Στις εκθέσεις κρασιού η διαδικασία της γευστικής δοκιμής, ειδικότερα από καταναλωτές που δεν είναι εξοικειωμένοι, καταλήγει να είναι μια άχαρη δαιδικασιά του τύπου «...συγνώμη μαντάμ, να πτύσω...»
Στην HORECA αποφασίσαμε φέτος στο 1ο Σαλόνι Κρασιού να κάνουμε κάποιες θεματικές παρουσιάσεις που θα επέτρεπαν σε επαγγελματίες να δουν συγκριτικά κάποια πολύ ενδιαφέροντα κρασιά με μια άλλη οπτική.
Ένα από τα θέματα λοιπόν που επέλεξα ήταν ανερχόμενες ελληνικές ποικιλίες. Η νέα τάση των Wine Bar αλλά και τα Café, μαζί βέβαια με τους κατεξοχήν χώρους της εστίασης, που φιλοξενούν κρασί δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον να διαφοροποιηθούν αλλά και να αναδείξουν ελληνικά προϊόντα με προσωπικότητα. Σε αυτή ακριβώς την λογική δοκιμάσαμε μια σειρά από τέτοια κρασιά.
Ξεκινήσαμε με το Moscato d’ Ifestiaτου Κτήματος Π. Χατζηγεωργίου από το Καρπάσι της Λήμνου. Η ελληνική απόδοση του πολύ εμπορικού και επιτυχημένου Moscato d’ Asti. Έντονα αρωματικό με τα αρώματα του Μοσχάτου Αλεξανδρείας να κυριαρχούν καθώς και τα αρώματα υπερώριμων φρούτων που πρακτικά το διαφοροποιεί και από το Moscato d’ Asti. Στα πολύ ιδιαίτερα στοιχεία ο υφάλμυρος χαρακτήρας των κρασιών της Λήμνου που μένει στο τέλος. Εντυπωσιακή και καλοφτιαγμένη παραλλαγή του αρχετυπικού Moscato d’ Asti.
Στην συνέχεια δοκιμάσαμε την Μαλαγουζιά του Κτήματος Γεροβασιλείου. Πραγματικά δεν χρειάζονται συστάσεις για τον παραγωγό αλλά και την τελειομανή προσεγγισή του σε ότι ασχολείται. Μια ποικιλία, που όπως επισημαίνει στο άρθρο του και ο Ντίνος Στεργίδης, κινδυνεύει να γίνει μαϊντανός.
Ο Β. Γεροβασιλείου διεκδικεί την θετή πατρότητα της ποικιλίας και την ανατρέφει με τον καλυτερο δυνατό τρόπο. Με ελαφρύ θώπευμα δρυός και μεσαίο σώμα δίνει στην αρωματική Μαλαγουζιά την σωστή δομή της για το τραπέζι. Ένα σπουδαίο κρασί που κυκλοφορεί στο εξωτερικό για πάνω από δεκαπέντε χρόνια και από το 2007 έχουμε την τύχη να την απολαμβάνουμε και στην εγχώρια αγορά.
Σαντορίνη ίσον Ασύρτικο και Αιδάνι. Ο Γιώργος Γαβαλάς έβαλε σκοπό ζωής να σώσει και να διαδώσει το Κατσανό και την Γαιδουριά. Μια φιλότιμη προσπάθεια που μόνο για το κίνητρο αξίζει προσοχής.
Το κρασί διατηρεί την ορυκτότητα της Σαντορίνης με βοτανικά αρώματα και μια ελαφρυά οξειδωτική διάσταση που χαρακτηρίζει κρασιά της περιοχής Jura ή τα sherry της Ανδαλουσίας. Στο στόμα γεμάτο, πληθωρικό και αλκοολικό που αναζητά τα Κυκλαδίτικα τυριά. Ένα δύσκολο κρασί για απαίδευτους ουρανίσκους αλλά θα ικανοποιήσει τους λάτρεις των έντονων και ιδιαίτερων γεύσεων.
Και αν η Σαντορίνη ειναι παγκοσμίως γνωστή για τα κρασιά της, η Τήνος είναι γνωστή για την Μεγαλόχαρη. Οι προσπάθειες όμως των Τηνιακών Αμπελώνων να αναδείξουν τις οινοποιητικές δυνατότητες του νησιού δεν θα αργήσουν να φέρουν την αναγνώριση. Το πρότζεκτ πρακτικά βασίζεται στην ‘δονκιχωτική’ προσπάθεια του Αλέξανδρου Αβατάγγελου να αναδείξει τις δυνατότητες της Τήνου στην παραγωγή κορυφαίων κρασιών.
Και είναι από τις ελάχιστες περιπτώσεις κρασιών που διαπρέπουν στο εξωτερικό παραμένοντας πρακτικά άγνωστα στην ελληνική οινική σκηνή. Δοκιμάσαμε το blend Αυγουστιάτης Μαυροτράγανο 2010. Στυλιστικά το κρασί προσομοιάζει σε φινετσάτη Βουργουνδία και δεν θα μπορούσε βεβαια να είναι διαφορετικά αφού το άγγιγμα της Nadine Gublin , καλύτερη γυναίκα οινολόγος στην Γαλλία με έδρα την Βουργουνδία, είναι καθοριστικό.
Χωρίς εντάσεις αλλά πολυεπίπεδο με αρώματα ώριμων κόκκινων φρούτων του δάσους και ελαφρυά μαρμελάδα φράουλα. Στο στόμα μέτριο σώμα ισορροπημένο με βελούδινες τανίνες και μακρυά επίγευση. Μια εξαιρετική off Broadway πρόταση από τις Κυκλάδες με προσωπικότητα.
Οι Αμπελώνες Αντωνόπουλου είναι γνωστοί για την συνεχή τάση για πειραματισμό. Μετά τα πολύ εμπορικά σήματα Ιδιωτική Συλλογή, Άδολη Γή και Άναξ, η σειρά Γεροντόκλιμα Ρεματίας αποτελεί το υγρό όραμα του Γιάννη Χαλκιά και του Μιχάλη Προμπονά για την οινοποιητική και γευστική υπερβαση.
Το Βερτζαμί αποτελεί την γνωστότερη ποικιλία της Λευκάδας, ιδιαίτερης πατρίδας του Γιάννη Χαλκία, που μόλις ανακάλυψε την ύπαρξη της στις ορεινές Αχαικές πλαγίες βάλθηκε να πειραματιστεί.
Ξεκίνησε από τον τρύγο του 1997 αναμειγνύοντας την με Μαυροδάφνη, στην συνέχεια την στρέσαρε με το Cabernet franc την και το 2003 επιτέλους την κυκλοφόρησε μόνη της.
Μια πολύ ενδιαφέρουσα προσπάθεια από μια ταννική ποικιλία που στα χέρια του Μιχάλη Προμπονά τιθασεύεται σε Αχαική πριγκήπισσα . Μετά από σχεδόν 10 χρόνια και στα καλύτερα της απολαμβάνουμε ένα κρασί με αρώματα γήινα, χωμάτινα, με νύξεις μανιταριών και ώριμου φρούτου. Στο στόμα στρογγυλό με μαλακές πλέον τανίνες και οξύτητα που τραβάει και χαρακτηρίζει την επίγευση. Κλασικός συνδυασμός για κοκκινιστά μαγειρευτά με έμφαση στον λαγό στιφάδο.
Για το τέλος ένα απόσταγμα.
Ξεκινήσαμε με το ελληνικό Moscato d’ Asti και τελειώσαμε με την ελληνική grappa barricata.
Το Dark Caveή επί το ελληνοπρεπέστερο ‘Σκοτεινό Κελλάρι’ είναι το «απόσταγμα» της εμπειρίας της οικογένειας Τσιλιλή από την Ράξα Τρικάλων. Με μακρά παράδοση στην τεχνική της απόσταξης και με πρόσβαση σε εξαιρετικά σταφύλια για πρώτη ύλη από τον ιδιόκτητο αμπελώνα του Κτήματος Θεόπετρα.
Κυρίως από Μοσχάτο Αμβούργο με λίγο Ροδίτη και με παλαίωση για πέντε χρόνια σε μικρά δρύινα βαρέλια έχουμε ένα εξαιρετικό παλιαωμένο απόσταγμα. Στην μύτη μετά την πρώτη αναμενόμενη αλκοολική επίθεση ξεδιπλώνεται ο χαρακτήρας του Μοσχάτου σε συνδυασμό με υπερώριμα βερύκοκα , μέλι κωνοφόρων και βανίλια. Στο στόμα φινετσάτο χωρίς τραχύτητα αναζητά την bitter σοκολάτα. Η καλύτερη ελληνική απόδοση της παλαιωμένης grappa σε βαρέλι.
Ο ελληνικός αμπελώνας έχει ένα απίστευτο πλούτο από γηγενείς ποικιλίες και αρκετούς τρελλούς που επιδίδονται σε μια άνιση πλέον προσπάθεια να διατηρήσουν, να προάγουν και να αναδείξουν αυτόν τον πλούτο. Το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τους στηρίξουμε.
Η φωτογραφία είναι του φωτογράφου Γεωργίου Βδοκάκη από τους Αμπελώνες Τήνου
Συνδεθείτε ή Εγγραφείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση