Κοντά στο Σύνταγμα βρίσκεται ο ρομαντικός - τόσο παράμερος που φτάνει τα όρια του ινκόγκνιτο- πεζόδρομος με τα μικρά all day wine-και μη- bar, περικυκλωμένος από νεοκλασικά κτίσματα. Κάθε φορά που περνάω την Ηπίτου αισθάνομαι μια διαφορετική, για τα δεδομένα του ιστορικού κέντρου ενέργεια, εκείνη που με καταβάλει όταν περπατάω σε δρόμους βόρειο ευρωπαϊκών πόλεων. Την ίδια εντύπωση αφήνουν και τα μαγαζιά της με το street bar προφίλ, τον διανοούμενο χαρακτήρα, με τα μικρά εξωτερικά τραπεζοκαθίσματα που γεμίζουν τόσο την ημέρα για καφέ και φαγητό, όσο και το βράδυ για cocktail ή κρασί, αφού οι φανατικοί του κέντρου, την γνωρίζουν καλά. Παρόλο τον ιντελεκτουέλ αέρα της όμως, δεν προσελκύει συγκεκριμένες ηλικίες , ούτε υπάρχει κάποιος ξεκάθαρος μέσος όρος. Τα σαββατοκύριακα βέβαια γεμίζει με αρκετό νεανικό κοινό, που μάλιστα αν δεν βρει να καθίσει σε κάποιο μαγαζί, αρέσκεται να ξαποσταίνει σε διπλανά παγκάκια. Η αλήθεια είναι ότι η Ηπίτου αποτελεί πέρασμα, γεγονός που σίγουρα ενισχύει την όρεξη για κοινωνικοποίηση και συμβάλλει στην αγάπη του κόσμου ως προς το μέρος.
Η ιστορία για το πως συγκέντρωσε τα βλέμματα πάνω της, αρχίζει τον Ιούνιο του 2012, τότε που άνοιξε το πρώτο μπαρ στο στενό, το μόλις 23 τετραγωνικών Blue Bird. Βαδίζει στα χνάρια του κλασικού με όλη του την σημασία, είναι ένα old school, ή ελληνιστί, παλαιάς κοπής μπαρ με ψήγματα από παρισινό bistro και λεπτομέρειες που παραπέμπουν σε κουβανική κουλτούρα στο εσωτερικό του. Οι ξύλινες λεπτομέρειες, οι φωτογραφίες από την ομάδα του μπαρ και τους φίλους, τραβηγμένες από polaroid δίπλα από την κάβα, το βιβλίο με τίτλο «Πως να πετύχετε στον έρωτα» τοποθετημένο επιτηδευμένα σε περίοπτη θέση, μαρτυρούν ότι εδώ το προσωπικό στοιχείο δεν λείπει. Τα κόκκινα φωτάκια στην εσωτερική πλευρά της μπάρας χορεύουν σε jazz, soul, swing ακούσματα δεκαετίας 50‘ και 60‘, εναρμονισμένα με το μπλε φως που φωτίζει την είσοδο και τα εξωτερικά καθίσματα, βάζοντας τους καλεσμένους σε μια film noir διάθεση.
Τον πρώτο χρόνο λειτουργιάς του, σερβίριζε αποκλειστικά αποστάγματα, αφού προτιμάει τον χαρακτηρισμό του ποτάδικου, αλλά στην συνέχεια η ιδιοκτήτρια Σκεύη Ερωτοκρίτου, αποφάσισε να προσθέσει και λίστα cocktail, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η κάβα υστερεί, αφού στη συλλογή του Blue Bird, θα βρείτε σοβαρά αποστάγματα. Με μεγάλη χαρά, ανοίγοντας τον κατάλογο, αντίκρισα μια μεγάλη γκάμα κλασικών συνταγών και κάπως έτσι, με ακόμα μεγαλύτερη ανυπομονησία, παρήγγειλα ένα Manhattan.
Η επιλογή με δικαίωσε, αφού το ποτό ανταποκρινόταν στην κλασική γραμμή του, με το γεμάτο του σώμα και την ευγενικά γλυκό/πικρή επίγευση. Ανάμεσα στις 16 κλασικές συνταγές αναγράφονται επίσης τα Boulevardier, Dry Martini, Espresso Martini και Mint Julep. Στην επόμενη σελίδα είναι οι σπιτικές συνταγές από τις οποίες δοκίμασα πρώτα το Mojicana με vodka, mango, φρούτα του πάθους, lime, δυόσμο και ροδόνερο. Η γεύση από το mango ήταν αρκετά έντονη και ενώ τα αρώματα του συνολικού συνδυασμού ήταν φρέσκα, συγκάλυπταν εν μέρη τον boozy χαρακτήρα του ως cocktail.
Στην συνέχεια προχώρησα προς το γεμάτο και αρωματικό, όσο του πρέπει όξινο Madelleine. Το συστήνω ανεπιφύλαχτα σε όσους αρέσει το gin και η βανίλια, η οποία στέκεται πολύ ώριμα στο ποτό. Gin, vanilla, μαρμελάδα από μούρα και φρέσκο λεμόνι, συνθέτουν ένα γλυκόξινο αποτέλεσμα. Ξεχώρισα το Playa del Carmen, ένα ποτό με απαλή υφή και tequila, ανανά, μέλι, chili, rim από μαύρο πιπέρι. Εδώ η γήινη πλευρά της tequila δένει με το αλάτι και ο ανανάς παρέα με το μέλι, καταφέρνουν να εξισορροπήσουν σε ένα άρτιο ελαφρώς πικάντικο, άλλα στρογγυλεμένο αποτέλεσμα. Μια πιο χειμερινή πρόταση είναι το Bird‘s Nest, το οποίο καταφθάνει ζεστό στο ποτήρι. Ένα cocktail με Metaxa, μέλι, φρέσκο λεμόνι, ανθό πορτοκαλιού, Cointreau, κανέλα και γλυκάνισο. Εδώ θα ήθελα προσωπικά να είναι πιο ξεκάθαρος ο γλυκάνισος και λιγότερη η ποσότητα μέλι, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το ποτό που δοκίμασα δεν ήταν αντικειμενικά εύγευστο.
Το Blue Bird είναι ένα μαγαζί που καταφέρνει να κάνει τον κόσμο να ξεχνιέται από το άγχος και τους πιεστικούς ρυθμούς της καθημερινότητας, θυμίζοντας του, νοσταλγικά, μια άλλη εποχή.
Είναι ένα μπαρ για μικρές παρέες και ολονύχτιες συζητήσεις, ραντεβού και θαμώνες που αγαπούν να απολαμβάνουν και μόνοι καμιά φορά ένα ποτό. Θα με ξαναδεί στην επόμενη επίσκεψη μου, όπου θα δοκιμάσω ένα Dry Martini, με την γλυκιά χροιά του Otis Retting να σβήνει ανάμεσα στις ομιλίες των διπλανών μου.
Info: Ηπίτου 4, Αθήνα
Συνδεθείτε ή Εγγραφείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση