Ένας Kyrios για την Κυρία

Υπάρχει μια ανεκτίμητη γοητεία στο να απολαμβάνει κανείς μόνος ένα μπαρ σε μια ήρεμη ημέρα της εβδομάδας, όταν οι τόνοι έχουν χαμηλώσει πια και έχουν δώσει τη θέση τους σε νότες που φαντάζουν να ξεφεύγουν τρελαμένες από το σαξόφωνο του John Coltrane. «Έχω τώρα την ευκαιρία να παρατηρήσω αναπόσπαστη, στοιχεία που ίσως δεν θα έπεφταν στην αντίληψη μου ένα άγριο σε διαθέσεις Σαββατόβραδο», σκέφτηκα με λαχτάρα. Η αλήθεια είναι ότι έχω βρεθεί αρκετές φορές σε αυτόν τον χώρο άλλα ποτέ ως τώρα μόνη, χωρίς τέλος πάντων την συντροφιά της εκάστοτε παρέας.

Κάθισα στην γωνία της εκλεπτυσμένης μαρμάρινης μπάρας και έριξα μια ματιά στον χώρο που ανέκαθεν μου έφερνε στην θύμηση μπαρ ξενοδοχείου βόρειο-ευρωπαϊκής πόλης. Ίσως και κάπου στην αρχοντική Αυστρία. Το βλέμμα μου χωρίζει σε νοητά μονοπλάνα τα υλικά που συνθέτουν την μεγάλη εικόνα. Το κόκκινο βελούδο, το δέρμα στα καθίσματα, το στιβαρό ξύλο, οι πολυτελείς καθρέπτες δεν σκιαγραφούν ένα ιδιαίτερα ζεστό μοτίβο, ούτε τα βαλσαμωμένα πτηνά άλλωστε τα οποία αποτελούν τους ακίνητους φρουρούς- παρατηρητές της νύχτας και των φυσιογνωμιών της εδώ και τέσσερα χρόνια. Παρόλα αυτά όμως δεν παύουν να αγγίζουν την ευαίσθητη χορδή μου, εκείνη που δεν μπορεί με τίποτα να αντισταθεί σε οτιδήποτε έχει αέρα νοσταλγικό.

Επιμελημένος άρτια και αρμονικά από την γνωστή φωτογράφο Μάρα Δεσύπρη, ο σοβαρός αυτός Κύριος φοράει το όνομα του με την απαραίτητη αισθητική βαρύτητα. Άλλωστε όπως κάθε σωστός gentleman, έτσι και ο συγκεκριμένος, φαίνεται να δίνει ιδιαίτερη προσοχή στις λεπτομέρειες και το στιλ του.

Ξεφυλλίζοντας τον γνωστό κατάλογο έπεσα πάνω σε οικείους ήρωες που στο παρελθόν ουκ ολίγες φορές μου έσωσαν το βράδυ. Ένας από αυτούς είναι το αξιόλογο γεμάτο Apple Martini με τα έντονα φρέσκα αρώματα του που αποτελεί και την αγαπημένη μου πρόταση από την λίστα και το συστήνω δίχως κανέναν ενδοιασμό. Από το μενού λοιπόν με τις κλασικές συνταγές (κάποιες λιγάκι πειραγμένες)  επιμελημένες από τον υπεύθυνο στο μπαρ Δημήτρη Δημητρίου, δοκίμασα αρχικά το Dry Martini με Brokers – ταιριαστή επιλογή gin-, dry vermouth και μια ελιά, αρκετά τραγανό στη γεύση με βοτανικές χροιές στην μύτη. Στην συνέχεια μου προτάθηκε το Negroni, το οποίο όντας εμφιαλωμένο, αποτελεί μάλλον παραλλαγή ή σπιτικό όπως προτιμά να το αποκαλεί ο εν λόγω Kyrios. Η συνταγή δεν αναγράφεται και όταν ζήτησα να μάθω τι ακριβώς συνέθεσε το ποτό μου ο bartender αποκρίθηκε ότι δεν είναι δική του η μυστική συνταγή και δεν μπορεί να εκθέσει τον δημιουργό δίχως να ρωτήσει. Σεβαστό. Πρόκειται όμως για ένα μείγμα που πατάει επάνω στην περπατημένη χρυσή τομή, Gin, γλυκό vermouth και bitter, με προσθήκη ανθρακικού και όπως «μυρίστηκα», κάποιο αποτύπωμα λικέρ βοτάνων. Ενδιαφέρουσα περίπτωση αφού ο βοτανικός χαρακτήρας σπάει τη μύτη και αφήνει μια μακριά επίγευση. Το ανθρακούχο βοηθάει το ποτό με μια δόση φρεσκάδας που δεν κουράζει τον ουρανίσκο άλλα και που δεν είναι σε καμία περίπτωση τόσο γλυκόπικρη όσο εκείνη που γνωρίζουμε στα στενά πλαίσια της κλασικής εκδοχής. Σειρά είχε το εξίσου πικρό αλλά και ξινό Kampari με Campari, λεμόνι, Grapefruit και φρέσκο σιρόπι καρότου, που μαρτυρούσε και μια ελαφριά γήινη πλευρά. Στα plus να σημειωθεί και ότι στο μπαρ χρησιμοποιούνται φρέσκοι χυμοί και χειροποίητα αναψυκτικά σε σιφόν.

Στην συνέχεια, ζήτησα ένα Mojito το οποίο σε καμία περίπτωση δεν ήταν κακό. Θα το προτιμούσα με λίγη παραπανίσια  σπιρτάδα και ζωντάνια που γενικώς το χαρακτηρίζει. Η ώρα κύλησε και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι έτσι χαμένη στις σκέψεις μου, τελευταία εναπομείνασα στην άκρη της μπάρας και με το προσωπικό να ετοιμάζεται να σημάνει το last call, έγινα η ίδια κομμάτι και εικόνα του χώρου. Αποφάσισα να τελειώσω την βραδιά με το εμβληματικό, γλυκόπικρο Boulevardier, με Camprari, Rye Whiskey και γλυκό vermouth σε μια από τις πιο αντιπροσωπευτικές εκδοχές του στην πόλη, και λίγο αργότερα, ένας πελάτης που είχε χάσει την αίσθηση του χρόνου ζήτησε ένα τελευταίο ποτό. Ο πρόθυμος αλλά αυστηρός bartender, του εξήγησε τους κανόνες της επιχείρησης και χαμογελώντας του σέρβιρε μισό ποτήρι κρασιού. Ίσως οι κανόνες να μην είναι τελικά τόσο κακοί, όσο απόμακροι και στεγνοί και να φαντάζουν. Και όσο σοβαρός, αυστηρός, μετρημένος, επίσημος, εμφανίσιμος, απόλυτα αινιγματικός και μυστήριος να είναι ένας κύριος ή αντίστοιχα μια κυρία (όπως τους πρέπει εξάλλου), όλοι κερδίζονται, πάντα με ευγένεια και ένα όμορφο, εγκάρδιο χαμόγελο. 

Δορυλαίου 4, Αθήνα