Chateau Nico Lazaridi, Cavalieri 2012

Η οικογένεια του Νίκου Λαζαρίδη έχει πολλάκις τιμηθεί με τον τίτλο του Cavalieri από την Ιταλική δημοκρατία, με την πλέον πρόσφατη να αποτελεί αφορμή για την δημιουργία της ομώνυμης  σειράς.

Μάλιστα το ιστορικό οινοποιείο της Δράμας έχει προσδώσει Ιταλιάνικο αέρα στο ερυθρό blend, αφού πλάι στις γνωστές ποικιλίες του Μπορντό συμμετέχει –και μάλιστα σε ποσοστό που φτάνει το 35% -η σπουδαία Τοσκανέζικη ποικιλία Sangiovese.

Για τη δημιουργία αυτού του κρασιού έχουν επιλεγεί αμπελοτόπια από τις περιοχές Αγορά και Πηγάδια με χαμηλή στρεμματική απόδοση, γεγονός που θεωρητικά επιβεβαιώνεται από τους 14,5 αλκοολικού βαθμούς που μετρά. Όμως στην πράξη το σκούρο ρουμπινί χρώμα δεν διαθέτει την πυκνότητα και την ελαιώδη αίσθηση που κανείς αναμένει από ένα τέτοιο νούμερο.

Το ίδιο δυστυχώς συμβαίνει και στην μύτη, η οποία εν πρώτοις κυριαρχείται από τα καπνιστά αρώματα του βαρελιού στο οποίο το κρασί ωριμάζει για 12 μήνες. Μετά από λίγη πάντως αυτό υποχωρεί αποκαλύπτοντας αποξηραμένα φρούτα, βότανα (όπως το εστραγκόν), νότες γρασιδιού και ελάχιστες μνήμες γαρίφαλου στο βάθος. Όμως αυτό το …Τοσκανίζον παρόλη την έντασή του είναι αρκετά υδαρές με αποτέλεσμα να χάνεται  γρήγορα, επιτάσσοντας την επιλογή ενός “μαζεμένου” σε όγκο ποτηριού όπως το Spiegelau Authentis 01.

Και αν η μύτη υπολείπεται μόνο σε συμπύκνωση, το στόμα δεν καταφέρνει να ικανοποιήσει σε πολλά. Μέτριο σε σώμα, βάζει με όμορφό, βελούδινο τρόπο την γλύκα  της αλκοόλης μπροστάρισσα στις εντυπώσεις, όμως κατόπιν το κρασί χάνεται στο στόμα ενώ το flavor είναι ανύπαρκτο.

Αν οι τανίνες ήταν αγρότης θα λέγαμε “αγρότης μόνος ψάχνει”, όμως εδώ μάλλον ταιριάζει περισσότερο το “τανίνες φρούτο ψάχνουν” μιας και η έλλειψη του τελευταίου τις αφήνει απογυμνωμένες και σκληρές να ψάχνουν την γλύκα της ισορροπίας.

Προφανώς η ασθενής δομή δεν θα επιτρέψει στο Cavalieri να παλαιώσει ώστε η στυφάδα να μετριαστεί, οπότε μια θερμοκρασία 16-18° C και πιάτα όπως ένα κοκκινιστό κοτόπουλο, μια μακαρονάδα με κιμά και ένα ζουμερό BBQ θα μετριάσουν την επιθετικότητα του.

Δυστυχώς και αυτή η προσπάθεια του Chateau Nico Lazaridi δεν καταφέρνει να με κερδίσει, σκοντάφτοντας ξανά στον σκόπελο του φτωχού φρούτου, γεγονός που αποδεικνύει ότι ένα κρασί είναι τόσο καλό όσο του επιτρέπει το σταφύλι του. Επιπρόσθετα με την τιμή του να ξεπερνά τα 15€ το Cavalieri θέτει εαυτόν σε μια κατηγορία που περιλαμβάνει σπουδαία ερυθρά του Ελληνικού αμπελώνα, τα οποία σε κανένα επίπεδο δεν μπορεί να ανταγωνιστεί. Ως εκ τούτου συνίσταται μόνο σε αυτούς που βάζουν το αριστοκρατικό pedigree πάνω από την οινική ουσία…

Βαθμολογία: 5,5/10