Abi Rouge: Back to ‘90s

Ο εντυπωσιακός χώρος που φιλοξενούσε το Mezzo-Mezzo έχει «φρεσκαριστεί» κατά κάποιο τρόπο κρατώντας εκείνα τα βασικά στοιχεία που καθόρισαν την αισθητική του (βιομηχανική οροφή, πατάρι, καναπέδες κλπ) προσθέτοντας άφθονο κόκκινο συν κάποιους κόκκινους προβολείς, μάλλον ενοχλητικούς …τουλάχιστον για το σκέλος «εστιατόριο». Βέβαια το Abi Rouge είναι θεωρητικά club-restaurant και ενδεχομένως τα Παρασκευο-Σάββατα αργά να γίνεται κιόλας …την Τετάρτη που το επισκεφθήκαμε εμείς όμως και είμασταν οκτώ-δέκα άνθρωποι μέσα, από τις 9 έως τις 11.30, ήταν ένα κανονικό εστιατόριο με dj που δεν μπόρεσα να καταλάβω τι ακριβώς ήθελε να πετύχει με τις μουσικές επιλογές του.

Αρκετά όμως με όλα αυτά, ας επικεντρώσουμε στη γευστική πρόταση που έρχεται κατευθείαν από την πιο αδιάφορη και δήθεν φάση της αθηναϊκής εστιατορικής σκηνής (αρχές ‘90s). Οι επιλογές κινούνται μεταξύ «Γαλλίας» και «Ιταλίας» όπως τις αντιλαμβάνονταν τα περισσότερα club-restaurants της Αθήνας τριάντα χρόνια πριν! Το κύριο πιάτο-«σημαία» του Abi Rouge είναι ένα ακριβό και -επιεικώς- αδιάφορο surf n’ turf: φιλέτο άνοστο και στεγνό που έχει πρώτα περάσει από vacuum και μετά σχάρα, παρέα με μισό αστακουδάκι με ακριβώς τρεις μικρές μπουκιές φαγητού και ανανά στην σχάρα (!) στα €80. Η κριτική θα μπορούσε να σταματήσει και εδώ. Ό,τι άλλο δοκιμάσαμε κινήθηκε λίγο πάνω ή λίγο κάτω από αυτό. Το κοτόπουλο Νανάκι στη robata με γιαούρτι και μυρωδικά ήταν το καλύτερο πιάτο του μενού …και το φτηνότερο (€24). Τα ζυμαρικά orecchiette με μοσχαρίσια ουρά, σπανάκι και κάτι φλύδες από τυρί comte ήταν νερόβραστά και άγευστα. Στα πρώτα πιάτα ξεχώριζε το όστρακο γκρατινέ, μια προβολή στο σήμερα του γνωστού από τα 80sCoquilleSaintJack με χτένι, σφυρίδα, καραβίδα και γαρίδα, όλα τους κρουστά και γευστικά σε ένα πολύ κομψό και διακριτικό γκρατινάρισμα, αλλά και η ευχάριστη τάρτα gorgonzola με ψητό αχλάδι. Κατά τα άλλα το φουαγκρά ήταν μέτριο, τα ταρτάρ μόσχου και τόνου άνευρα, με μέτρια πρώτη ύλη. Ευχάριστα και αρκετά καλοφτιαγμένα ήταν τα κλασικά επιδόρπια που ήταν μάλλον το καλύτερο στάδιο του δείπνου μας.

Την αλλοπρόσαλλή γευστική πρόταση του Abi Rouge συμπληρώνει μια λίστα κρασιών με τιμές Μυκόνου (πχ Whispering Angel στα €80) και περισσότερες επιλογές στην περιοχή των €300 παρά την περιοχή των €70-100! Και αναρωτιέμαι πόσο λογικό είναι να περιμένεις ότι κάποιος θα ανοίξει μια Βουργουνδία των €400 για να συνοδεύσει αυτή την κουζίνα σε ένα -ας το πούμε- club-restaurant.

Ειλικρινά, δεν ξέρω που απευθύνεται αυτό το εστιατόριο όμως το βέβαιο είναι πως πρέπει «να το πάρουν αλλιώς» και να βελτιώσουν θεαματικά τις επιδόσεις της κουζίνας όσο είναι ακόμη καιρός.