Peek a Bloom: μπαρ για κοινούς θνητούς και...καταραμένους ποιητές

Πήγα, κατά κάποιο τρόπο, μιλημένη. Άκουγα φίλους και συναδέλφους να δίνουν εκεί τα ραντεβού τους, αναφέροντας το σημείο ως ιδανικό τόπο συνάντησης στο κέντρο, αλλά διαισθανόμουν πως δεν ήταν ο κυρίαρχος λόγος, που κάνανε έτσι για το νέο αυτό στέκι. Το μπαρ του  Χρήστου Καβράκου, του Νίκου Γερανάκη και του Παναγιώτη Αγγελακόπουλου,  εστιάζει στον καφέ, στα κοκτέιλ και σε ένα ελαφρύ φαγητό. Ο κατάλογος που σχεδίασε ο Νικόλας Μοσχονάς θα μπορούσε να γίνει από μόνος του  λόγος για να επισκεφτεί κανείς το μπαρ, αλλά κι οι ιστορίες που που ακούστηκαν για το κυρίαρχο θέμα αψέντι δεν είναι λιγότερο γοητευτικές. Αν θυμάστε, όταν ο Βασίλης Δημαράς έγραψε για το Peek a Bloom στο FNL http://www.fnl-guide.com/gr/el/spirits-news/peeka-bloom/ μας εξήγησε πως το όνομα του, «Peek A Bloom», παραφράζει τη γνωστή αγγλική έκφραση για το παιδικό παιχνίδι  «κρυφτό», φορτίζοντάς την με την. έννοια «λουλούδι» που παραπέμπει στα άνθη του καφέ ή της αψιθιάς- από την οποία παράγεται το αψέντι.

Τα δυο αυτά λουλούδια ορίζουν τις δύο κυρίαρχες κατευθύνσεις του Peek a bloom: ποιοτικός καφές και αψέντι (οι πιο ενδιαφέρουσες ετικέτες και έντεκα conceptual κοκτέιλ με  βάση το αψέντι μας επιτρέπουν ακόμα και να πούμε πως το μπαρ είναι αφιερωμένο στο αψέντι, στην «πράσινη νεράιδα» ή αλλιώς στην «πράσινη μούσα», όπως ονόμαζαν τον 18ο αιώνα το ποτό αυτό, επειδή  λατρεύτηκε ως πηγή εμπνευσης από πολλούς εικαστικούς καλλιτέχνες και καταραμένους ποιητές. Θεωρήθηκε, δηλαδή, πως οι παραισθήσεις που προκαλούσε η υπερβολική κατανάλωση αψέντι είναι ικανές να εμπνεύσουν δημιουργικά έναν καλλιτέχνη).  Στη δε ενδεχόμενη ερώτηση «πως εξηγείται ότι σήμερα το αψέντι είναι πολύ πιο συχνά διάφανο ως κρύσταλλο κι όχι το αχνό πράσινο που έδωσε το όνομα του στη μούσα της έμπνευσης;» θα απαντούσα πως το  χρώμα του οφείλεται στη χλωροφύλλη της αψιθιάς, την οποία η σύγχρονη ποτοποιία είναι σε θέση να αποφύγει-και την αποφεύγει όποτε το θέλει. 
Μετά από όλον αυτόν το μακρύ πρόλογο ήρθε η ώρα, νομίζω, να εστιάσω στο θέμα μου, να μιλήσω, δηλαδή, για τον κατάλογο που σχεδίασε ο Νικόλας Μοσχονάς για να μας μυήσει στην ποιητική δίασταση του ποτού αυτού:  Έντεκα πολύ κομψά, αλλά και συνάμα στιβαρά κοκτέιλ (από τα οποία το ένα μόνο είναι απεριτίφ) μας ταξιδεύουν στα μονοπάτια της λογοτεχνίας κι όχι μόνο.Πρώτο και καλύτερο το απεριτίφ Les trois baudets, μια προφανής αναφορά και στο μουσικό καφενείο που άνοιξε ο Jacques Canetti το 1940 για να «φιλοξενήσει» τους νέους τότε καλλιτέχνες, όπως ο Georges Brassens, ο Jacques Brel, ο Boris Vian, ο Guy Beart, η Juliette Greco, ο Serge Gainsbourg ή ο Boby Lapointe. Το δροσερό αυτό κοκτέιλ σερβίρεται την ώρα  του απεριτίφ (17:00-20:00) και  συνδυάζει το αψέντι, με το ιταλικό λικέρ Maraschino Luxardo, λεμόνι και τόνικ. Δοκίμασα επίσης την συναρπαστική  «Nina de Villard», ένα κοκτέιλ- αναφορά στον Charles Cross, με cognac, βερίκοκο, ντομάτα και  μπίρα IPA με μπαχαρικά και ένα rim από Bloody Mary.Εκεί όμως που ένιωσα πως ο Μοσχονάς άφησε τον καλύτερο εαυτό του να εκφραστεί ήταν το  «I is an other», μια αναφορά στον Αρθούρο Ρεμπώ, όπου το mescal και το Aperol, συνδύαζονται με  νερό ντομάτας,  κόλιανδρο,  φράουλες, μια δική τους μαρμελάδα ντομάτας και φυσικά το αψέντι, δημιουργώντας ένα σοφιστικέ αλλά κι εύκολα προσβάσιμο συνδυασμό. Βέβαια, στο τέλος, μην καταφέρνοντας να γλυτώσω από τον εαυτό, αποφάσισα πως το κοκτέιλ μου ήταν και πάλι μια σοβαρή παραλλαγή του Boulevardier, το «Le Chat Noir», με Antica Formula, ρούμι, αψέντι και tinture χαμομηλιού. Οι “καταραμένοι ποιητές” όμως  στο Peek a Bloom εκπροσωπούνται κι από άλλα  κοκτέιλ, τα οποία απομένει να δοκιμάσω σε μια επόμενη επίσκεψή μου, που, πιστέψτε με, δε θα αργήσει. 

Info: Λέκκα 14, τηλ. 210 3219000