Tigerpalast, βαριετέ και γαστρονομία στην Φραγκφούρτη

Τώρα βέβαια θα μου πεις τι γαστρονομικό ενδιαφέρον μπορεί να έχει η -σύμφωνα με τη Wikipedia- 5^η σε μέγεθος πόλη της Γερμανίας; Ούτε και μένα θα με ένοιαζε αλλά κάτι συχνά επαγγελματικά ταξίδια σε συνδυασμό με καταστροφικές εμπειρίες όπως Caesar’s salad με σάλτσα γιαουρτιού (συνέβη 2 φορές) μ’εκαναν να ψάξω να βρω κάτι πιο καλό και με λιγότερο κόκκινο λάχανο. Κι έτσι κατέληξα στο Tigerpalast που συνδύαζει 3 πράγματα: μπαρ, εστιατόριο και σόου. Θα σας πω λοιπόν για την εμπειρία μου στο εστιατόριο μια και το σόου που περιλαμβάνει ακροβατικά, καμπαρέ και stand up comedy απέφυγα να το δω. Η Μάρθα Καραγιάννη έλεγε οτι ο καλλιτέχνης πρέπει να είναι «νόστιμος» και όπως τους είδα στις φωτογραφίες αυτοι δεν ήταν καθόλου. Συν το ότι τα Γερμανικά μου από τότε που πήρα το Mittelstufe δεν τα έχω χρησιμοποιήσει καθόλου και δε λέει να κάθεσαι σοβαρός σε μια αίθουσα που όλοι γελάνε επειδή δεν κατάλαβες το αστείο.

Κλείνει η παρένθεση τεραστίων διαστάσεων και επιστρέφουμε στο θέμα μας που είναι το gourmet εστιατόριο που βρίσκεται στο υπόγειο και που έχει ένα αστέρι Μισελέν. Πριν δυο μήνες το εστιατόριο άλλαξε σεφ και στη θέση του προηγούμενου ήρθε ο Αντρέας Κρόλικ που είχε ήδη 2 αστέρια και θέλει ν’ανεβάσει και το Tigerpalast σ’αυτή την κατηγορία. Όλα αυτά μας τα είπε ο ίδιος στο τέλος της βραδιάς κι αφού πέρασε 10 λεπτά μιλώντας μας μ’ενα accent σαν του Karl Lagerfeld απλά με πολύ πιο περιορισμένο λεξιλόγιο. Πέρα όμως από τ’αστεία το εστιατόριο έχει επίπεδο, άψογο σέρβις και έχει δοθεί σημασία και στις πιο μικρές λεπτομέρειες από τη διακόσμηση μέχρι τις πετσέτες. Το περίεργο είναι οτι αν και η θάλασσα απέχει χιλιάδες μίλια το tasting menu είναι βασισμένο στα θαλασσινά. Και είναι ίσως από τα καλύτερα που έχω δοκιμάσει. Σωστά δομημένο ξεκινά με σεβίτσε καραβίδας με σορμπε λεμόνι, συνεχίζει με χτένια με ασπρη τρούφα και καταλήγει σ’ενα υπέροχο halibut με ζαφορά και φρέσκα λαχανικά. Λίγο στα γλυκά απογοητεύτηκα που ήταν τεχνικά άψογα αλλά μάλλον ανέμπευστα.

Εξαιρετική και η λίστα κρασιών με μεγάλα κρασιά σε πολύ χαμηλές τιμές. Μιλάμε για Batard-Montrachet Leflaive στα 270 ευρώ και για DRC στα 540 ευρώ. Φαίνεται οτι η οικονομική κρίση έχει αγγίξει και τη Γερμανία κι έχουν ρίξει τις τιμές παρα πολύ. Πάντως η sommelier ήταν πολύ συμπαθητική, μιλουσε Αγγλικά με Ιρλανδέζικο accent και στο τέλος μας πήγε μέχρι το ταξί κι έδωσε και οδηγίες στον ταξιτζή. Μια χαρά λοιπόν φάγαμε και οικονομικά καθώς τα set menu έχουν πολύ καλές τιμές. Εντύπωση μου έκανε που στο λογαριασμό δεν περιλαμβάνεται service charge που στο Λονδίνο είναι 12.5% οπότε αν είσαι ευχαριστημένος προσθέτεις το φιλοδώρημα στο τέλος. Φεύγοντας μας έδωσαν κι ένα κουτί με σοκολατάκια. Το μόνο που δεν έκαναν είναι να μας τραγουδήσουν το Life is a cabaret αλλά κανείς δεν είναι τέλειος!

ΒΑΘΜΟΣ: 8 / 10