Ένας Έλληνας τουρίστας στην Αθήνα.

Είχα 16 μήνες να έρθω στην Αθήνα και την τελευταία φορά η οικονομική κρίση δεν φαινόταν να έχει ουσιαστικά επηρεάσει την ελληνική γαστρονομία. Πως όμως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση στο χώρο της εστίασης μέσα σε μια μισο-άδεια Αυγουστιάτικη πρωτεύουσα και μετά τις εξελίξεις των τελευταίων μηνών; Χαίρομαι που και στα τρία εστιατόρια που έφαγα είδα οτι οι άνθρωποι προσπαθούν πολυ και δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό για να περάσεις καλά. Πρέπει και ν’αγαπάς τη δουλειά σου και να έχεις επαγγελματισμό για να μπορείς να ξεπερνάς το βαρύ κλίμα και να επιμένεις για ένα καλό αποτέλεσμα. Λυπήθηκα μόνο που ο Εκτορας Μποτρίνι είχε κλείσει το καινούριο του εστιατόριο για μια εβδομάδα κι έτσι δεν μπόρεσα να δοκιμάσω την κουζίνα του.

Το πρώτο βράδυ έφαγα στη Σπονδή. Το εστιατόριο έχει 2 αστέρια Michelin και πραγματικά τα αξίζει. Σε όλα τα επίπεδα, απο την κουζίνα, την εξυπηρέτηση, τη λίστα κρασιών και το χώρο ειναι ένα πραγματικά κορυφαίο εστιατόριο. Ακόμα και να θέλεις να βρεις ψεγάδια, θα πρέπει να είσαι πολύ μίζερος για να ασχοληθείς με ατέλειες και να μην αφεθείς να ζήσεις μια εμπειρία ισάξια και ίσως καλύτερη από άλλα αντίστοιχα εστιατόρια στο εξωτερικό. Ιδιαίτερη μνεία θα κάνω στα amuse bouche, στα υπέροχα ψωμιά και στο γεγονος οτι οι σερβιτόροι που μας μιλούσαν αγγλικά όλη τη βραδιά- για ένα λόγο που δεν κατάλαβα- ήξεραν να εξηγήσουν το μενού και όλα τα υλικά και τις παρασκευές των πιάτων στην εντέλεια.

Σειρά το επόμενο βράδυ είχε η Γαλάζια Χύτρα. Κι ενώ στη Σπονδή έχουν καταφέρει να μεταμορφώσουν σε όαση μια ταράτσα στο Παγκράτι, στη Γαλάζια Χύτρα που βρίσκεται στο ξενοδοχείο Westin στον Αστέρα Βουλιαγμένης, δεν χρειάζεται να κάνουν τίποτα γιατί το τοπίο είναι υπέροχο και η θέα μαγική. Το εστιατόριο έχει δημιουργική ελληνική κουζίνα και ενώ οι γευσεις είναι παραδοσιακά ελληνικες το αποτέλεσμα στο πιάτο είναι πειραγμένο με τη χρήση τεχνικών που κυριαρχούν την τελευταία δεκαετία στην παγκόσμια γαστρονομική σκηνή. Και παρ’ολο που ο σεφ έχει ταλέντο, δουλεύει σκληρά και η κουζίνα του είναι υψηλού επιπέδου, τα πιάτα είναι άνισα και νομίζω χρειάζεται ακόμα μερικά χρόνια για να φτάσει στην κορυφή των δυνατοτήτων του. Λίγη προσοχή χρειάζεται και στο σέρβις γιατί διαπίστωσα οτι οι κυρίες της παρέας ήταν λίγο παραμελημένες.

Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει στο Matsuhisa Athens. Εκεί το σέρβις είναι υποδειγματικό και οι κυρίες αλλά και οι κύριοι έχουν όλη την προσοχή που απαιτείται σ’ενα τέτοιο εστιατόριο. Η κουζίνα στο Matsuhisa έχει όλη την ακρίβεια στην προετοιμασία και την εκτέλεση των πιάτων που βρίσκεις και στο Nobu Park Lane, αλλά ειδικά το λαβράκι με jalapeño den miso ήταν καλύτερο από την λονδρέζικη version του. Μόνο τα γλυκά κατά τη γνώμη μου θέλουν λίγο περισσότερη δουλειά. Σαν σύνολο περάσαμε μια πολύ ωραία βραδιά, ειδικά χάρη στο Δημήτρη που μας σέρβιρε αλλά και μας κράτησε το ενδιαφέρον με τη συζήτηση και τις προτάσεις του για την συνέχεια της βραδιάς σε κάποιο από τα Clubs της παραλίας. Και στα κορίτσια του Food, Leisure and the City φυσικά, που είχαν girl’s night στο διπλανό μας τραπέζι και με τα οποία γίναμε μια μεγάλη παρέα στο τέλος της βραδιάς.

Φεύγοντας λοιπόν από την Αθήνα συνειδητοποίησα οτι τα καλά πράγματα αντέχουν ακόμα και στην πιο μεγάλη κρίση. Κι οτι η Σπονδή έχει την πιο καλή σχέση ποιότητας τιμής.