Τι κάνει ένα μπαρ το ομορφότερο στον κόσμο; με τι κριτήρια το επιλέγει ο καθένας μας και τελικά ποιος κρίνει αυτή την απόφαση; Δεν ξέρω αν είναι τα ποτά, δεν ξέρω αν είναι η ατμόσφαιρα. Αυτό που σίγουρα ξέρω, είναι ότι ένα οικουμενικό χαρακτηριστικό είναι ο τρόπος που σε κάνει να νιώθεις ένα μπαρ, η στιγμή που πίνεις ένα cocktail του και πάνω από όλα η διάθεση που έχεις. Αυτές τις σκέψεις έκανα ενώ καθόμουν στο Jazz in Jazz μαζί με τον Κωνσταντίνο Γκιώνη και απολάμβανα ένα πραγματικά δυσεύρετο cocktail που μόλις μου είχε φτιάξει. Ένα από τα ωραιότερα Final Ward που έχω πιεί ποτέ.
Το Jazz in Jazz μοιάζει να έχει βγει από άλλη εποχή αλλά δεν έχει μείνει σε αυτή. Συνήθως όταν μιλάμε για classic bars, εννοούμε bars που είναι σα να έχουν πατήσει pause στον χρόνο και μας μεταφέρουν σε μια άλλη εποχή, συμπεριλαμβανομένου και του τρόπου φιλοξενίας και λειτουργίας. Εδώ όμως μιλάμε για κάτι διαφορετικό. Ένα bar που κάθε του γωνία έχει και μια ιστορία, κάθε cocktail του γεννά και μια. Για αυτές τις ιστορίες μιλήσαμε με τον Κωνσταντίνο όσο καθόμασταν στην μπάρα. Ο Κωνσταντίνος, Bar Manager του Jazz in Jazz τα τελευταία έξι χρόνια, ενστερνίστηκε το όραμα του Βαγγέλη Σπανού (φωτό επάνω), να διατηρήσουν, δηλαδή, αναλλοίωτο το μοναδικό χαρακτήρα του Jazz in Jazz, δημιουργημένο από τον ιδρυτή και θείο του Βαγγέλη, Κώστα Σπανού αλλά και μαζί να το εξελίξουν σε μία εμπειρία φιλοξενίας και για τις γενιές του σήμερα. Η συνεχής αυτή προσπάθεια του Βαγγέλη, αποστολή του τα τελευταία 15 χρόνια, επιτυγχάνεται μέχρι και σήμερα χάρη στους ανθρώπους που απάρτιζαν και απαρτίζουν συνολικά την ομάδα του Jazz in Jazz. Αν μοιάζει δύσκολο αυτό, τότε μια ματιά στον κατάλογο των ετικετών που διαθέτει και στα cocktails που είναι όλα classic είναι ενδεικτική.
Δεν θα μιλήσω για την ιστορία του εδώ, μιας και πάνω κάτω είναι γνωστή και την έχουμε ξαναγράψει στο FnL. “Ο θείος του ήταν καπετάνιος και άκουγε στο όνομα Κώστας. Σε ένα ταξίδι του στην Νέα Ορλεάνη μαγεύτηκε από την μουσική και την κουλτούρα του τόπου. Εκστασιάστηκε μάλιστα τόσο πολύ που ούτε η μπίλια μπιλιάρδου, που παραλίγο να τον βρει στο κεφάλι επειδή μπήκε σε ένα μπαρ που απαγορεύονταν η είσοδος σε λευκούς, κατάφερε να του γυρίσει το μυαλό. Σήμερα θα την βρείτε να κοσμεί το πίσω μέρος της μπάρας, πλάι σε μια παλιά γραφομηχανή. Μάζεψε όλα του τα σουβενίρ, δίσκους, κασέτες από μουσικές σειρές που έπαιζαν τζαζ στην ραδιοφωνική βελόνα που έπιανε το BBC και κάθε λογής άλλα αποκτήματα, επέστρεψε το 1978 στην Αγία Γαλήνη της Κρήτης, που τόσο αγαπούσε και έφτιαξε τον δικό του μικρό ναό της τζαζ. Για πρακτικούς λόγους το μπαρ έπρεπε να μεταφερθεί στην Αθήνα, έτσι το 1994 άνοιξε τις πόρτες του στο στενό του Κολωνακίου, όπου λειτουργεί μέχρι και σήμερα.”
Σήμερα θα μιλήσω για όσα κάνουν το jazz in Jazz να ξεχωρίζει στα μάτια μου,
γιατί πάντα πρέπει να μιλάμε για τα δικά μας μάτια και όχι να εκμαιεύουμε
εμπειρίες και απόψεις. Μόλις έκατσα στην μπάρα τέσσερα πράγματα μου έκαναν
εντύπωση. Πρώτον ότι συνεχίζεται η φιλοσοφία του self service από την μπάρα
ανάμεσα στα δυο κάγκελα που οριοθετούν τον χώρο όπου δεν μπορεί κανείς να
κάτσει. Όπως μου εξήγησε ο Κωνσταντίνος (φωτό επάνω), με αυτόν τον τρόπο θέλουν να υπάρχει
με κάθε έναν πελάτη μια πρώτη, δεύτερη ή και τρίτη προσωπική επαφή. Να
δημιουργηθεί οικειότητα και να σπάσει ο πάγος. Να νιώσει ο κάθε πελάτης σα να
είναι στο σπίτι του. Και το πετυχαίνουν, όχι όμως μόνο με αυτόν τον τρόπο αλλά
και με την καλησπέρα που λένε σε κάθε μα κάθε ‘καλεσμένο΄που εισέρχεται στο
μαγαζί. Και δεν υπάρχει κάτι πιο ωραίο από το να είσαι σε ένα bar και να
νιώθεις ότι είσαι στο σπίτι σου.
Το δεύτερο είναι μερικά memorabilia και μπουκάλια που δεν πρόκειται να βρεις πουθενά αλλού. Η φωτογραφία του θείου ανάμεσα στα μπουκάλια που σαν θεματοφύλακας κοιτάει όλους τους θαμώνες στα μάτια, ένα τεράστιο μπουκάλι Chartreuse που θα ζήλευε ακόμα και το ίδιο το μοναστήρι που το παράγει, παραδίπλα ένα ακόμα μπουκάλι συλλεκτικά Ardbeg που μοιάζει να έχει βρει για τα καλά την θέση του εκεί και να την απολαμβάνει, τα CD με jazz μουσική που δεν έχουν διακοσμητικό χαρακτήρα αλλά απολύτως λειτουργικό και χίλιες δυο άλλες λεπτομέρειες που πρέπει να κάνουμε ξεχωριστό άρθρο για να τις αναλύσουμε.
Τρίτον τα cocktails. Όλα τους κλασικά, όλα τους φτιαγμένα στην εντέλεια, ιδανικά για να συντροφεύσουν την ατμόσφαιρα. Ξεκίνησα με ένα Gibson, δηλαδή ένα 75-15 boozy martini το οποίο είχε σερβιριστεί σε ένα παγωμένο ποτήρι και δυο πέρλες κρεμμυδιού έδιναν το τέλειο χτύπημα μετά τις 4-5 πρώτες γουλιές. Συνέχισα με ένα Final Ward όπως σου είπα. Ένα cocktail που είχα πάρα πολύ καιρό να πιώ στην αυθεντική του μορφή μιας και είναι δυσεύρετο ένα από τα συστατικά του. Το Chartreuse. To maraschino στον πάτο έδινε σε κάθε γουλιά την απαραίτητη πολυπλοκότητα και δεν σου κρύβω ότι το απόλαυσα όπως ένα ξεχασμένο mixtape που βρέθηκε στην αποθήκη μετά από δεκαετίες. Γενικά στο Jazz in Jazz σερβίρουν cocktails που δύσκολα συναντάμε αλλού. Όπως το Brooklyn, το Vieux Carre, το Penicillin, το Paper Plane, το Clover Club καιτο Last Word. Κλασικά τα οποία έχουν την δική τους ιστορία και ορίζουν και την ιστορία του μαγαζιού.
Τελευταίος παράγοντας που μου έκανε εντύπωση είναι ο κόσμος. Διαφορετικός, συνειδητοποιημένος που δεν έρχεται για την ‘φάση’ αλλά για την ουσία. Δεν είδα ούτε έναν όσο καθόμουν εκεί να είναι με το κινητό χαμένος. Όλοι απολάμβαναν το ποτό τους και επικοινωνούσαν, βίωναν και κατέγραφαν στιγμές. Όπως ακριβώς θα έπρεπε να είναι μια επίσκεψη σε ένα bar.
Δεν ξέρω αν το Jazz in Jazz είναι το καλύτερο bar στην Αθήνα ή και στον κόσμο. Ξέρω όμως ότι όποιος έρχεται θέλει να έρθει ξανά και ξανά και αυτό σημαίνει ότι για όλους αυτούς εδώ περνάνε τις καλύτερες τους στιγμές. Εγώ επιστρέφω και θα επιστρέφω για πάντα στην Δεινοκράτους.
Info: Δεινοκράτους 4, Κολωνάκι
Συνδεθείτε ή Εγγραφείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση