Μπαχαλάκιδες και άλλα καινά δαιμόνια.

Η εβδομάδα που πέρασε ήταν πολύ ενδιαφέρουσα από πλευράς κρασιών. Ο λόγος ήταν ένα τραπέζι στο οποίο φίλοι του κρασιού (κυρίως επαγγελματίες) βρεθήκαμε να τα πούμε και τα πιούμε χαλαρά. Αποτέλεσμα μεταξύ ευθυμίας και συζήτησης για την υφιστάμενη κρίση να δοκιμάσουμε ορισμένα εξαιρετικά κρασιά. Με την Champagne Philipponat και την Billecart Salmon Brut Rose ξεκινήσαμε να μαζευόμαστε και να χαλαρώνουμε μέχρι να αποφασίσουμε τι θα πιούμε αφού ξαφνικά βρεθήκαμε μπροστά σε αλλεπάλληλα διλήμματα και σε δυο ντουζίνες κρασιών παγκοσμίου κλάσης. Κάποια δε εξ αυτών καινά γευστικά δαιμόνια αφού τα δοκιμάζαμε για πρώτη φορά.

Ξεκινήσαμε με το Domaine Weinbach Riesling Grand cru Schlossberg 2006 . Τυπικό καθαρό Αλσατικό Riesling, χωρίς τον ορυκτό χαρακτήρα , αλλά με ώριμο φρούτο και οξύτητα. Εν συνεχεία περάσαμε σε ένα σπουδαίο κρασί από τον Ροδανό το Condrieu La Doriane 2008 του Guigal, αλλά δυστυχώς και οι δύο φιάλες που δοκιμάσαμε παρουσίασαν προχωρημένη εξέλιξη παρά το νεαρό της ηλικίας του. Ένα από τα πρώτα καινά δαιμόνια ήταν ένα εξαιρετικό λευκό κρασί του 1989 από την ποικιλία Chenin Blanc, την κοιλάδα του Λίγηρα και την περιοχή (appellation) Savennieres στο Anjou Saumur και τον παραγωγό Domaine des Baumard. Ένα σπουδαίο κρασί 21 χρονών με εξαιρετική πολυπλοκότητα και πολυεπίπεδη οσφρητική παλέτα και το πιο εντυπωσιακό οξύτητα και νεύρο γευστικά. Μια μοναδική γευστική εμπειρία.

Μοιραία ήρθε και η ώρα για τα ερυθρά. Στα ποτήρια σερβίραμε να συγκρίνουμε δυο κρασιά από την περιοχή της Rioja. Το νεότερο ήταν το ακριβοθώρητο και σπάνιο La Vina Andres Romeo 2001 του Benjamin Romeo που είναι αφιερωμένο στον πατέρα του. Ένα πυκνό , αδιαπέραστο Tempranillo παρά τα δέκα χρόνια του, μοντέρνο και πληθωρικό. Σπουδαίο κρασί και με μεγάλη διάρκεια ακόμα μπροστά του. Το έτερο Riojano ήταν ακριβώς στον αντίποδα. Μια Rioja Alta Gran Reserva ‘890’ του 1989. Με το που το ανοίξαμε ανέδυε ‘βρεγμένο χώμα’ και ‘σκουριά’ σε συνδυασμό με πολτό τομάτας και υπερώριμο φρούτο. Δεν το μεταγγίσαμε (και καλά κάναμε) και όταν αερίστηκε, σχεδόν οριακά καταφέραμε να απολαύσουμε την αίγλη της. Το contrast όμως των δύο κρασιών από την ίδια περιοχή με τόσο πολύ διαφορετικά στιλιστικά υφολογικά, εκτός από το ότι είναι μεγάλη εμπειρία να τα διακρίνεις στο ποτήρι , δείχνει και το μπόλιασμα της παραδοσιακής Rioja με το νέο αίμα και τους μοντέρνους παραγωγούς να κερδίζουν έδαφος και αποδοχή .

Τρεις φιάλες Βουργουνδίας ανέμεναν στα μπουκάλια όπως τα μονοθέσια στην pole position και δώσαμε το πράσινο φως με την εξής σειρά : Bonnes Mares Grand Cru Georges de Vogue 2002, Clos Vougeot Meo Camuzet 2002, Musigny Grand Cru Georges de Vogue 1996. Από μόνα τους το καθ’ ένα εξ αυτών αποτελούν μοναδικά κρασιά και είναι ‘στο μάτι’ πολλών φίλων του κρασιού. Να βρεθείς στην ευχάριστη θέση να τα δοκιμάζεις δίπλα-δίπλα και με ανθρώπους που τα προσεγγίζουν με την ίδια συγκίνηση είναι απλά τύχη αγαθή. Αποδείχτηκε τελικά αυτό που φοβάμασταν ότι το Musigny 1996 είναι ακόμα πολύ φρέσκο αν και αρκετά ηδονιστικό. To Bonnes Μares Grand Cru μαλακό και πιο θηλυκό ενώ ιδιαιτέρως απολαυστικό μεταξύ των συμπληγάδων του Vogue το Clos Vougeot στάθηκε υπερήφανα και κέρδισε αρκετούς από τους συνδαιτυμόνες.

Μετά το Burgundy mega trio κινηθήκαμε σε ένα Cahors το Primo Palatum Mythologia 2003 του Xavier Copel. Μόλις 1200 φιάλες παράγονται από αυτό το μονοποικιλιακό malbec και είναι ένα από τις πολλές μικροοινοποιήεις που κάνει στο Ρουσιγιόν (Roussillon) και στην νοτιοδυτική Γαλλία.

Για το τέλος αφήσαμε ένα Eiswein του Dr. Loosen και ένα Passito di Pantelleria Ben Rye 2009 Donnafugata από την Σικελία.

Και επειδή ο καιρός δρόσισε δοκιμάσαμε και ένα άλλο ακόμα καινό δαιμόνιο, ένα Cognac το Ragnaud-Sabourin Alliance No.20 Reserve Speciale. Ο καλύτερος τρόπος για να κλείσεις ένα δείπνο με φίλους του κρασιού και να απολαμβάνουμε ένα από τα πιο φινετσάτα Cognac που έχω δοκιμάσει ποτέ.

(Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Μάρθα και τον Άλκη για την ζεστή φιλοξενία, την παρέα και το δείπνο.)