Σύνορο Σκούρας 2010

Ένα κρασί στην λογική της ανάμιξης.

Βαθύ κόκκινο με λίγες μπλε αποχρώσεις. Έντονο και καθαρό άρωμα κόκκινου φρούτου βαρελιού και γαλακτικές νότες. Στόμα με γλύκα, ικανοποιητική οξύτητα, τανίνες που αργούν να έρθουν και οξύτητα που σταδιακά επιβάλλεται και τις τονίζει. Επίγευση αρκετά στυφή με ξύλο και λιγότερο φρούτο.

Βαθμός 87/100 για ένα κρασί που είναι χαρμάνι τριών ποικιλιών καλλιεργημένων στην ίδια περιοχή. Πριν ακόμη το δοκιμάσεις, έχοντας όμως διαβάσει τη ετικέτα του, προβληματίζεσαι για το ρόλο κάθε ποικιλίας σε αυτό το κρασί. Τα χαρμάνια πρέπει να είναι τέτοια ώστε να υπάρχει πάντοτε η κυριαρχία της μιας ποικιλίας, αφήνοντας στην άλλη το ρόλο της βελτίωσης. Εκείνο που θεωρείται ως βασικός κανόνας της ανάμιξης, χωρίς να είναι απαράβατος, είναι ότι υπάρχει μια κύρια ποικιλία και οι υπόλοιπες συνεισφέρουν, συμπληρώνουν αυτήν. Εδώ πρόκειται για τρεις ποικιλίες που σε ορισμένες περιοχές αυτοδύναμα δίνουν καλά και πάρα πολύ καλά κρασιά. Άραγε ποιος είναι ο λόγος της ανάμιξης τους; Τι άραγε μπορεί η καθεμιά της να προσφέρει διακριτά στο χαρμάνι. Σε κάποιες περιοχές είναι αναγκαστική επιλογή λόγω κλιματολογικών συνθηκών. Μυρίζοντας το κρασί σε πρώτο επίπεδο η βανίλια των βαρελιών σε εμποδίζει να αντιληφθείς με ευκολία την αρωματική προέλευση. Το φρούτο μπορεί να είναι από φραγκοστάφυλο των διεθνών ποικιλιών μέχρι κεράσι του Αγιωργίτικου. Το στόμα είναι με πλούσια αλκοόλη και το πλούσιο συνεπακόλουθο σώμα. Οι τανίνες καλής ποιότητας, δεν είναι υπερβολικές, όπως άλλωστε κα το χρώμα του. Ούτε οι πολύ μαλακές του Merlot ούτε οι πολύ φυτικές του Cabernetfrancούτε οι ελάχιστες ενός Αγιωργίτικου φυτεμένου σε μεγάλο υψόμετρο.

Φυσικά όλα τα παραπάνω ίσως να μην έχουν σημασία αφού το κρασί είναι πολύ καλό. Σήμερα εμφανίζεται να κρατάει τη νεανικότητά του χωρίς επιθετικές τανίνες, έχει σύνθετο άρωμα καθόλου βαρυφορτωμένο με εξαίρεση τη βανίλια του βαρελιού, που για την ώρα σκεπάζει αρκετά από τα αρώματα αυτού κρασιού τόσο στη μύτη όσο και στο στόμα. Η οξύτητα από όπου και αν προέρχεται είναι σε τέτοια συγκέντρωση ώστε να το ισορροπεί θαυμάσια. Ένα κρασί φαγητού που κυλάει ευχαρίστα χωρίς οι 14 βαθμοί, χάρη στην οξύτητα του, να το βαραίνουν. Το στόμα του έχει την πολυπλοκότητα χάρη τις γαλακτικές του νότες που περιορίζουν αρκετά τη κυριαρχία του ξύλου και αφήνουν αρκετό περιθώριο στο κόκκινο φρούτο. Για την ώρα δεν υπάρχουν ίχνη παλαίωσης και αυτό το κρασί μπορεί να αντικρύσει άφοβα και την επόμενη δεκαετία. Είναι φτιαγμένο όμως με τέτοιο τρόπο που θα πίνεται και την μεθεπομένη δεκαετία αφού τα πέντε πρώτα χρόνια δεν φαίνεται να έχει δείξει σημάδια παραμικρής ωρίμανσης. Πλούσιο χωρίς να φτάνει στο παχύ κρασί, με την ευρωπαϊκή κομψότητα ως άποψη. Εκχυλίσεις που δεν έχουν αποσπάσει το σύμπαν από το σταφύλι πάρα μόνον αυτό που ο παραγωγός του έκρινε απαραίτητο. Και οι τρεις ποικιλίες αρνούνται να το βαρυφορτώσουν και αναθέτουν αυτό το ρόλο στο βαρέλι. Στο σώμα είναι κομψό με τις τανίνες να κάνουν αισθητή την παρουσία χωρίς να υπερβάλουν. Η οξύτητα φτάνει στα όρια της υπερβολής για ένα τέτοιο κρασί με τόσο υψηλή ωριμότητα. Η οξύτητα σε συνδυασμό με τους 14 βαθμούς φαίνεται ακατανόητη και σκέπτεσαι ότι έχει γίνει προσθήκη. Όμως εδώ φαίνεται να έχει παίξει ρόλο το Αγιωργίτικο. Διάβασα άλλωστε ότι το υψόμετρο καλλιέργειας είναι 620 μέτρα. Σε τέτοιο υψόμετρο το Αγιωργίτικο δεν θα μπορούσε να δώσει αυτό το βαθμό ωρίμανσης και το χρώμα αυτού του κρασιού από μόνο του, αλλά συνεισφέρει την απαιτούμενη οξύτητα για το χαρμάνι.

Μετά από παραμονή μιας ώρας στο ποτήρι ανιχνεύονται νύξεις σοκολάτας που θα βγάλει μετά από μερικά χρόνια παλαίωσης. Άρα είναι ένα κρασί που δεν πρέπει να διστάσετε να μεταγγίσετε μια τουλάχιστον ώρα πριν στην καράφα.

Τιμή στην Κάβα Ανθίδης: €23,50