Και έδωσε την ευκαιρία στους θαυμαστές του να δοκιμάσουν την κουζίνα του πολύ φτηνά και πολύ ακριβά.
Συνεργάστηκε με το Shake Shack και για μια μόνο μέρα, στις 9 Νοεμβρίου, προσέφερε το Εμίλια burger στο branch του Covent Garden. Με 8.25 λίρες το burger είχε εκτός από μπιφτέκι, λουκάνικο cotechino, σάλσα βέρντε και μαγιονέζα με μπαλσάμικο από την δική του παραγωγή.
Το επόμενο βράδυ κατέλαβε τις κουζίνες της Helene Darroze στο Connaught hotel και παρουσίασε ένα μενού με τα πιο διάσημα πιάτα της Osteria Francescana για την αρκετά υψηλή τιμή των 250 λιρών. Για να χρυσώσουν το χάπι το δείπνο περιέλαμβανε προσωπική εμφάνιση του σεφ, το βιβλιο του και ενα μπουκαλι μπαλσάμικο δώρο, ένα ποτήρι σαμπάνια και καφέ Lavazza special blend φτιαγμένο για τον Bottura.
Φυσικά δεν είναι δυνατόν να μεταφέρεις ένα τριάστερο εστιατόριο και μάλιστα το 3ο καλύτερο στον κόσμο σε μια άλλη χώρα για μιά μόνο μέρα αλλά δοκιμάζοντας τα πιάτα του καταλαβαίνεις ότι πέρα από επικοινωνιακά κόλπα υπάρχει ένας σεφ που πέρα από την άρτια επεγεργασία πολυτελών υλικών, την τεχνογνωσία, την έρευνα και το ταλέντο του, ξέρει να βγάζει ένα πιάτο εξαιρετικά νόστιμο, γνήσια ιταλικό, πρωτότυπο και κυρίως αξέχαστο.
Αυτό που προσωπικά ξεχώρισα ήταν το croccantino of foie gras, ένα αριστουργηματικό πιάτο παρουσιασμένο σαν ξυλάκι παγωτό από φουα γκρά με ξηρούς καρπούς καραμελωμένους σε μπαλσάμικο. Η κατασκευή του πιάτου είναι κινηματογραφική αλλά η απόλαυση είναι τέτοια που το τελευταίο που σκέφτεσαι είναι ότι τους πήρε δυο μέρες να το φτιάξουν. Εξαιρετικό και το «τραγανό μέρος από τα λαζάνια» και «η μνήμη από ένα σάντουιτς μορταδέλας» και εντυπωσιακή η εξύψωση ενός πιάτου με μοσχαράκι γάλακτος σε ψυχεδελικό αριστούργημα που ξανανοίγει το αιώνιο ερώτημα «είναι η μαγειρική τέχνη;»
Το δείπνο έκλεισε με το γλυκό “oops I dropped the lemon tart” μια συγκλονιστική τάρτα λεμόνι με βότανα που έχει πέσει κι έχει σπάσει στο πιάτο που πέρα από την εξαιρετική γεύση προκαλεί το θαυμασμό με την ακρίβεια της παρουσίασης.
Όπως είπα και στην αρχή δεν μπορεις να βγάλεις ασφαλή συμπεράσματα για την Osteria Francescana από τη βραδιά στο Connaught, αλλά σίγουρα η εμπειρία σε εμπνέει να κάνεις τη Μόντενα προτεραιότητα σαν γαστρονομικό προορισμό. Άλλωστε όπως είπε και ο Mario Batali ο Massimo Bottura είναι ο Jimmy Hendrix της Ιταλικής γαστρονομίας και σίγουρα θέλουμε να μας παρασύρει στους ρυθμούς του.
- 0 - 4
- Κακό
- 4.5 - 5
- Μέτριο
- 5.5
- Αποδεκτό
- 6 - 6.5
- Καλό
- 7 - 7.5
- Πολύ Καλό
- 8 - 8.5
- Εξαιρετικό
- 9 - 10
- Άριστο
| 0 - 4 | 4.5 - 5 | 5.5 | 6 - 6.5 | 7 - 7.5 | 8 - 8.5 | 9 - 10 |
| Κακό | Μέτριο | Αποδεκτό | Καλό | Πολύ Καλό | Εξαιρετικό | Άριστο |
| *«βελάκι-σύμβολο»: το βελάκι προς τα πάνω, δεξιά από τον βαθμό, αν εμφανίζεται, συμβολίζει εστιατόριο που είναι κοντά στο να ανέβει το επόμενο βαθμολογικό σκαλοπάτι. | ||||||
Συνδεθείτε ή Εγγραφείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Έχοντας και την καθαρή εικόνα εκ των έσω, η όλη ομάδα τον Massimo Bottura, εκτέλεσε με άψογη ακρίβεια κάθε λεπτομέρεια του κάθε πιάτου, με υποδειγματική τεχνική και συγχρονισμό. Ο ίδιος ένας απλός, προσιτός άνθρωπος άνθρωπος αλλά μοναδικά χαρισματικός! Απίστευτη εμπειρία..
Έχοντας πρόσφατα επιστρέψει από την Μόντενα και έχοντας αρκετά νωπές τις αναμνήσεις, ο Massimo τρέχει σίγουρα ένα από τα καλύτερα εστιατόρια στον κόσμο. Ανάμεσα στα παραπάνω εντύπωση μου δημιούργησε το χέλι που κολυμπάει στον Πάδο και η μπολονιέζε της γιαγιάς του Bottura εκτελεσμένη με έναν σύγχρονο τρόπο και όμως τόσο νόστιμη και τυπική.