Η Κεφαλονιά δεν είναι μόνο ο συναρπαστικότερος –κατά τη γνώμη μου- αμπελώνας της χώρας αλλά (κατά πολλούς) και η πατρίδα της ποικιλίας Μαυροδάφνη. Άλλωστε η μοναδική ερυθρή ονομασία προέλευσης του νησιού είναι η ΠΟΠ Μαυροδάφνη Κεφαλληνίας, έστω και αν αυτή αφορά σε γλυκά κρασιά. Φυσικά η Μαυροδάφνη για έναν και παραπάνω αιώνα είχε ταυτιστεί με την εν λόγω κατηγορία, ωστόσο τα τελευταία χρόνια η ποικιλία συναρπάζει και με τις ξηρές (ερυθρές αλλά και ροζέ) οινοποιήσεις της.
Αποδείξεις περί των παραπάνω είναι πλέον εύκολο να βρεθούν, ωστόσο κανένα οινοποιείο δεν προσφέρει τόσες πολλές και τόσο αδιάσειστες όσο αυτό του Νίκου Πετρακόπουλου. Ο παραγωγός από τα Θηράμονα έχει επιλέξει την Μαυροδάφνη ως μοναδικό ερυθρό καύσιμο του, προσφέροντας 5 εκπληκτικές μονοποικιλιακές εκδοχές που αριστεύουν σε όλα τα στυλ που προαναφέρθηκαν.
Η φιλοσοφία του διέπεται από εμμονή στα ορεινά, μεγάλης ηλικίας αμπελοτόπια –τα περισσότερα εκ των οποίων είναι ξερικά και διαμορφωμένα σε κύπελλο- μικροοινοποιήσεις χαμηλών παρεμβάσεων και κυκλοφορία ετικετών εξαιρετικά περιορισμένης παραγωγής. Λογικός επομένως ο μπουτίκ χαρακτηρισμός του οινοποιείου καθώς και η τοποθέτηση των περισσότερων κρασιών του στην premium κατηγορία.
Οι υψηλές επιδόσεις δεν αποτελούν έκπληξη για όσους γνωρίζουν την δουλειά του, ωστόσο οι τρέχουσες κυκλοφορίες σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό μιας και ο μέσος όρος είναι (με διαφορά) ο υψηλότερος της ιστορίας του. Πρακτικά, δεν υπάρχει ετικέτα που να μην είναι υπέροχη, με όσες βασίζονται στην Μαυροδάφνη μάλιστα να αποτελούν highlight της συλλογής. Έτσι μπορεί κανείς να εξερευνήσει τον πολυδύναμο χαρακτήρα του σπουδαίου αυτού σταφυλιού μέσα από εκπροσώπους που είναι όλοι κορυφαίοι στο είδος τους.
Δεν είναι δεδομένο ότι όλες οι κορυφαίες ερυθρές ποικιλίες μπορεί να δώσουν εξαιρετικά ροζέ –η Λημνιώνα και το Μούχταρο που έρχονται αυτόματα στο μυαλό- όμως το Roz 2025 (8,5/10) αποδεικνύει ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει για την Μαυροδάφνη. Προερχόμενο από δύο ημιορεινές περιοχές (Αγκώνα και Χιονάτα), διαθέτει αρκετά πυκνή μύτη πετροκέρασου, φραγκοστάφυλου και λουλουδιών. Όμως αυτό που καθιστά αυτό το ροζέ ξεχωριστό είναι ο τρόπος που συνδυάζει στρογγυλάδα και νεύρο, ενώ καταφέρνει να παραμείνει κομψό παρ’ όλες τις αισθητές τανίνες του. Προσθέσετε εδώ και ένα δυνατό flavor βρεγμένου μαλλιού, λάιμ και ανθών πορτοκαλιάς και καταλαβαίνετε γιατί βρίσκεστε μπροστά σε ένα από τα κορυφαία ροζέ της χώρας.
Το Κόκκινο είναι ίσως η ετικέτα που ταλαιπώρησε περισσότερο από όλες την Κική Σιαμέλη και την ομάδα της. Όμως με το 2025 (7,5/10) η ικανότατη οινοποιός κατάφερε να ξεκλειδώσει τις πόρτες που οδηγούν σε ένα φρουτώδες, ζουμερό, «καλοκαιρινό» κόκκινο. Αν και το εισαγωγικό ερυθρό της συλλογής, προέρχεται από ένα ενιαίο αμπελοτόπι που δίνει μόλις 2000 φιάλες. Η αποκλειστική χρήση ανοξείδωτων δεξαμενών υπερτροφοδοτεί τα αρώματα κερασιού και ιβίσκου, ενώ ο αιμάτινος χαρακτήρας πατά πάνω σε μαλακές τανίνες, λαμπερή οξύτητα και σπαρταριστό φρούτο.
Το Mavro 2023 (8,5/10) είναι η τρέχουσα χρονιά του πρώτου και πλέον εμβληματικού ερυθρού του οινοποιείου. Η συμπύκνωση αυτής της cuvee των 2000 φιαλών είναι πάντα εντυπωσιακή, όμως εδώ συνοδεύεται από τέλεια ωριμασμένο μαύρο μούρο και κασίς καθώς και από αιμάτινη τυπικότητα. Αν και ιδιαίτερα πληθωρικό, διαθέτει τέλεια ισορροπία οξύτητας και γλύκας ενώ το πακέτο τυλίγεται με μια κορδέλα από άφθονες πλην υψηλότατης ποιότητας τανίνες. Μια σπουδαία ξηρή Μαυροδάφνη που θα φθάσει στο απόγειο της μετά το 2032.
Έξυπνο το όνομα MOV, αφού η πιο φιλόδοξη από όλες τις ερυθρές δημιουργίες «παίζει» με το χρώμα αλλά και το Mavrodaphne Old Vines. Και όταν λέμε Old εννοούμε πολύ Οld, όπως υποδηλώνει η λέξη Prephylloxera στην ετικέτα. Μόλις 830 φιάλες δίνουν τα αυτόριζα, ξερικά κλίματα ενός κομματιού στην Παλλική, ενώ το …ντάντεμα περιλαμβάνει μακριές εκχυλίσεις και σχεδόν 2πλασια (20-24 μήνες) παραμονή σε γαλλικό βαρέλι σε σχέση με το Mavro. Αν το τελευταίο σας τρομάζει με την πυκνότητα και την δύναμή του, το MOV2024 (8,5/10) κάνει πράξη το more is more. Αυτό το «περισσότερο»» όμως είναι «λίγο περισσότερο» αφού αν και σκούρο, ακλόνητο και γενναιόδωρο στο ξύλο, το υψίστων προδιαγραφών ερυθρό έχει να επιδείξει λίγο πιο φρέσκο φρούτο (αντιληπτές οι νότες αγριοκέρασου), τονισμένη αυστηρότητα και αχώνευτο βαρέλι. Φοβερή και πάλι η διάρκεια και το flavor, εγγυημένες και οι τουλάχιστον 15χρονες ικανότητες παλαίωσης.
Αναφέρθηκε στην αρχή ότι το νησί του Ιονίου διαθέτει την δική της ερυθρή γλυκιά ΠΟΠ, και το οινοποιείο Πετρακόπουλος προσφάτως κυκλοφόρησε μια από τις ελάχιστες διαθέσιμες εκδοχές της. Πηγή για το έργο τέχνης που ακούει στο όνομα Mavrodaphne of Kefalonia 2024 (9/10) είναι η πανέμορφη πλαγιά του Αγκώνα, ενώ τα σάκχαρα προκύπτουν από την διακοπή της αλκοολικής ζύμωσης με ενίσχυση στους 17,5 βαθμούς. Αν και τα σταφύλια θεωρητικά λιάζονται, οποιαδήποτε από τις 2700 φιάλες των 375ml θα σας κάνει να ξεχάσετε ότι ξέρετε για τα λιαστά! Πορφυρό και τρομακτικά συμπυκνωμένο στην μύτη, χαρίζει τόνους γλυκού βύσσινου και μούρου, με την αίσθηση του κρασιού να θυμίζει ένα νεαρό Vintage Port. Οι αναλογία σακχάρων και αλκοόλης είναι υποδειγματικές, όμως οι τανίνες πραγματικά τσακίζουν κόκκαλα. Τουλάχιστον η ένταση του flavor, η όμορφη επίγευση και το γευστικό μάκρος καθησυχάζουν, αφού σε 20 -30 χρόνια το κρασί θα έχει μαλακώσει! Με τεράστια διαφορά το καλύτερο γλυκό κόκκινο –κατακόκκινο, όχι κεραμιδί- της χώρας και ικανό να κοιτάξει στα μάτια μεγάλα Vintage Port και παρόμοιου στυλ κρασιά του νοτιογαλλικού Maury.
Το 2009 στο βιβλίο μου A wine glass full of Greece είχα ρισκάρει την κατάταξη της Μαυροδάφνης στην 2η θέση ανάμεσα στις γηγενείς ερυθρές ποικιλίες, τοποθετώντας την πίσω μόνο από το Ξινόμαυρο. Και σήμερα η φοβερή δουλειά του οινοποιείου Πετρακόπουλος δεν μπορεί παρά να με κάνει να νοιώθω δικαιωμένος. Έστω και αν ίσως ήμουν λίγο αυστηρός μαζί της!
Συνδεθείτε ή Εγγραφείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση