Khufu`s, Αιγυπτιακή γαστρονομία στην "αυλή" των Πυραμίδων!

Χαλαρό, αέρινο και λιτό, με απρόσκοπτη θέα στο μοναδικό από τα 7 θαύματα του αρχαίου κόσμου που στέκεται μέχρι σήμερα, το Khufu’s είναι το πετράδι στο στέμμα ενός group εστιατορίων παγκόσμιας δικτύωσης, με τις διακρίσεις να το ακολουθούν και να αυξάνονται με τα χρόνια. Φέτος μάλιστα βγήκε The Best Restaurant in the Middle East & North Africa 2026 από τα 50 Best!

Κατά πάσα πιθανότητα λόγω της ιδιαιτερότητας να βρίσκεται σε αρχαιολογικό χώρο, λειτουργεί μόνο για πρωινό και μεσημεριανό, και εάν το έχεις υπόψιν σου για να κλείσεις αρκετά νωρίς, αποτελεί μια εξαιρετική, δροσερή παύση, μετά το sight seeing, κάτω από τον καυτό ήλιο. Τα περισσότερα τραπέζια του στήνονται στον εξωτερικό χώρο, με ελάχιστα να βρίσκονται και πίσω από τα μεγάλα παράθυρα, οι ψηλές ομπρέλες ανοίγουν και μπλοκάρουν τον ήλιο, το προσωπικό κινείται αέρινα ανάμεσα στους συνδαιτημόνες και η μουσική, σε δύσκολα προσπεράσιμη ένταση, μπλέκει αμανέδες που μιλάμε για χαμπίμπια, με γαλλική τζαζ, πριν αλλάξει σε bossanova.

Η κάρτα του Khufu’s είναι σχετικά μικρή και μαζεμένη, με το εστιατόριο να σερβίρει μόνο σετ μενού, με τα ορεκτικά να διαφέρουν μεταξύ των διαφορετικών μενού μόνο στον αριθμό τους, και με τη δυνατότητα μίας επιλογής από τα κυρίως. Λίγο η εξερεύνηση των Αιγυπτιακών γεύσεων τις προηγούμενες μέρες της επίσκεψής μου που έμοιαζαν οικίες, λίγο ότι αναγκάστηκα να κάνω δυο φορές το τουρ στις πυραμίδες και άρχισε η κοιλιά μου να παραπονιέται, ενθουσιάστηκα από όσα είδα και επέλεξα το μεγαλύτερο εκ των 3 μενού.

Αρχή με μια ελαφρά γλυκιά μπουκίτσα από καπνιστό μοσχάρι με σταφίδες, τυλιγμένο σε κρατσανιστό κανταΐφι, συνοδεία μιας υπόγλυκης και καυτερής μαρμελάδας τσίλι, με τις υφές να ικανοποιούν αλλά η γλύκα, εάν και μετρημένη, λίγο να με ξενίζει για καλωσόρισμα παρά τη νοστιμιά της.

Και μετά ξεκίνησε η παρέλαση. Παραδοσιακή σαλάτα κοσάρι, εθνικό πιάτο της χώρας νότια του Αιγαίου, σε μια πιο προσεγμένη προετοιμασία, με ρύζι, τηγανητά ρεβύθια, φακές, κουσκούς και καυτερή σάλτσα ντομάτας, σερβιρισμένη με τηγανητά κρεμμύδια και αυγό ορτυκιού, αρτυμένη υποδειγματικά, με τα μυρωδικά και την κάψα της να δροσίζει το στόμα. Συνέχεια με το καλύτερο καπνιστό, κρεμώδες και βαθύτατα νόστιμο babaganoush που με αξίωσε ο Άμμων-Ρα να φάω στη ζωή μου, δίπλα σε δυνατή σάλτσα ταχίνι,  κρεμώδες kehkalmaz, δηλαδή σάλτσα βελουτέ με ζωμό κοτόπουλο και κομμάτια του ζώου σαν αλμυρή εκδοχή ταβούκ κιοκτσού. Συμπαθητικό γιαούρτι σε απαλή ωρίμανση που θύμιζε μαλακό τυρί, ντοματασαλάτα με ντομάτες διαφόρων σχημάτων και μεγεθών με ελαιόλαδο, αλάτι και βασιλικό, που με μετέφερε κατακαλόκαιρο σε κάποιο νησί βορειότερα της Μεσογείου, ντολμαδάκια γιαλαντζί σαν να βγήκαν από μαγέρικο και θρεπτικότατα και νοστιμότατα νεφράκια κοτόπουλου. Το μόνο που έλειπε ήταν ένα καλό παγωμένο ροζέ. Το Khufu’s όμως δεν έχει λίστα κρασιών και σερβίρει μόνο long drinks, σε τιμές ισάξιες των πιάτων του. Ιδιαιτερότητα επίσης ότι χρειάστηκε να δείξω το διαβατήριό μου για να αποδείξω ότι δεν είμαι Άραβας, για να μου σερβίρουν ένα εντελώς άνευρο gin ’n’ tonic με ροδόνερο, λόγω του Waqfet Arafat, αφού το επισκέφθηκα τυχαία ημέρα με έντονο θρησκευτικό συμβολισμό, μιας και πρόκειται για την επέτειο του τελευταίου κηρύγματος του Μωάμεθ.

Στα κυρίως, το γεμιστό βασιλικό περιστέρι, πιάτο πανάρχαιο που οι ιστορικές φήμες θέλουν να είναι το αγαπημένο της Κλεοπάτρας.  Μεγαλούτσικο, ψημένο με βούτυρο, με ένα ελαφρό γλάσο ήρθε γεμιστό με fereek, ένα αρχαίο δημητριακό της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής, που παρασκευάζεται από άγουρο, πράσινο σκληρό σιτάρι το οποίο συγκομίζεται πριν ωριμάσει πλήρως. Μαλακό, με ιδιαίτερη, γεμάτη και βαθιά γεύση, ντυμένο με τα ζουμιά του περιστεριού, ήταν κάτι καινούριο και ιδιαίτερο. Το ίδιο το πτηνό όμως με απογοήτευσε αφού ήταν σχεδόν άγευστο, αν και ζουμερό, και είχε ελάχιστο κρέας πάνω του. Επίσης, παρά την πολύ ωραία ιδέα να προσφέρουν γάντια για να χρησιμοποιήσεις και να το φας με τα χέρια, το μικρό πιάτο στο όποιο σερβιρίστηκε και η δυσκολία να αποσυναρμολογήσεις το πουλί, κατέληξε με εμένα να κάνω λαβές σε ένα γυαλιστερό ζώο σαν να βρίσκομαι σε αγώνα πάλης με λάδι.

Τέλος με ένα εσπρέσο και ένα αφράτο και με σωστό σώμα κέικ με γλάσο χουρμά, σε σχήμα πυραμίδας με ένα αδιάφορο παγωτό κρέμα. Λίγο κιτς το κέικ; Σίγουρα. Αλλά και εξαιρετικό.

Το Khufu’s, εν κατακλείδι, δεν με ενθουσίασε, με τις προσδοκίες μου να είναι πολύ υψηλότερες και παρά τα γαστρονομικά πυροτεχνήματα, τελικά να είναι ένα καλό εστιατόριο σε μια μοναδική θέση.

Info: https://khufus.com/