυστικό για όσους το επιθυμούν και το καταλαβαίνουν.

Διαμονή

 Σίγουρα η Ακρόπολη αποτελεί παγκόσμιο πόλο έλξης και η γειτονική Πλάκα κρατά ακόμη τα σκήπτρα του κέντρου της πόλης. Έτσι, το Κουκάκι εξελίχθηκε σε έναν ολοκληρωμένο τουριστικό προορισμό καθώς πολύ πριν τη γαστρονομία και τη διασκέδαση, η διαμονή αναπτύχθηκε γρηγορότερα και πιο οργανωμένα. Έτσι, ξενοδοχεία όπως το Divani Palace Acropolis ή το Athens Gate Hotel, παρέχουν φιλοξενία υψηλής ποιότητας με αρκετές ανέσεις και πολυτέλεια για απαιτητικούς επισκέπτες. Ξενοδοχεία όπως το Herodion στη Ροβέρτου Γκάλη συνδύασαν φέτος τις υπηρεσίες τους και με την γαστρονομία που παρουσίασε το Point Α bar-restaurant στην ταράτσα του, με καταπληκτική θέα προς τον Ιερό Βράχο. Από κοντά και το Philippos, το Acropolis Museum Boutique Hotelκαι το Acropolis Select. Πρόσφατη προσθήκη στο μακρύ κατάλογο ξενοδοχείων της περιοχής το design hotel Athens Was στον πεζόδρομο της Δ. Αρεοπαγίτου. Ακολουθώντας την ανερχόμενη τάση των design hotels αυτό το μικρό διαμαντάκι βρέθηκε την κατάλληλη στιγμή στην κατάλληλη θέση για να προσφέρει διαμονή και φιλοξενία με αισθητική στον πιο σημαντικό πεζόδρομο της Αθήνας. [διαβάστε κριτική εστιατορίου]

Βέβαια το Κουκάκι δεν έμεινε ανεπηρέαστο και από τις τεχνολογικές εξελίξεις και τις σύγχρονες τάσεις στον τουρισμό, όταν σε μία βραδιά εξαφανίστηκαν ως δια μαγείας τα ενοικιαστήρια εξαιτίας του σαρωτικού rbnb.

Το Κουκάκι αδιαμφισβήτητα ζει εποχές δόξας σε μια δύσκολη συγκυρία για την Ελλάδα. Δεν λείπουν τα κλειστά καταστήματα και οι δυσκολίες αλλά η λειτουργία του Μουσείου της Ακρόπολης, ο σταθμός του Μετρό στο Φιξ, το ίδιο το Φιξ και το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, που ευελπιστούμε πως κάποια στιγμή θα ξεκινήσει τη λειτουργία του, η ολοένα και πιο δυναμική παρουσία της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών λίγο πιο κάτω στη Συγγρού, διαδραμάτισαν ουσιαστικό ρόλο στη μεταμόρφωση μιας περιοχής, που απώθησε τα συνεργεία αυτοκινήτων προς τον Νέο Κόσμο και γέμισε με δημιουργικά γραφεία, gallery, χώρους τέχνης και κυρίως γαστρονομικής εξέλιξης. Είναι αξιοσημείωτο πως 3 μεγάλα ζαχαροπλαστεία [Fresh, Κωνσταντινίδης, Δεληολάνης] «στήθηκαν» εν αναμονή απέναντι από το Μουσείο του Φιξ επενδύοντας στην άνοδο της περιοχής όπως και πολλά άλλα καταστήματα.

Η ιστορική περιοχή λοιπόν ξαναζεί, κουβαλώντας τις παθογένειες του παρελθόντος όπως την κάκιστη ποιότητα υπηρεσιών επί του πεζοδρόμου της Μακρυγιάννη και των τουριστικών «κόλπων» που σκαρφίζονται μαγαζάτορες και ταξιτζήδες, αλλά κοιτά μπροστά με αισιοδοξία. Στη σκιά της Ακρόπολης, της Πνύκας, του Άρειου Πάγου και του φιλοπάππου, στις όχθες του Ιλισσού με νερά που ακόμα τα ακούς να τρέχουν κάτω από τα πόδια σου τις βροχερές μέρες του χειμώνα, το Κουκάκι μεταμορφώθηκε για να μην μαραζώσει και τα κατάφερε. Έχει ακόμη δρόμο να διανύσει αλλά τα αποτελέσματα γίνονται σιγά σιγά εμφανή, ενώ με συμπάθεια κοιτάει προς το μέρος του και το Μετς. Ίδωμεν.