Στη δεύτερη πρόσφατη ανδρική επίδειξη του οίκου Dior, ο πολυσυζητημένος JW Anderson κατάφερε εκ νέου να προβληματίσει την κοινή γνώμη με εντυπωσιακό τρόπο. Ένας δημιουργός με λαμπρή πορεία στην Ισπανική Loewe που ύμνησε το craftmanship και απογείωσε τις πωλήσεις της εταιρείας σε πολύ υψηλά επίπεδα. Όμως, στη μικρή μέχρι τώρα πορεία του στην Dior, οι κριτικές διχάστηκαν, καθώς στις δύο μέχρι τώρα ανδρικές συλλογές του οίκου, παρουσιάστηκαν ενδύματα που αφορούσαν κατά την άποψη πολλών, το γυναικείο και όχι το ανδρικό κοινό, εκτός και αν ο σχεδιαστής πιστεύει, ότι ξαφνικά, οι αποδέκτες της Dior θα είναι αποκλειστικά queer άτομα. Αρκετοί βέβαια δήλωσαν ότι εκτιμούν τον πρωτότυπο και εκκεντρικό οραματισμό του σχεδιαστή, όπως και εγώ πιστεύω ότι υπήρξε μια ποιητική αισθητικά προσέγγιση καθώς και ένα rebel twist παράλληλα όμως με μια σχεδόν πιεστική genderless άποψη. Πολλοί άλλοι βέβαια, επισήμαναν ότι δεν υπήρξε με σαφήνεια μια ουσιαστική «απόσταξη» από την βαθύτερη ουσία της κληρονομιάς του οίκου. Τοποθετώντας στην ίδια αναζήτηση απαντήσεων τις δύο ανδρικές συλλογές του Dior με την υπογραφή του Ιρλανδού σχεδιαστή, θα αναφέρω ότι σε κάποιες κριτικές γράφτηκε ο χαρακτηρισμός «χαοτική και πολύχρωμη προσέγγιση», ενώ η Cathy Horyn κριτικός μόδας στο New York Magazine, έκανε λόγο για μη ξεκάθαρη αισθητική δήλωση καθώς η (πρώτη) συλλογή έμοιαζε απολύτως άτακτη αισθητικά και ξεκάθαρα πειραματική, τουλάχιστον όσον αφορά τον παραδοσιακό πελάτη της Dior. Χωρίς βέβαια η δεύτερη, πρόσφατη επίδειξη να έκλεισε αυτή την απόσταση, υπήρξε σίγουρα πιο ολοκληρωμένη και με σχεδόν σαφή προσανατολισμό σε ένα νέο ενδεχομένως κοινό που ο Anderson προσπαθεί να προσελκύσει. Για παράδειγμα το Bar Jacket, ένας ύμνος στη θηλυκότητα που σηματοδότησε και μια επιστροφή στην πολυτέλεια μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, ως βασικό κομμάτι του θρυλικού New Look του οίκου, φορέθηκε κατά κόρον από male models, ως το ιδανικό σακάκι στην πρόσφατη πάντως συλλογή Dior Men`s Fall/Winter 2026-2027. Παράλληλα φορέματα του πρωτοπόρου Paul Poiret (1879-1944), αντιγράφηκαν κυριολεκτικά σε κάθε λεπτομέρεια, με τη μοναδική διαφορά ότι μετουσιώθηκαν σε μπλούζες ανδρικές.
Επιρροές ή απλά αντιγραφή;
Κατανοώντας απόλυτα τους εργαζόμενους στη μόδα που περιγράφουν με έναν τολμηρό εκφραστικά τρόπο την ξέφρενη δημιουργικότητα αρκετών σχεδιαστών, δεν μπορώ να παραβλέψω το γεγονός ότι κάποιες οι συλλογές δεν εστιάζουν σε ένα συγκεκριμένο κοινό στο οποίο ενδεχομένως θα έπρεπε να απευθύνονται. Θέλω να πω ότι υπάρχουν διαφορές στα κοινά που ακολουθούν τους οίκους, καθώς ο θαυμαστής του Rick Owens δεν θα πάει στον Dior, ούτε εκείνος του Ralph Lauren στον Margiela. Κάπως έτσι, στις πρόσφατες επιδείξεις του οίκου, πολλές διάσημες γυναίκες εμφανίστηκαν με ενδύματα της ανδρικής συλλογής, όπως επίσης και ο Anderson παραδέχτηκε ότι ο Dior δέχεται ήδη κρατήσεις από γυναίκες για την ανδρική συλλογή. Προκύπτει όμως ένα ακόμα ερώτημα, πόσες συλλογές μπορεί να σχεδιάσει ένας δημιουργός και όλες να είναι καλές, καθώς ο συγκεκριμένος έχει τον δικό του οίκο, σχεδιάζει τις γυναικείες και ανδρικές σειρές του Dior, αλλά και για την Uniqlo. Βέβαια, οφείλω να ομολογήσω ότι η πρόσφατη επίδειξη υψηλής ραπτικής για τον Dior με την υπογραφή του, υπήρξε μια δημιουργική όαση, οι αναφορές σε παλαιότερες δημιουργίες ήταν δομημένες με τον καλύτερο τρόπο, ενώ παράλληλα χάρισε στον οίκο μια σύγχρονη προσέγγιση και έναν αέρα ανανέωσης. Μια συλλογή που άντλησε έμπνευση από τη φύση και την τέχνη της κεραμικής που τόσο αγαπάει ο σχεδιαστής, ο ίδιος ο Άντερσον περιέγραψε τη διαδικασία δημιουργίας στον οίκο Dior, ως ένα «εργαστήριο ιδεών» και «διδακτορικό στην υψηλή ραπτική».Ενδύματα με ογκώδεις φόρμες και φούστες με τελετουργικά σχήματα, διάφανες οργάντζες και πειθαρχημένη χρωματική επιλογή χαρακτήρισαν το σύνολο. Κυριάρχησε το χρώμα του κυκλάμινου και τα σουρεαλιστικά σχήματα στα αξεσουάρ, όλες οι αναφορές προσέγγισαν με σεβασμό την κληρονομιά του οίκου, με μια σύγχρονη, πνευματώδη άποψη.
Σκόπιμη παραδοξότητα και υπερβολικός δημιουργικός οίστρος
Για να επανέλθω στις δύο ανδρικές συλλογές και περισσότερο στην τελευταία του οίκου από τον JW Anderson, όπως πολλές φορές αναφέρθηκε, υπήρξε μια «σκόπιμη παραδοξότητα», δίχασε με έντονο τρόπο κοινό και κριτικούς, καθώς προσέγγισε την ανδρική μόδα με έναν Queer τρόπο που σίγουρα παρουσιάζει ενδιαφέρον, όχι όμως για το ανδρικό κοινό της Dior. Ένα κοινό που στο μεγαλύτερο ποσοστό του συνόλου του, κατανοεί καλύτερα ποιο κλασσικές προσεγγίσεις, καθώς ενδιαφέρεται για την ιστορία, τις αισθητικές αξίες και ακόμα και όταν τολμάει να επεξεργαστεί νέες προτάσεις, έχει ενδεχομένως την ανάγκη να συνοδεύονται από περισσότερο κατανοητές για το δικό του αισθητικό σύμπαν προτάσεις. Στο μέλλον θα αποδειχτεί εάν ο Anderson πράττει ευφυώς ή απλά παρασύρετε από τα σύγχρονα trends που ούτως η άλλως, διαθέτουν πολλούς άλλους οίκους να τα πρεσβεύουν με καλύτερο και ενδεχομένως, πιο άμεσο τρόπο.
Συνδεθείτε ή Εγγραφείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση