Είτε είσαι από την πόλη ή απλά την επισκέπτεσαι μπαίνεις αυτόματα σε «Σαλονίκη mode». Ωραίες φάτσες, φοιτητές με μπύρες να κάθονται στον Θερμαϊκό, κοκέτες γυναίκες, βαλκανική πανσπερμία να σουλατσάρει και μπουγάτσα με όλες τις παραλλαγές. Αν κερδίσει και ο (Μ) ΠΑΟΚ τότε είναι να μετακομίσεις.
Βρέθηκα στα πλαίσια της ΔΕΤΡΟΠ (της Διεθνούς Έκθεσης Τροφίμων και Ποτών) και απόλαυσα την αύρα της πόλης.
Η επίσκεψη στο Κτήμα Μπαμπατζιμόπουλου είναι σίγουρα μέσα στα do που θα πρέπει να κάνεις πριν πεθάνεις. Το Κτήμα βρίσκεται στις πλαγιές του Βερτίσκου έξω από την Θεσσαλονίκη.
Ο Ανέστης Μπαμπατζιμόπουλος είναι η μετενσάρκωση του Διονύσου. Εξωστρεφής, χειμαρρώδης, καταιγιστικός. Αγορεύει, διδάσκει, φλερτάρει ταυτόχρονα και έχει το νου του να μην τελειώσει και το στιφάδο στο ρεσώ του κέτερινγκ. Είναι παντού, σαν αύρα μέσα στο οινοποιείο. Αν δεν είναι εκεί, απλά μην πάτε. Όπου τον συναντήσετε να αναβάλλεται όλο το πρόγραμμα σας. Δεν συναντάς τέτοιους τύπους κάθε μέρα.
Εκεί μεταξύ πολλών πληροφοριών για τις ρίζες του, την Ανατολική Ρωμυλία, τους πρόσφυγες και την παραγωγή τσίπουρου δοκιμάσαμε την Μαλαγουζιά του. Ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι είναι η δέκατη Μαλαγουζιά που δοκιμάζω σε δύο ημέρες. Η Μαλαγουζιά έχει γίνει το νέο statement wine των οινοποιών. Αν σέβεσαι τον εαυτό σου θα πρέπει να παράγεις την Μαλαγουζιά. Όπως ακριβώς συνέβαινε με το Chardonnay και το Cabernet Sauvignon στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και μετέπειτα με το Syrah και λίγο αργότ
ερα με το Ασύρτικο, τώρα βρισκόμαστε στον αστερισμό της Μαλαγουζιάς. Ελπίζω να μην αναφωνήσουμε μόδα ήταν και πέρασε.
Τελικά τίποτα δεν είναι τυχαίο. Και βέβαια η κρίση επηρεάζει την ψυχολογία και περιορίζει τα έξοδα αλλά οι σωστοί επαγγελματίες θα επηρεαστούν λιγότερο. Τους κακούς, αδιάφορους και πονηρούς μάλλον θα τους παρασύρει, όχι η οικονομική κρίση, αλλά η ορθή κρίση αυτών που λέγονται πελάτες.
Μετά από μια αρκετά φορτωμένη μέρα πήγαμε για δείπνο στα «Γράδα», στην Καλαποθάκη, που γενικά θεωρείται εστιατόριο με βαρύτητα στο κρασί. Η παρέα μας ήταν από τον χώρο των επαγγελματιών του κρασιού και με καλή διάθεση. Όπως και η από πίσω μας πολυμελής παρέα αλλά και τα άλλα δύο δίπλα τραπέζια ήταν με επαγγελματίες του κρασιού. Μάλιστα ένας παραγωγός ενώ ετοιμαζόταν να μπει να δειπνήσει και είδε το σινάφι έβαλε όπισθεν καρφωτά!
Μετά την παραγγελία του φαγητού ήρθε η στιγμή της λίστας…..
Η αλήθεια είναι ότι είμαστε γκαντέμηδες. Από τα κρασιά που ζητήσαμε έλλειπαν τα μισά και αυτό που τελικά επιλέξαμε είχε φελό και ήταν η τελευταία φιάλη. Το επόμενο κρασί -και ενώ έχουμε τελειώσει τα πρώτα πιάτα που θα το συνόδευαν- ήταν ένα ταλαιπωρημένο Chardonnay Μαρμαριάς του Κτήματος Τσέλεπου του 2007 που έμοιαζε με δεκαετίας. Όταν ρώτησα «γιατί ένα τόσο φρέσκο κρασί είναι ταλαιπωρημένο;», η απάντηση ήταν η προφανής: μάλλον φταίει ο καβίστας. Ο οποίος όμως σίγουρα δεν έφταιγε που έλειπε το Tenuta Terre Nere. Αλλά επειδή η κατάσταση σε ό,τι αφορούσε το κρασί διαφαινόταν ζοφερή, ο συμπαθής ιδιοκτήτης κάνει ρελάνς και μας προσφέρει μια φιάλη Brunello di Montalcino Banfi Poggio alle Mura 1995. Στην λογική των Στωικών και του «Ουδέν κακό αμιγές καλού και ουδέν καλό αμιγές κακού», απολαύσαμε σε εξαιρετική κατάσταση μια υπέροχη φιάλη Brunello 16 ετών για να πάνε κάτω τα φαρμάκια. Και είναι σαφές ότι μας προσέφερε τα γλυκά. Η αίσθηση που είχαμε όλοι βγαίνοντας ήταν κοινή: «Να στηρίζεις ως οινοπαραγωγός τους πελάτες που σε προτιμούν και έχουν επιλέξει τα κρασιά σου, αλλά από την άλλη επειδή μοιραία λειτουργείς και εσύ ως πελάτης δεν πρέπει να κρίνεις με τα ελαστικά κριτήρια που προσδιορίζονται από την επαγγελματική σας σχέση και τελικά να αισθάνεσαι απογοήτευση». Εκτός και αν λόγω πόλης θα πρέπει να είσαι χαλαρόοοοοος!
Συνδεθείτε ή Εγγραφείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση