Οι τακτικοί αναγνώστες μου –αν βέβαια υπάρχουν τέτοιοι!- θα έχουν παρατηρήσει ότι δοκιμάζω και προτείνω κρασιά ακόμα και από οινοποιεία που κανένας του σιναφιού μου δεν θα καταδεχόταν να δοκιμάσει, πόσο δε μάλλον να προτείνει. Επίσης ότι δεν έχω πρόβλημα ούτε να αποθεώσω έναν παραγωγό στον οποίο μέχρι πρότινος ασκούσα αυστηρή κριτική ούτε να πράξω και το ανάποδο, εφόσον αυτό επιτάσσει η αλλαγή (προς τα πάνω ή προς τα κάτω) της ποιότητας των κρασιών του.
Συνεπώς η εναλλαγή ονομάτων και ετικετών που προτείνω στα διάφορα άρθρα μου φαντάζει λογική. Εν τούτοις μια μικρή παρατήρηση αρκεί για να διαπιστώσει κανείς ότι η παραπάνω εναλλαγή αφορά ένα μόνο μέρος των επιλογών μου, με το άλλο να περιστρέφεται γύρω από συγκεκριμένες ετικέτες. Γιατί όταν δοκιμάζεις 500 κρασιά για να προτείνεις 40 και από αυτά το 30-40% τουλάχιστον είναι ετικέτες που είχες προτείνει και πέρυσι και πρόπερσι, σημαίνει ότι είτε ο οινοκριτικός είναι «κολλημένος με την μπάλα» είτε ότι κάτι ξεχωριστό συμβαίνει στην περίπτωση των συγκεκριμένων αυτών κρασιών.
Αν κανείς αποδεχθεί τους ισχυρισμούς μου της αρχικής παραγράφου αποκλείει το πρώτο, οπότε αυτό που μένει προς συζήτηση είναι το δεύτερο. Και προσωπικά, θα μπορούσα να δώσω κάποιες ερμηνείες περί του ξεχωριστού κάποιων ετικετών που κάθε χρόνο καταφέρνουν να ρεζερβάρουν μια από τις πολύτιμες θέσεις στο μπλοκάκι των σημειώσεών μου και στην συνέχεια σε ένα θέμα μου στο FNL Guide.
Σίγουρα ο πρώτος λόγος που κάποιες ετικέτες είναι πάντα καλές είναι ο άριστος εγκλιματισμός των ποικιλιών από τις οποίες προέρχονται στους αμπελώνες που είναι φυτεμένες. Κάτι ιδιαίτερα σημαντικό σε μια χώρα όπου (με ελάχιστες εξαιρέσεις) ο καθένας φυτεύει τα πάντα –παντού.
Αν μάλιστα αυτές οι ετικέτες κυκλοφορούν για πολλά χρόνια στην αγορά, απολαμβάνουν και άλλων πλεονεκτημάτων που τους επιτρέπουν να διευρύνουν την ποιοτική απόσταση από άλλα ομόσταβλα κρασιά: η ηλικία των αμπελώνων και η εμπειρία του παραγωγού στην καλλιέργεια και οινοποίηση είναι τα δύο πολυτιμότερα, αφού αμφότερα σπάνια μπορούν να αγοραστούν ακόμα και αν υπάρχουν τα χρήματα. Το ότι ένα κρασί που παράγεται από αμπέλια 35 ετών με μια εμπειρία δεκάδων τρύγων και δεκάδων οινοποιήσεων θα έχει πάντα το πάνω χέρι σε σχέση με ένα κρασί που κυκλοφορεί για πρώτη η δεύτερη χρονιά από φυτά 5-6 ετών είναι κάτι που οι μόνοι οινόφιλοι που αδυνατούν να κατανοήσουν είναι αυτοί που ανήκουν στην κατηγορία «τι καινούργιο έχεις φέτος;»
Σε όλα αυτά ίσως θα πρέπει να προσθέσουμε και το χάρισμα κάποιων terroir να μην επηρεάζονται καθοριστικά από τις καιρικές συνθήκες της εκάστοτε χρονιάς. Έτσι οι ετικέτες που προέρχονται από αυτά «συγχωρούν» τις κακές χρονιές προσφέροντας κάθετη σταθερότητα – ιδιαίτερα αν και τα αμπέλια είναι μεγάλης ηλικίας- ενώ κάποιες άλλες μπορεί να είναι ικανές για μεγαλεία μόνο σε απόλυτα ευνοϊκές χρονιές.
Σχεδόν αυταπόδεικτο είναι το πλεονέκτημα της παραγωγής ενός κρασιού από ιδιόκτητους αμπελώνες, αφού η εξάρτηση από εξωτερικούς προμηθευτές σταφυλιών μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα μεγάλες ποιοτικές ή στιλιστικές διακυμάνσεις.
Η ικανότητα του παραγωγού σε συγκεκριμένα χρώματα, είδη και στυλ είναι άλλο ένα σημείο –κλειδί που δεν μπορεί να παραγνωριστεί. Πόσες φορές δεν έχουμε πει άλλωστε ότι το Α οινοποιείο «δεν τα έχει τα κόκκινα» ή ότι «όλα τα λευκά του Β πετάνε»; Προσθέσετε εδώ και την συχνά υποτιμημένη αισθητική και θα καταλάβετε γιατί ένας macho οινοποιός που σαν σημεία του έχει το “more is more” συνήθως τα κάνει θάλασσα όταν προσπαθεί να προσφέρει μια ελαφριά, αέρινη, φινετσάτη cuvee.
Μερικοί ακόμα λόγοι –που κυρίως καλύπτουν εμπορικούς τομείς- θα μπορούσαν να αναφερθούν, όμως αυτοί που μόλις αναλύθηκαν είναι υπεραρκετοί για να εξηγήσουν την επικράτηση κάποιων ετικετών έναντι κάποιων άλλων, ιδιαίτερα μάλιστα αν ειδωθούν με μια συνδυαστική ματιά.
Ακόμα μπερδεμένοι; Φανταστείτε λοιπόν έναν παραγωγό που παράγει 12 ετικέτες και …το έχει περισσότερο με τα λευκά. Από τα 7 λευκά που παράγει τα 4 προέρχονται από παλιά ιδιόκτητα αμπέλια και κυκλοφορούν για χρόνια. Και από αυτά τα 4 το Sauvignon Blanc και το Chardonnay του είναι τα πλέον ιδανικά εγκλιματισμένα στα αμπελοτόπια στα οποία είναι φυτεμένα. Προσθέσετε τέλος την μαστοριά του εν λόγω παραγωγού στην αρωματική ανάδειξη των ποικιλιών και την πιο «επιστημονική» του προσέγγιση στην οινοποίηση και θα καταλάβετε γιατί το πρώτο από τα δύο θα είναι (τις περισσότερες χρονιές) η πιο δυνατή του ετικέτα!
Όσοι επομένως από σας παρακολουθείτε την δουλειά συγκεκριμένων παραγωγών ή περιοχών ίσως σε αυτό το άρθρο βρείτε απαντήσεις και για τις δικές σας εμμονές. Σίγουρα πάντως θα βρείτε για τις δικές μου!
Συνδεθείτε ή Εγγραφείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση