Epicurus: Το νέο high-end στοίχημα της Κοπεγχάγης ανάμεσα σε jazz και υψηλή γαστρονομία

 Το Epicurus, εμπνευσμένο όπως είναι εμφανές από τον Επίκουρο, βρίσκεται στο Latin Quarter της Κοπεγχάγης και αναπτύσσεται σε δύο επίπεδα. Στο ισόγειο βρίσκεται η σάλα του εστιατορίου, ενώ λίγα σκαλιά πιο κάτω ξεκινά ο χώρος των live. Ο διαχωρισμός είναι σαφής, αλλά η μετάβαση από το ένα στο άλλο έχει σχεδιαστεί έτσι ώστε η συνολική εμπειρία να λειτουργεί χωρίς απότομες αλλαγές.

Πίσω από το εγχείρημα βρίσκονται ο Niels Lan Doky, διεθνώς αναγνωρισμένος πιανίστας της jazz και υπεύθυνος για το μουσικό πρόγραμμα, ο Lars Seier Christensen, επενδυτής με συμμετοχή σε εστιατόρια όπως το Geranium και το Alchemist, ο Mads Bøttger, ιδιοκτήτης του Dragsholm Castle με παρουσία στη fine dining σκηνή, και ο Rasmus Shepherd-Lomborg, δημιουργός του Ruby, ενός από τα πιο αναγνωρισμένα cocktail barsτης Κοπεγχάγης.

Η σάλα κινείται σε χαμηλούς τόνους με σκούρο ξύλο και φωτισμό που μαλακώνει όσο περνά η ώρα. Τα τραπέζια έχουν σωστές αποστάσεις και η αίσθηση είναι ήρεμη χωρίς να γίνεται ψυχρή. Η μουσική είναι παρούσα από την αρχή, σε ένταση που σου επιτρέπει να μιλήσεις άνετα χωρίς να τη χάνεις ενώ από τα ηχεία ακούγεται neo-soul και modern funk, μια επιλογή που ξεφεύγει από το προφανές για έναν χώρο που βασίζεται στη jazz και δείχνει ότι η προσέγγιση δεν περιορίζεται σε μία μόνο κατεύθυνση. Η αλήθεια είναι ότι χαμογέλασα με ικανοποίηση όταν άκουσα από τα ηχεία την Adi Oasis.

Έφτασα λίγο μετά τις 17:30 και ξεκίνησα με ένα signature gin tonic πριν αφήσω την επιλογή των πιάτων στον σεφ και το wine pairing στον σομελιέ. Καθώς περνούσε η ώρα, η σάλα γέμιζε σταδιακά με κόσμο που είτε είχε έρθει αποκλειστικά για δείπνο είτε ετοιμαζόταν να συνεχίσει στον κάτω χώρο.

Η αρχή έγινε με μικρά καλωσορίσματα που έδειξαν γρήγορα τη λογική της κουζίνας με έμφαση στην πρώτη ύλη. Αμέσως μετά, τα στρείδια από τις ρηχές λιμνοθάλασσες της δυτικής Γαλλίας ήταν από τα πιάτα που με συγκλόνισαν. Η εκδοχή με calamansi και chili, ήταν εξωπραγματικά νόστιμη ενώ αυτή με το foie gras και yuzu kosho κινήθηκε σε πιο πλούσια κατεύθυνση, με τη λιπαρότητα να ισορροπεί από την οξύτητα και το ελαφρύ πικάντικο στοιχείο.

Στο τραπέζι ήρθε και ένα milk bread με αρωματικό βούτυρο, τόσο νόστιμο που αν δεν με χαρακτήριζε η εγκράτεια μου θα το είχα κατασπαράξει όλο χωρίς να με νοιάζει τι θα ακολουθήσει στη συνέχεια. Ταυτόχρονα, το πρώτο κρασί της βραδιάς ήταν ένα Nussberg Grüner Veltliner 2024, που είναι γνωστό για το ότι οι αμπελώνες που προέρχεται βρίσκονται μέσα στην πόλη της Βιέννης.

Το carpaccio γαρίδας με ραβέντι και τσάι rooibos ήταν από τα πιο ισορροπημένα πιάτα της βραδιάς ενώ οπτικά ήταν πανέμορφο. Η γλυκύτητα της ωμής γαρίδας δούλευε με την οξύτητα του ραβεντιού, ενώ το rooibos έδινε μια απαλή, σχεδόν βελούδινη αίσθηση που ένωνε τα στοιχεία χωρίς να γίνεται έντονο. Στην ίδια λογική κινήθηκε και το καλαμάρι, κομμένο σε λεπτές λωρίδες στη λογική ζυμαρικού, με καμένο λάχανο, σάλτσα καπνιστού τυριού και vin jaune. Το pairing έγινε με ένα Chardonnay Du Terres du Mouton του 2023 από τη Νότια Γαλλία.

Το κυρίως που επέλεξε να μου σερβίρει ο σεφ, ήταν ένα πιάτο εκτός μενού. Ένα μοσχαρίσιο tenderloin ψημένο medium rare, ζουμερό και με σωστή υφή. Η demi-glace με νότες καφέ και κακάο ήταν εξαιρετικά διακριτική, ίσως περισσότερο απ’ όσο θα επέβαλλε ο χαρακτήρας των υλικών της ενώ το κρέας συνοδευόταν από παντζάρι το οποίο έδινε γήινη ισορροπία στο πιάτο. Το pairingέγινε από ένα Pommard En Village του 2021 από τη Βουργουνδία.

Στα επιδόρπια, η κουζίνα κινήθηκε με περισσή άνεση. Το sorbet μήλου με κόλιανδρο είχε καθαρή, δροσερή οξύτητα με μια ελαφριά βοτανική νότα, ενώ το προφιτερόλ με βανίλια Μαδαγασκάρης, περγαμόντο και manjari σοκολάτα ισορροπούσε ανάμεσα στη γλυκύτητα και την οξύτητα του εσπεριδοειδούς. Το μπολάκι με την ganache παρέμεινε στο τραπέζι μου, επιτρέποντας μου να ρίχνω ξανά και ξανά μέσα στο πιάτο τρίβοντας τα χέρια μου από ικανοποίηση.

Το δείπνο έκλεισε με ένα Clos Saint Sebastien Empreintes Banyuls του 2023, ένα ενισχυμένο γλυκό κρασί που λειτούργησε φυσικά με το τελευταίο επιδόρπιο και ταυτόχρονα ως γέφυρα προς το επόμενο στάδιο της εμπειρίας, αφού κρατώντας το ποτήρι μου με συνόδευσαν στο τραπέζι στον κάτω χώρο του Epicurus.

Ο χώρος του live είναι πιο συγκεντρωμένος και σχεδιασμένος γύρω από τη σκηνή. Στο κέντρο δεσπόζει το πιάνο, ενώ τα τραπέζια είναι τοποθετημένα αμφιθεατρικά, σε μικρή απόσταση από τους μουσικούς. Τα μικρά τραπέζια, τα χαμηλά φωτιστικά και οι αποχρώσεις του ξύλου δημιουργούν ένα περιβάλλον που σε φέρνει πιο κοντά στη σκηνή. Σε περίοπτη θέση υπάρχει και ένας πίνακας που ζωγράφισε ο Miles Davis, μια λεπτομέρεια που ενισχύει κατά πολύ τον jazz χαρακτήρα του χώρου.

Αφού κάθισα στο τραπέζι μου, μου έφεραν ένα ξεχωριστό μενού με επιλογές που μπορούν να συνοδεύσουν το live. Στρείδια με χαβιάρι, μικρά σοκολατάκια, ελιές και αμύγδαλα μαζί με εντυπωσιακά κοκτέιλ που όπως είναι λογικό δεν προορίζονται για ένα πλήρες δείπνο, αλλά για να σου επιτρέπουν να απολαμβάνεις την μουσική εμπειρία χωρίς να αποσπάται η προσοχή σου. Εγώ φυσικά με τις αντοχές μου στο φαγητό να έχουν αγγίξει τα όρια τους, συνέχισα αποκλειστικά με κρασί αν και η λιχουδιές στα γύρω τραπέζια φαινόταν άκρως δελεαστικές.

Τη βραδιά της επίσκεψής μου, το πρόγραμμα ήταν αφιερωμένο στον Prince. Στη σκηνή βρέθηκαν ο David Haynes (drummer που συνεργάστηκε στο παρελθόν με τον Prince), ο Francois Moutin (από τους σημαντικότερους εν ζωή μπασίστες), ο Peter Asplund (βραβευμένος Σουηδός τρομπετίστας) και ο Niels Lan Doky, μουσικοί με σημαντική πορεία που έδωσαν στο πρόγραμμα ιδιαίτερο βάρος.

Η μπάντα έπαιξε για περίπου μιάμιση ώρα, προσεγγίζοντας γνωστά κομμάτια του Prince μέσα από τη γλώσσα της jazz. Η ποιότητα της εκτέλεσης ήταν υψηλή και η εγγύτητα με τους μουσικούς άλλαζε τον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι το live ενώ η ακουστική του χώρου ήταν κάτι παραπάνω από άρτια. Το κοινό αρχικά ήταν συγκρατημένο, προσπαθώντας να καταλάβει πώς να κινηθεί μέσα σε έναν χώρο που δεν είναι ούτε καθαρό club ούτε εστιατόριο, σταδιακά όμως, με την ενέργεια και παρότρυνση των ίδιων των μουσικών, η ατμόσφαιρα χαλάρωσε.

Το πρόγραμμα αλλάζει συχνά, σχεδόν κάθε δέκα ημέρες, με διαφορετικές θεματικές ενότητες και καλλιτέχνες. Από αφιερώματα μέχρι εμφανίσεις όπως της Debbie Sledge ή θεματικές προσεγγίσεις στον κόσμο του James Bond, το Epicurus δεν βασίζεται σε ένα συγκεκριμένο line-up αλλά σε μια συνολική κατεύθυνση που τοποθετεί τη jazz στον θρόνο που της αξίζει. Το ενδιαφέρον είναι ότι τόσο το εστιατόριο όσο και ο χώρος της μουσικής στέκονται και ανεξάρτητα. Μπορείς να έρθεις μόνο για φαγητό και να φύγεις πλήρης, όπως και να παρακολουθήσεις αποκλειστικά το live χωρίς να νιώσεις ότι λείπει κάτι. Όταν όμως τα συνδυάσεις, η εμπειρία αποκτά συνοχή, διάρκεια και μια ιδιαίτερη μαγεία.

Το εγχείρημα του Epicurus θα μπορούσε εύκολα να έχει διολισθήσει σ’ ένα κλισέ "δείπνου με μουσική". Αντ` αυτού όμως, καταφέρνει να σταθεί με αυτοπεποίθηση και στα δύο τερέν. Είναι ένα μέρος που σέβεται τον επισκέπτη που ξέρει να τρώει, αλλά και τον ακροατή που ξέρει να ακούει. Στην Κοπεγχάγη των μεγάλων γαστρονομικών concepts, το Epicurus έρχεται να προσθέσει κάτι που συχνά λείπει: ρυθμό και συναίσθημα.

Info: https://epicurus.dk/

Φωτογραφίες: Σάββας Στανής