Ίσως κάποιοι να υποθέτουν ότι τα κρασιά ελαχίστων παρεμβάσεων δεν είναι του γούστου μου, όμως αυτό ισχύει μόνο σε ένα μικρό βαθμό. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι δεν αγαπώ τις προτάσεις που με τον ένα η τον άλλο τρόπο αφαιρούν ένα μεγάλο μέρος της ποικιλιακής ταυτότητας και ανάμεσα σε αυτές κατατάσσω τα orange αλλά και τα γλυκά κρασιά από λιαστά σταφύλια. Επιπρόσθετα δεν μπορώ να ανεχθώ αυτές οι «ελάχιστες παρεμβάσεις» ή οι «φυσικές προσεγγίσεις» να παρουσιάζονται ως δικαιολογία για προβληματικά ή βρωμερά κρασιά.
Αν αφήσουμε τα παραπάνω στην άκρη, πολλές φορές έχω παινέψει άξιους εκπροσώπους του στυλ, τόσο από τον ελληνικό όσο και από τον διεθνή αμπελώνα (με πρώτο και καλύτερο το Friulli που αριστεύει στο είδος). Ακόμα περισσότερες όμως είναι αυτές που έχω εξάρει την ικανότητά τους να ταιριάξουν με κρέας και κυρίως με αμνοερίφια, αφού η οξύτητα, η τανική δύναμη αλλά και ο βουκολικός χαρακτήρας που χαρακτηρίζει τους περισσότερους από αυτούς, λες και έχουν «ραφτεί» πάνω στο κορμί ενός παχουλού αρνιού ή κατσικιού!
Προσφάτως δοκίμασα κάποια Orange αλλά και άλλα κρασιά που προσομοιάζουν το στυλ τους λόγω της απουσίας θειώδους και των μακρών ωριμάνσεων σε βαρέλια, ενώ παράλληλα επισκέφτηκα την έκθεση Βάκχες 2026 στηνς οποία τα φυσικά κρασιά έχουν την τιμητική τους. Η έκπληξή μου ήταν μεγάλη, μιας και το επίπεδο των ιδιαίτερα “in vogue” αυτών κρασιών είναι σήμερα υψηλότερο από ποτέ, με τα πραγματικά μη απαράδεκτα κρασιά να είναι ελάχιστα. Όλα τα υπόλοιπα όμως, αν και δεν αποτάσσουν τον βουκολικό η/και οξειδωμένο χαρακτήρα που είναι συνυφασμένος με αυτούς τους τρόπους οινοποίησης, ήταν λίαν ενδιαφέροντα. Αν τώρα προσθέσετε εδώ και την ημερολογιακή πρωιμότητα της Μεγάλης εβδομάδας θα κατανοήσετε γιατί το timing για την πρόταση ενός πορτοκαλιού και όχι κόκκινου Πάσχα είναι ιδανικό!
Η παραμονή με τα στέμφυλα μπορεί να καταστήσει παντοδύναμη ακόμα και μια ελαφριά ποικιλία, όπως αποδεικνύει το Santameriana Amphora 2025 του οινοποιείου Sant’ Or. Η 18ημερη παραμονή με τα στέμφυλα και η ωρίμανση σε αμφορείς και τσιμέντο έχουν προσδώσει στην σπάνια Σανταμεριάνα εκρηκτικότητα αποξηραμένου βερίκοκου και υπέροχη τανική συμπύκνωση. Από την άλλη μεριά, το Ερημίτης 2023 του ΕΟΣ Σάμου σε κάνει να μην αποκλείεις ούτε το Μοσχάτο από το Πασχαλινό τραπέζι! Προερχόμενο από ένα ερημικό αμπελοτόπι στα 700 μέτρα, προσφέρει μια αρωματική πανδαισία καπνού, ξερών φρούτων, μελιού, κριθαριού και κάσιους που πυροδοτείται από την απουσία θειώδους, ενώ η πληθωρική, τανική γεύση του υποστηρίζεται από άφθονη οξύτητα.
Βέβαια αφού αυτό συμβαίνει για το Μοσχάτο δεν μπορεί παρά να ισχύει και για την Μαλαγουζιά. Το πολύ ενδιαφέρον Οινοποιείο Ορφανού από την Πάτρα επιλέγει την πιο ορεινή όλων (1100!) για ένα 10ημερο skin contact που σαν αποτέλεσμα έχει το τανικό, άγρια όξινο, απόλυτα καθαρό καθώς και φορτωμένο με αρώματα ζαχαρωμένου γκρέιπφρουτ The Wine Labourers Malagouzia 2024. Στην ίδια «ορθή» πλευρά του είδους και ο Γιάννης Παρασκευόπουλος, ο οποίος δεν ξεχνά την επιστημοσύνη του ούτε όταν δημιουργεί το Γαία Σαντορίνη Clay 2021. Φυσικά η δύναμη και το βάθος που προσφέρει ο τόπος προέλευσης του είναι γνωστός, όμως η 7ημερη επαφή με τα στέμφυλα και η 4χρονη ωρίμανση σε αμφορείς ανεβάζουν σε …θανατηφόρα επίπεδα την ήδη υψηλή ηλεκτρική τάση του «δικτύου» της Σαντορίνης.
Το Ιόνιο δεν θα μπορούσε να λείπει από το γλέντι και μάλιστα δια εκπροσώπων από 2 διαφορετικά νησιά. To εντυπωσιακό Verdea Nature 2024 του Δημήτρη Κεφαλληνού, ένα blend σχεδόν όλων των Ζακυνθινών ποικιλιών, διαθέτει πλούσιο στόμα παρά τους μόλις 13 βαθμούς του. Παράλληλα η ωρίμανση για 6 μήνες σε βαρέλι έχει προσδώσει σε αυτό το κρασί Ονομασίας κατά Παράδοση ένα πολύπλοκο μπουκέτο κίτρινων φρούτων, ζαχαρωμένου λεμονιού, βανίλιας και λιβανιού. Την ίδια στιγμή το κρασί που καθιέρωσε την υψηλού επιπέδου οξείδωση στην Ελλάδα παρουσιάζεται το ίδιο υπέροχο όπως πάντα: το Μεταγειτνίων 2023 του Ευρυβιάδη Σκλάβου προέρχεται από παλιά, αυτόριζα αμπέλια της ποικιλία Βοστυλίδι και ενώ θεωρητικά δεν διαθέτει Orange…πτυχία είναι το πιο πορτοκαλί της πιάτσας! Ωστόσο δεν ξέρω πόσα αρνιά απαιτούνται για να κοντράρουν την μελένια τανικότητα και το τρομακτικό σώμα αυτού του κεφαλλονίτικου δυναμίτη.
Η πρώτες μου επαφές με το The Knack Projec tτου Χρήστου Κουλουριώτη μάλλον ήταν τραυματικές, ωστόσο σήμερα αυτό το εγχείρημα πατά γερά στα πόδια του και μας προσφέρει Σαββατιανά σαν το Longtail 2024. Η συνταγή του είναι λιβανάτα τανική αφού περιλαμβάνει επαφή με τα φλούδια αλλά και 3ετη παραμονή σε βαρέλι, ωρίμανση που θα τρόμαζε ακόμα και παραγωγούς από την Rioja!
Τα αδέλφια Τάτση προσφέρουν εδώ και χρόνια τις υπηρεσίες τους στο «natural» τάγμα, με το όνομα του Ασύρτικο Orange2023 να φανερώνει τις άγριες προθέσεις του. Παλιώνει σε βαρέλι για 12 μήνες και αυτό φαίνεται, ωστόσο αυτή η ξηροκαρπάτη cuvee από την Γουμένισσα υποστηρίζεται από μελένιο φρούτο. Τέλος από τα ορεινά του Ρεθύμνου προέρχεται το Field Blend 2023 της Iliana Malihin. Καρπός αιωνόβιων κλιμάτων πολλών ντόπιων ποικιλιών ίσως είναι οριακά Orange για την συμπερίληψη σε αυτό το άρθρο, σίγουρα όμως θα είναι απίθανο την Κυριακή! Ο λόγος είναι το γευστικό του μάκρος, η τρομακτική αγριάδα αλλά και η χαμηλής έντασης μύτη που σίγουρα δεν θα κοντράρει τίποτα από όλα αυτά που θα βρίσκονται στο τραπέζι.
Καλή Ανάσταση!
Συνδεθείτε ή Εγγραφείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση