La bodega del buon caffe: Ενα εστιατόριο κόσμημα στη Φλωρεντία

Όποιος με ξέρει πιθανότατα έχει βαρεθεί να μ’ακούει να μιλάω για τη Φλωρεντία και πόσο υπέροχο μέρος είναι. Η αλήθεια είναι ότι έχω πάθει συνδρομο Stendhal με την πόλη που γεννησε το σύγχρονο Δυτικό πολιτισμό και το συνδυασμό τέχνης, γαστρονομίας και μόδας που ακόμα και σήμερα κυριαρχεί στην πόλη. Και συνεχώς ανακαλύπτω καινούρια μέρη που επιβεβαιώνουν οτι αυτός ο έρωτας θα κρατήσει για πάντα.

Η καινούρια μου ανακάλυψη είναι το La bodega Del Buon Caffe ένα υπέροχο μικρό εστιατόριο δίπλα στο ποτάμι που συνδυάζει την υψηλή γαστρονομία με την ήρεμη πολυτέλεια και τη χαλαρή ατμόσφαιρα.  Έχει ήδη ένα αστέρι Μισελέν και νομίζω ότι σύντομα θα ανέβει στα δύο γι’ αυτό συκρατήστε το όνομα του σεφ Antonello Sardi γιατί νομίζω ότι έχει πολύ αξιόλογα πράγματα να δείξει. 

Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του εστιατορίου είναι- όσο κι άν ακούγεται γελοίο- οτι έχει έναν ερωτισμό, πράγμα ασυμβίβαστο με γκουρμέ εστιατόριο. Πέρα από τη διακόσμηση με την πέτρα και το ξύλο και τη χαλαρή μουσική,  παίζει ίσως ρόλο ότι το σέρβις είναι ευγενικό αλλά έχει κι ένα κλείσιμο του ματιού χωρίς το πομπώδες ύφος και τις βαρύγδουπες περιγραφές. Εγώ πάντως εκεί θα πήγαινα για πρώτο ραντεβού στη Φλωρεντία και θα συνέχιζα με βόλτα στην όχθη του Άρνο και φιλιά στο Πόντε Βέκιο μπροστά στους πλανόδιους μουσικούς. 

Αλλά πριν από αυτά θα τρωγαμε καταπληκτικά στο εστιατόριο που ανήκει στον ομιλο του ξενοδοχείου Borgo Santo Pietro και προμηθεύεται όλα τα υλικά εκτός από τα ψάρια από τη φάρμα του ξενοδοχείου που βρίσκεται στους λόφους της Τοσκάνης. Από τη φάρμα στο πιάτο είναι λοιπόν το μόττο του σεφ αλλά πριν φτάσει στο πιάτο έχει περάσει από τα χέρια του και το αποτέλεσμα είναι υπέροχο. Από τις 3 ειδών φοκάτσιες που έρχονται ζεστές στο τραπέζι μέχρι τα πτι φουρ στο τέλος το γευστικό ταξίδι είναι μοναδικό. 

Στην ουσία της η κουζίνα της Τοσκάνης είναι αφαιρετική και απλή και το να την εξυψώσεις γαστρονομικά είναι δύσκολος στόχος. Ο σεφ όμως τα καταφέρνει θαυμάσια και ισορροπεί σωστά τις γεύσεις με την τεχνική της υψηλής γαστρονομίας χωρις να κάνει συμβιβασμούς στη νοστιμιά.

Το πιο εντυπωσιακό από τα πρώτα πιατα είναι το φουαγκρά με το σορμπέ κοκκινου κρεμμυδιού με αχλαδι και κόκκους καφέ: ακόμα κι αν ακούγεται δήθεν στην περιγραφή είναι ένα μαγικό πιάτο που μένει στη μνήμη ξαφνιάζοντας σε ευχάριστα έτσι όπως το σορμπε κρεμμυδιού μοιάζει με κόκκινο φρούτο που «κόβει» τη λιπαρότητα του φουα γκρα που ξεκουράζεται πάνω σ’ενα συννεφένιο μπριος.  Τα ζυμαρικά είναι όλα εξαιρετικά αλλά ξεχωρίζω τα ραβιόλια με πεσκανδρίτσα και χαβιάρι και τα ταλιερίνι με μπαρμπούνι, μάραθο και ψίχουλα ψωμιού, κυριολεκτικά ενα επικό πιάτο που για μένα είναι ο καλύτερος εκπρόσωπος της νεας Τοσκανέζικης κουζίνας. 

Εντυπωσιακό είναι και το μαγιάτικο που σερβιρεται με 3 τρεις τροπους στο ίδιο πιάτο και μου θύμισε τον τρόπο που ο Αράκι χειρίζεται το ψάρι, αν ο Αράκι ήταν Ιταλός σούσι μαστερ. Αμφιλεγόμενη η συγκριση αλλά ούτως ή άλλως το φαγητό σου γεννά περίεργους συνειρμους. Το περιστερι και το αρνι είναι επίσης πολύ ενδιαφέροντα πιάτα όπως και οι χορτοφαγικές επιλογές με κορυφαίο ένα ριζότο με σπαρράγγια, λάιμ και μέντα. 

Τα γλυκά είναι πολύ καλά αν και όχι τόσο περιτεχνα  όσο εκείνα της γαλλικής σχολής και η λίστα κρασιών ολοκληρωμένη αν και λίγο υπερτιμημένη. 

Πάντως ακόμα κι αν δεν έχετε διαθεση για περίτεχνα φαγητά καθήστε στο lounge ή στη βεράντα κι απολαύστε ένα ποτήρι κρασί. Φεύγοντας αγοράστε ένα μπουκάλι λάδι με την χαρακτηριστική εντονη πιπεράτη γεύση από τους ελαιώνες της Τοσκάνης και βάλτε το στην ακρη μαζί με τις αναμνήσεις από την Φλωρεντια. Όσο για μένα θα συνεχίζω να πάσχω αθεράπευτα από συνδρομο Stendhal.

ΒΑΘΜΟΣ: 8 / 10