Grand Hotel Parker’s: Το ιστορικότερο ξενοδοχείο στη Νάπολη σερβίρει μια εκπληκτική θεα και διάστερες γεύσεις

Το Grand Hotel Parker’s άνοιξε τις πόρτες του το 1870, σε μια εποχή που η Νάπολη βρισκόταν στο κέντρο ενός ευρύτερου ευρωπαϊκού ρεύματος. Η πόλη ήταν ήδη σταθμός για λόγιους, επιστήμονες, περιηγητές και η περιοχή της Chiaia, στη δυτική πλευρά, είχε αρχίσει να αποκτά αστικό χαρακτήρα, με διακριτική κομψότητα και άνοιγμα προς τον κόλπο. Εκεί, σε ένα σημείο με ανεμπόδιστη θέα προς τη θάλασσα κα το νησί του Capri, χτίστηκε το ιστορικότερο ξενοδοχείο της Νάπολης. Το οικόπεδο ανήκε στον πρίγκιπα Salvatore Grifeo και πέρασε στην κατοχή του Guglielmo Tramontano, επιχειρηματία με ένστικτο για τη δυναμική της περιοχής, ο οποίος το μετέτρεψε σε ξενοδοχείο με προδιαγραφές φιλοξενίας για επισκέπτες υψηλής παιδείας και αισθητικής. Οι πρώτοι του φιλοξενούμενοι προέρχονταν κυρίως από το ταξιδιωτικό ρεύμα του Grand Tour, εκεί όπου η Νάπολη αποτελούσε σταθμό για ανθρώπους που μελετούσαν τον πολιτισμό της Μεσογείου. 

Το 1889, το Parker’s υποδέχτηκε έναν επισκέπτη που έμελλε να συνδεθεί με την ιστορία του για πάντα. Ο George Parker Bidder, Βρετανός επιστήμονας και θαλάσσιος βιολόγος, είχε φτάσει στη Νάπολη για να συνεχίσει την ερευνητική του εργασία στον τοπικό σταθμό θαλάσσιων μελετών. Επέλεξε το ξενοδοχείο μια και ήταν το καλύτερο για την εποχή κι έμεινε εκεί για καιρό. Εργάστηκε, μελέτησε, έγραφε τις παρατηρήσεις του από ένα δωμάτιο που έβλεπε προς τον κόλπο. Με λίγα λόγια το έκανε σπίτι του. Ένα απόγευμα, έφτασε στο ξενοδοχείο ένας δικαστικός επιμελητής με εντολή κατάσχεσης. Ο ιδιοκτήτης του Parker’s αδυνατούσε να ανταποκριθεί στις οικονομικές του υποχρεώσεις και η διαδικασία είχε ξεκινήσει. Ο Parker Bidder βρισκόταν στο δωμάτιό του κι Λόρεν πληροφορήθηκε την κατάσταση, ανέλαβε το χρέος χωρίς να ζητήσει διευκρινίσεις. Η φράση που φέρεται να είπε ήταν: “περάστε το στο λογαριασμό μου.” Κι έτσι έγινε…

Από τα τέλη του 19ου αιώνα, το Grand Hotel Parker’s εξελίχθηκε σε σταθερό σημείο της ναπολιτάνικης ζωής. Το κτίριο συνδέθηκε με την αριστοκρατία της πόλης, με ξένους διπλωμάτες και καλλιτέχνες που ταξίδευαν στη Μεσόγειο. Κατά τη διάρκεια των αρχών του 20ού αιώνα, το Parker’s αποτέλεσε σύμβολο της κοσμοπολίτικης Νάπολης και σημείο αναφοράς για τα μεγάλα ταξίδια της εποχής. Η πορεία του ξενοδοχείου συνέχισε αδιάκοπα μέσα από τις μεταβολές του αιώνα. Οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι επηρέασαν τη ζωή της πόλης και έφεραν νέα δεδομένα, όμως το Parker’s διατήρησε τη λειτουργία του και παρέμεινε όρθιο απέναντι σε όλες αυτές τις προκλήσεις. 

Το 1945, το ξενοδοχείο πέρασε στα χέρια του Francesco Paolo Avallone, ο οποίος εκτιμούσε πολύ το ιστορικό του βάρος αλλά είχε και τη βεβαιότητα ότι η Νάπολη χρειαζόταν ένα σημείο αναφοράς. Ο Avallone λοιπόν τοποθέτησε στο επίκεντρο τη διατήρηση της ταυτότητας του Parker’s και ανέπτυξε ένα μοντέλο λειτουργίας βασισμένο στην ποιότητα, στην ευγένεια και στη φροντίδα της λεπτομέρειας και η οικογένειά του επέβλεψε κάθε ανακαίνιση με αίσθηση μέτρου, διατηρώντας το αρχικό ύφος του κτιρίου και την αρχιτεκτονική του ενότητα.

Τη διοίκηση του ξενοδοχείου έχει αναλάβει εδώ και χρόνια ο Giovanni Torre Avallone, εγγονός του Francesco Paolo, ο οποίος με σπουδές στη φιλοξενία και βαθιά καλλιέργεια, ανέλαβε την ευθύνη με απόλυτη συνείδηση για το τι σημαίνει να διαχειρίζεσαι ένα ξενοδοχείο με τέτοιο ιστορικό βάρος. Γνωρίζοντας τον και συνομιλώντας μαζί του κατάλαβα ότι υπό τη δική του καθοδήγηση, το Parker’s ενισχύθηκε με νέα επίπεδα εξυπηρέτησης, με σύγχρονες δομές και με υπηρεσίες υψηλής αισθητικής, πάντα μέσα στο πλαίσιο της ιστορικής του ταυτότητας. Το βλέμμα του Giovanni παραμένει σταθερά προσανατολισμένο σε ό,τι κάνει το Parker’s μοναδικό: τη σχέση με την πόλη, τη συνέχεια στον χρόνο, τη φιλοξενία που στηρίζεται σε αρχές. Ο τρόπος που κινείται μέσα στον χώρο, η επιμονή του στη λεπτομέρεια, η σταθερότητα με την οποία στηρίζει την ομάδα του, όλα αυτά περιγράφουν πραγματικά έναν σύγχρονο θεματοφύλακα και δεν το λέω αυτό με καμία διάθεση να τον κολακέψω. 

Στο Grand Hotel Parker’s πήγα στο με αφορμή το George, το μοναδικό εστιατόριο της Νάπολης με δύο αστέρια Michelin. Το δεύτερο ήρθε το 2024, επιβραβεύοντας μια ομάδα που χτίζει σοβαρά, ήσυχα και με εξαιρετική συνέπεια αυτό που παρουσιάζει τελικά στο πιάτο. Στο τιμόνι βρίσκεται ο Domenico Candela, σεφ με βαθιά γνώση της σύγχρονης γαλλικής κουζίνας μια κι έχει περάσει από κορυφαία εστιατόρια στο Παρίσι και στη Λυών, και με ισχυρό αισθητήριο για τη ναπολιτάνικη γεύση. Εμπλούτισε επίσης την εμπειρία του σε σημαντικές κουζίνες της Ιταλίας και το 2018 επέστρεψε στη Νάπολη, αναλαμβάνοντας το George. Το προσωπικό του ύφος έχει διαμορφωθεί μέσα από αυτή τη διαδρομή κι έτσι η κουζίνα του παραμένει γαστρονομική αλλά έχει και τον ρυθμό της Νάπολης. Οι πρώτες ύλες είναι τοπικές, η λογική του πιάτου βαθιά μεσογειακή, η τεχνική του είναι ντελικάτη. Θα αναφέρω ενδεικτικά το εξαιρετικό ριζότο του σε εκχύλισμα από φύλλα λεμονιάς που το συνοδεύει με ωμές κόκκινεαλς γαρίδες, λάδι απο εστραγκόν και jus από βατόμουρο σε ζύμωση, το δεξιοτεχνικά ψημένο χέλι με πικάντικα χόρτα που ζωντανεύουν στο πιάτο τα γύρω βουνά και εκχύλισμα απο οξαλίδα αλλα και το αρνί με συμπύκνωμα papaccella, μιας τοπικής πιπεριάς με γλυκιά γεύση και γεμάτο σώμα, που προσθέτει βάθος και ήπια ένταση. Στο πλάι του, ζυμωμένο jalapeño, δουλεμένο με μέτρο, φέρνει οξύτητα και ελεγχόμενη πικάντικη νότα, ενώ η σάλτσα bagna càuda με καπνιστή σαρδέλα ολοκληρώνει το πιάτο, δίνοντας αλμυρότητα, διάρκεια και μια πολύ διακριτική αίσθηση καπνίσματος που υποστηρίζει, χωρίς να καλύπτει, τη γεύση του κρέατος. Φανταστικό πιάτο. 

Η θέα από τη βεράντα του The George απλώνεται μπροστά σου με συγλονιστικό τρόπο. Το βλέμμα φτάνει μέχρι το Capri, περνά από τον Βεζούβιο, ακουμπά τις στέγες της πόλης και χάνεται στο βάθος του ουρανού. Αυτός ο χώρος, μαζί με όσα συμβαίνουν μέσα στην κουζίνα, οδήγησε το George στη φετινή ένταξή του στις Les Grandes Tables du Monde, στην τελετή που έγινε στην Αθήνα. Το εστιατόριο ήταν ένα από τα νέα μέλη και η παρουσία του εκεί έμοιαζε τελικά απόλυτα φυσική.

Corso Vittorio Emanuele135, 80121 Νάπολη, Ιταλία