Την Τρίτη και 13 (συμπτωματικά) που πέρασε είχαμε ένα κάλεσμα σε sommelier για να δοκιμάσουμε κάποια κρασιά. Το κάλεσμα ήταν περιορισμένο για λίγους, 8-10 άτομα και προτιμήσαμε μεσημέρι χαλαρά να βρεθούμε για δυο ωρίτσες και να τσιμπήσουμε κάτι δοκιμάζοντας. Επιλέξαμε το εστιατόριο Scala Vinoteca, και σε μια όχι και τόσο πολυάσχολη ώρα - στις τρεις το μεσημέρι- δοκιμάσαμε καμιά δεκαριά κρασιά. Η φιλοξενία και το service πραγματικά υποδειγματικό και ο sommelier του Scala Vinoteca Γιώργος Τσιοβάλας υπερ το δέον εξυπηρετικός.
Ξεκινήσαμε με απεριτίφ το Prosecco Ca Stella με prosciutto και jamon, δοκιμάσαμε την φινετσάτη Champagne Gimonnet 1er Cru Cuis με ταρτάρ σολομού, το εντυπωσιακό γερμανικό Donnhoff Trocken Riesling 2011 από το Nahe με carpaccio χταπόδι, κρητικούς ντάκους με το πληθωρικό Ένστικτο της Silva Δασκαλάκη από το Ηράκλειο,το παιχνιδιάρικο Little James Basket Press του Chateau de St. Cosme από τον Ροδανό, και το νέο αίμα από την Δράμα το Κτήμα Ιορδάνη Μιχαηλίδη.
Με τα κυρίως δοκιμάσαμε το Οργίων του Σκλάβου από την Κεφαλονιά με την ιδιαιτερότητα της ξηρής μαυροδάφνης αλλά και την τόσο βελούδινη γεύση, το Merlot του Κτήματος Β. Χατζηγεωργίου τόσο πυκνό, σχεδόν με χαρακτήρα κρασιού νέου Κόσμου αλλά και τόσο κομψό, το Αέναος Refosco του Κτήματος Αδάμ από τον Χορτιάτη Θεσσαλονίκης ένα πολύ ενδιαφέρον και τυπικότατο Refosco που δεν έχει να ζηλέψει τα τίποτα από τα μεγάλα Refosco του Friuli καθώς και το Les Deux Albion του Chateau de St. Cosme που για τα 14 € του θα έκανε πολλούς έλληνες παραγωγούς να καταλάβουν την χαοτική διαφορά που έχουμε στα προϊόντα που πουλάμε έναντι των καθιερωμένων περιοχών – χωρών.
Με 15 € στην Γαλλία βρίσκεις κάτι που αξίζει 15€ ενώ με 15 € στην Ελλάδα βρίσκεις κάτι που αξίζει 3-5 και θα ‘θελε να αξίζει 15€. Ελπίζω να καταλάβουμε όλοι γρήγορα την κλίμακα και πως δουλεύει γιατί ο "περονόσπορος" έχει ήδη κτυπήσει τις πωλήσεις.
Εκτός από το παραπάνω συμπέρασμα με τις διαφορές στις τιμές, διαπίστωσα ότι για τους επαγγελματίες του κρασιού στην εστίαση δεν υπάρχει ένας χαλαρός και ανεπιτήδευτος τρόπος να δοκιμάσουν θεματικά κάποια κρασιά, να τα συζητάμε και να ενημερωνόμαστε. Αβίαστα σχεδόν μια φορά τον μήνα αποφασίσαμε να συντονίζουμε ένα μεσημεριανό διάλλειμα, σχετικά σύντομο, να περνάμε καλά και να δοκιμάζουμε σε κάποιο εστιατόριο της Αθήνας. Η ιδέα ονομάζεται Sommeliers Lunch Break και μάλλον θα καταγράφεται και θα αναρτάται στο site μας.
Η φωτό παρουσίασης του άρθρου είναι το Chateau de Saint Cosme, στο Gigondas, στην Κοιλάδα του Ροδανού.
Συνδεθείτε ή Εγγραφείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
ΑΓΑΠΗΤΕ ΘΑΝΟ,
Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ. ΕΠΙ ΤΗΣ ΑΡΧΗΣ ΔΕΝ ΔΙΑΦΩΝΩ ΚΑΘΟΛΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΟΥ ΑΝΑΓΛΥΦΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΑΝ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΚΡΑΣΙΩΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ. ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΑΣΤΕΙΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ ΠΑΡΑΓΩΓΟΙ ΠΟΥ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ (ΕΝ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΩ Ο ΠΕΡΟΝΟΣΠΟΡΟΣ) ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ (ΜΟΝΟ) ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΑΜΠΕΛΙ.ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΕ ΠΑΡΑΓΩΓΟΙ, ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΥΣΤΗΜΑΤΙΚΑ ΣΤΟ ΑΠΥΡΟΒΛΗΤΟ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ.
Αγαπητέ Γιώργο,
Καταρχήν συγχαρητήρια για την πολύ καλή δουλειά που κάνετε στο FNL.
Θέλω να καταθέσω μια ένσταση σχετικά με την εισαγωγική του άρθρου.
Η Ελλάδα ως αμπελουργική χώρα έχει ζώνες οι οποίες λόγω ποικίλης μορφολογίας και ανάγλυφου χωρίζονται αναγκαστικά σε υποζώνες. Το ενα αμπέλι μπορεί να είναι στη 'λεκάνη' και το άλλο στο 'χείλος' της. Το πρώτο αν βρέξει δεν στεγνώνει (περονόσπορος:πολλαπλασιάζεται σε συνθήκες υγρασίας), το δεύτερο επικλινές και ημιορεινό την επομένη είναι προσβάσιμο.
Αν μιλήσουμε και για καλλιεργητικές τεχνικές που πιθανόν να διαφέρουν, τότε έχουμε δύο αμπέλια σε απόσταση 'αναπνοής', τα οποία τελικά δεν εχουν σχέση μεταξύ τους.
Συμπερασμα:Το δεύτερο αμπέλι μπορεί να κάνει σταφύλι άρα και κρασί υψηλής ποιότητας σε μιά χρονιά που το πρώτο καταστράφηκε.
Ολα τα παραπάνω φυσικά δεν αναιρούν την άποψη περι νοοτροπίας του ελληνα παραγωγού.
Φιλικά
Θάνος Ντούγκος