Gelato for the Gods

Βρέθηκα στο  Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης για να παρακολουθήσω, σε ειδική προβολή, εν είδει avant-première, την ταινία «Gelato for the Gods». Τίποτα όμως δεν έμελλε να είναι όπως το φανταζόμουν. Όσο προχωρούσε η ταινία συνειδητοποιούσα πως δεν ήταν απλά ένα ντοκιμαντέρ, όπως περίμενα. Ο Yan Fisher, ο παραγωγός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος της δεν περιορίστηκε απλά σε μια ταινία τεκμηρίωσης.

Το σενάριό του αφορά μεν επαγγελματική την πλευρά της ζωής του Κωνσταντίνου Καρακατσάνη – του γνωστού μας «παγωτατζή», όπως του αρέσει να αυτοαποκαλείται – και ιδιοκτήτη του Django Gelato, αλλά εμπεριέχει και μια σχετική μυθοπλασία, που βοήθησε να εκθέσει τις αρχές του περί του φυσικού παγωτού. Αρχές που αφορούν επιλογή των πρώτων υλών, τη συνεργασία του με μικρούς τοπικούς παραγωγούς και πάνω από όλα την άρνηση του να χρησιμοποιήσει έτοιμα μείγματα και χημικά πρόσθετα (σταθεροποιητές, πηκτικά κ.ά.)

Η κάμερα ακολουθεί τον Κωνσταντίνο από τη στιγμή που αποφασίζει να φτιάξει ένα παγωτό, το οποίο θα ονομάσει «αμβροσία», όχι απλώς επινοώντας μια τυχαία συνταγή, αλλά προσπαθώντας να μαντέψει ποια θα μπορούσαν να είναι τα υλικά της αμβροσίας, της άγνωστης τροφής των θεών και μη προσβάσιμης στους θνητούς, σύμφωνα με την ετυμολογία της λέξης. Εκείνο το στερητικό άλφα που προηγείται της λέξης «βροτός «(θνητός) δηλώνει πως πρόκειται για μια τροφή που διατηρεί ή και χαρίζει την αθανασία αλλά δεν προορίζεται για τους θνητούς ανθρώπους.

Ο Κωνσταντίνος, βέβαια, αναζητά τα συστατικά της ανά την Ελλάδα με σκοπό, αφού τα ανακαλύψει να τα μετατρέψει σε… gelato (παγωτό). Βότανα, μέλι, αλάτι… Τον βλέπουμε, μάλιστα, αφού κάνει τη μαντεψιά του, να συναντιέται στα Αναφιώτικα,  με τον  Θεόδωρο Παπακώστα, τον δημοφιλή αρχαιολόγο-συγγραφέα (Archaeostoryteller), ο οποίος ως φιλελεύθερο μυαλό, τα εγκρίνει και του λέει να προχωρήσει με τα υλικά που επέλεξε.

Από το σημείο αυτό και πέρα ο φακός εστιάζει στην αναζήτηση του Καρακατσάνη για την πρώτη ύλη και τους δημιουργούς της. Σταδιακά μας συστήνει τους συνεργάτες του, τους παραγωγούς των πρώτων υλών που αποτελούν τη βάση των παγωτών του∙ μελισσοκόμους, βιοκαλλιεργητές με πάθος και μεράκι, ανθρώπους που νοιάζονται για την ποιότητα και όχι για την ποσότητα της παραγωγής του και βαδίζουν με εντιμότητα και πίστη στην καθαρότητα της γεύσης.

Δυνατό σημείο της ταινίας τα εμβόλιμα πλάνα των θεών σε κινούμενα σχέδια, που έμοιαζαν να ζωντάνευαν αττικούς αμφορείς… Λάτρεψα τον θεό Ερμή (άραγε να ήταν μια αναφορά στο γεγονός ότι όλα ξεκίνησαν στην Ερμούπολη της Σύρου όπου βρίσκεται το πρώτο Django Gelato;) 

Ότι κι αν είστε∙ φανατικοί του αυθεντικού gelato artiganale e naturale, της «καθαρής» από πρόσθετα τροφής ή γενικότερα gourmets αξίζει να δείτε το Gelato for the Gods.  Εύχομαι να προβληθεί σύντομα στα σινεμά μας ή ακόμα και στα σχολεία μας. Η αγάπη του Κωνσταντίνου Καρακατσάνη για την ποιότητα, την τροφοσυλλογή, την εποχικότητα, τη βιωσιμότητα και την ανακύκλωση του food waste ή την κομποστοποίηση του δίνουν στην ταινία και μια διδακτική διάσταση, παρότι παραμένει διασκεδαστική.

Σκεφτόμουν ότι αν ο Κωνσταντίνος Καρακατσάνης ζούσε στη Γαλλία, θα ήταν ένας αναγνωρισμένος Maître Artisan Glacier και αντί για αστέρια Michelin θα αναζητούσε το δικό του Saint Graal (Άγιο Δισκοπότηρο), διαγωνιζόμενος για τον ύψιστο τίτλο του Meilleur Ouvrier de France (MOF).

N.B.

Η ταινία είναι παραγωγή της Invisible Stings  FilmProductions και οι υπόλοιποι συντελεστές της, εκτός του Yan Fisher Romanovsky, είναι: ο OmriRose (σεναριογράφος- παραγωγός), η Ksenia Boisvert και ο Βαγγέλης Λυμπερόπουλος (παραγωγοί),ο Felix Kiner (animation), οι Gatis Grinbergs, David Bourla και Danil Dedkov (διεύθυνση φωτογραφίας) και οι Μπάμπης Πετρίδης, Metleb Mukhtarov και Danil Dedkov (επεξεργασία).

*Photos Django: Alex Antoniadis