Όταν άκουσα ότι ανοίγει καινούργιο μαγαζί στην Φειδίου ήμουν πολύ περίεργος να μάθω το concept και το ύφος του. Όταν το έμαθα η περιέργεια μου ήταν ακόμα μεγαλύτερη μιας και αυτός ο δρόμος σε όνομα και ύφος είναι συνδεδεμένος με το μουσικό καφενείο και την χαλαρή, φοιτητική ατμόσφαιρα. Και τώρα, μια καινούργια πρόταση, φωτεινή και ταυτόχρονα low-key, σαν να βγήκε μέσα από κινηματογραφικό σετ: το Don’t Be a Dick.
Δεν χρειάστηκε πολλή ώρα για να καταλάβω τι ακριβώς θέλει να είναι το μαγαζί. Μάλλον δεν το ενδιαφέρει να συστηθεί ως κάτι συγκεκριμένο. Δεν είναι bar με την κλασική μορφή που έχουμε συνηθίσει. Ούτε κλαμπ. Δεν είναι ακριβώς πιτσαρία, αλλά σερβίρει νόστιμη πίτσα. Είναι πιο πολύ μια ιδέα που εκφράζεται στο όνομά του: Don’t be a dick. Ο Βασίλης Λαζαρίδης, που υπογράφει την αρχική σύλληψη, την είχε σημειώσει σε ένα σημειωματάριο από τα χρόνια της πανδημίας. Πάνω σε αυτό το μότο στήθηκε όλη η φιλοσοφία του χώρου που θέλει ανεπιτήδευτα και χωρίς προσπάθεια να κάνει τους θαμώνες του να περάσουν καλά και να διασκεδάσουν.
Ο χώρος έχει αισθητική εποχής ’80s, αλλά όχι
φορτωμένη. Ένα ντιζάιν που έχει σκεφτεί μέχρι και το πώς θέλει να μην
φωτογραφηθεί. Στο υπόγειο, πίσω από μια βαριά βελούδινη κουρτίνα, βρίσκεται το
Toilet Room, ένα speakeasy δωμάτιο-σκηνικό με ροζ πλακάκια, disco μπάλα και no
photo policy. Δεν έχει σήμα, δεν έχει WiFi, δεν χρειάζεται. Εδώ οι DJs παίζουν
τα σετ τους για να χορέψει όποιος κατέβει τις σκάλες.
Η μουσική στο “Don’t Be a Dick” έχει δύο χαρακτήρες. Στο πάνω επίπεδο, η disco και το funk φλερτάρουν με την jazz, το italo και το house. Κάτω, πιο σκοτεινές, ηλεκτρονικές διαθέσεις. Δύο διαφορετικά DJ booths, δύο set lists κάθε Σάββατο, ένα μικρό soft clubbing σύμπαν χτισμένο πάνω στην έννοια του χαλαρού πάρτι.
Όμως αυτό που τραβάει το μάτι και ξεχωρίζει είναι ο μεγάλος ξυλόφουρνος. Πίτσες με ζυμάρι 48ωρης ωρίμανσης, ανάμεσα σε ναπολιτάνικη και ρωμαϊκή. Η “Πικάντε” με βετρίτζινα, ρικότα και πικάντικο μέλι είναι μια πικάντικη υπενθύμιση ότι το καυτερό δεν είναι για όλους. Η “4 Τυριά” με μοτσαρέλα, προβολόνε, παρμεζάνα, γκοργκοντζόλα και φιλέ αμυγδάλου ισορροπεί ιδανικά την ένταση και την υφή, ενώ η “Μπρεζάολα” βγάζει μια σχεδόν μινιμαλιστική κομψότητα. Ο κατάλογος είναι μικρός αλλά έχει επιλογές που δυσκολεύουν την επιλογή..
Στα κοκτέιλ κυριαρχούν οι καθαρές γραμμές και
λιγότερη ζάχαρη. Το Spritz του μαγαζιού με ψητά βερίκοκα, Otto’s vermouth και
grapefruit soda είναι παράδειγμα του πώς ένα απλό ποτό μπορεί να αποκτήσει
ταυτότητα. Το Basil Smash έρχεται διάφανο, φτιαγμένο με ακρίβεια. Στο Rum Old
Fashioned, το σοκολατένιο τελείωμα το κάνει να ξεχωρίζει.
Ανάμεσα στις μυρωδιές του φούρνου, την disco ball που περιστρέφεται αθόρυβα και τις συζητήσεις στα γύρω τραπέζια, καταλαβαίνεις πως εδώ το φαινόμενο “soft clubbing” έχει πάρει μορφή. Δεν πρόκειται για τάση, αλλά μια ανάγκη να επαναπροσδιοριστεί τι σημαίνει “έξοδος στην πόλη”. Με λιγότερο θόρυβο, αλλά περισσότερη ένταση. Με πίτσα και ποτό. Με κόσμο που σέβεται το χώρο και τη στιγμή. Δεν στηρίζεται σε υπερβολές για να ξεχωρίσει.
Το Don’t Be a Dick προτιμά να κερδίζει με την ουσία: πίτσα, ποτά και ατμόσφαιρα, όλα στην υπηρεσία μιας βραδιάς που θέλεις να δημιουργήσει αναμνήσεις. Και αυτό, για μια πόλη που βράζει από εφήμερα ανοίγματα, είναι μάλλον το πιο σπάνιο επίτευγμα.
Info: Φειδίου 4, Αθήνα
Συνδεθείτε ή Εγγραφείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση