The Clumsies Hotel Bar: η συμπυκνωμένη τελειότητα

Η ώρα πλησίαζε σχεδόν τις εφτά και μισή όταν φτάσαμε στην Πραξιτέλους για το The Clumsies Hotel Bar. Οι οδηγίες σαφείς και αυστηρές αλλά φιλτραρισμένες όπως πάντα από αυτή την ανεπιτήδευτη χαλαρή διάθεση που διακρίνει γενικώς τους Clumsies. Άλλωστε οι ίδιοι, χειρίστηκαν επικοινωνιακά αυτό το γεγονός από την στιγμή που το ανακοίνωσαν,  διακριτικά και χωρίς ιδιαίτερες τυμπανοκρουσίες και ας ετοίμαζαν κάτι τόσο μεγαλεπήβολο, δύσκολο και φιλόδοξο. Και επειδή όπως φαίνεται τίποτα δεν κάνουν τυχαία, αυτό το χάρισμα της οικειότητάς τους, βοήθησε πολύ στο να αποφορτίσει το κοινό που το έμαθε σε χρόνο dt και δεν ήξερε τι θα αντιμετωπίσει, αλλά ήρθε προετοιμασμένο να δει κάτι σίγουρα πρωτόγνωρο και με ένα περίεργο τρόπο ταυτόχρονα οικείο. Αυτό άλλωστε ήθελαν από την αρχή οι The Clumsies και για το μπαρ τους. Απενοχοποίησαν την μαζικότητα αποδεικνύοντας ότι κάτι αρτιστίκ, δημιουργικό και πολύ αξιόλογο, μπορεί παρά την κοσμοσυρροή που συνήθως διαταράσσει τις ισορροπίες, να είναι και success story. Δεν μπορούσε λοιπόν και το δεύτερο pop up τους να είχε άλλη διάσταση. 

Η αλήθεια είναι ότι το αριστουργηματικό The Clumsies Hotel Bar δεν επιδέχεται την παραμικρή κριτική, τουλάχιστον από μέρους μου. Κάτι το οποίο δεν επαναλαμβάνεται, δεν έχει απολύτως καμία σημασία να το αξιολογήσει κάποιος, αλλά θα είχε σίγουρα ενδιαφέρον να πει πως ένιωσε μέσα σε αυτό. Το πρωτότυπο σενάριο ήταν το εξής: εφτά μικρογραφίες κάποιων από τα εμβληματικότερα ξενοδοχειακά μπαρ του κόσμου που θα συστεγάζονταν σε ένα παλιό αρχοντικό της πόλης και για τέσσερις ώρες, από τις 20:00 μμ έως και τα μεσάνυχτα ακριβώς, θα σέρβιραν ορισμένα από τα θαυμάσια blendings τους. Κοινό χαρακτηριστικό τους, ότι και τα επτά όπως και ο οικοδεσπότης, το The Clumsies, βρέθηκαν για το 2015 στην πολυπόθητη λίστα The World`s 50 Best Bars. Η αφρόκρεμα του παγκόσμιου bartending, ορισμένες δηλαδή από τις σημαντικότερες προσωπικότητες που το επηρεάζουν διεθνώς, ταξίδεψαν από τις τέσσερις άκρες της γης για μια και μόνο μοναδική παράσταση στο ιστορικό κέντρο της πόλης. Οι Clumsies σκηνοθέτησαν ένα πρωτότυπο λοιπόν ξενοδοχείο σε δυο ορόφους, οι πόρτες του οποίου άνοιξαν για το κοινό στις οχτώ ακριβώς. 

Μια ξύλινη σκάλα οδηγούσε στον πρώτο όροφο. Εκεί, σε διάφορες μεριές υπήρχαν τα έξι από τα επτά μπαρ ενώ ο δεύτερος όροφος αφιερώθηκε εξ´ ολοκλήρου στο λονδρέζικο Savoy και σε έναν τυπάτο πιανίστα. Oι Nine Design που υπέγραψαν το σαγηνευτικό σκηνικό, είχαν την ευφυΐα να μην φλυαρίσουν με φαντεζί διακοσμητικά στοιχεία. Ρίξαν τους προβολείς εκεί που έπρεπε να είναι, στην μπάρα δηλαδή και τους ήρωές της.  Έτσι, τα μπαρ παρά την διαφορετικότητά τους συνυπήρχαν αρμονικά, δημιουργώντας μια θεατρική ατμόσφαιρα που έκανε να αισθάνεται άνετα και κάποιον που ντύθηκε casual και κάποιον που βγήκε από το εξώφυλλο της Vogue για να έρθει. Άλλωστε όλοι παρά την εμφάνιση ή την διάθεσή μας είχαμε ένα κοινό: για ένα βράδυ κλιθήκαμε να παίξουμε τον ρόλο των θαμώνων αυτών των μπαρ και νομίζω ότι τα πήγαμε αρκετά καλά. 

Οι σταρ της βραδιάς ασφαλώς ήταν οι κορυφαίοι φιλοξενούμενοι bartenders. Σχεδόν όλοι τους ντυμένοι με επίσημες στολές, όπως συνηθίζεται σε αυτά τα ξενοδοχειακά μπαρ και υπερφωτισμένοι σαν να βγαίνουν στην σκηνή, με μια λογική αυστηρότητα στην αρχή που την διαδέχθηκαν πολύ γρήγορα τα χαλαρά vibes, μας καλωσόρισαν στον γοητευτικό τους κόσμο. Ο καθένας με τον δικό του χαρακτήρα, την δική του χαριτωμένη "γκριμάτσα", το δικό του ποτό ή τον τρόπο που ευχαριστούσε όταν του έδινε κάποιος την μάρκα για να πάρει το cocktail, δημιούργησαν μια κινηματογραφικά αρμονική ατμόσφαιρα που θα την ζήλευε και Ιάπωνας σκηνοθέτης. Στον χώρο διάσπαρτοι και υποδειγματικοί οικοδεσπότες ο Λευτέρης Γεωργόπουλος, ο Θάνος Τσουνάκας, ο Βασίλης Κυρίτσης, ο Νίκος Μπάκουλης και ο Γιώργος Καίσαρης από τους Clumsies λειτούργησαν ως εγγυητές μιας απαιτητικής παράστασης που απέσπασε ένα βαθύ  και ουσιαστικό χειροκρότημα. Ο κορυφαίος θεσμός World Class και η Diageo έβαλαν επίσης μεγάλες πλάτες στηρίζοντας με το κύρος τους αυτό το εγχείρημα ενώ η διοργάνωση τελέστηκε υπό την αιγίδα του Δήμου Αθηναίων. 

O Leo Robitschek και ο Pietro Collina ο οποίος άφησε εποχή και στο Eleven Madison Park, από το νεοϋορκέζικο Nomad μας ετοίμασαν το πολυδιάστατο και πολύ σημαντικό "Gentlemen`s Exchange" με Bulleit Rye, Suze, Foro Amaro, βερμούτ από το Τορίνο, καφέ, αψέντι και orange bitters. 

Ακριβώς απέναντί τους, στο Broken Shaker από το Μαϊάμι, δοκιμάσαμε μια ανεπανάληπτη μαργαρίτα, την MSG για ανθεκτικούς ουρανίσκους στα καυτερά. Οι φασαριόζοι Gabriel Orta και Elad Zvi ανέμειξαν την Don Julio Blanco, με Agave Infused Old Bay και χυμό lime σε ένα blending απευθείας πτήση για την Φλώριντα. 

Υπεραντλαντικό ταξίδι για το The Clumsies Hotel Bar έκαναν επίσης ο Philip Bischoff και ο Cedric Allen Mendoza από το Manhattan Bar στην Σιγκαπούρη και στην κυριολεξία έκλεψαν τις καρδιές πολλών με το Barrel Aged Negroni τους. 

Την δική μου πάντως ράγισε το θαυμάσιο Negroni που σέρβιρε η ομάδα του θρυλικού Schumman`s Bar από το Μόναχο. Μέσα στην σπουδαία teamwork εκτός από τους Ferdinand Lammerer και Thomas Altenberger και δυο Έλληνες, ο Κώστας Ιγνατιάδης και ο Μάκης Κύρκος. 

Επόμενη στάση το Hong Kong και το The Bishops από το The Lobsters Bar. Ο Serhan Kusaksizoglu και ο Agun Pranowo αγαπούν το Pedro Ximenez Sherry και το Hennessy VSOP και το αναμειγνύουν με γλυκό lime, Bohemian Cordial και Angostura bitters σε μια απωανατολίτικη αιαθησιακή συνταγή που άρεσε σε πολλούς.

Στο Dry Martini από την Βαρκελώνη, δοκίμασα το Amazon, ένα από τα ωραιότερα cocktail που έχω πιεί ποτέ. Ο εξαιρετικοί Alex Portilla και Lorentzo Miglietta δημιούργησαν ένα σπουδαίο χαρτογραφικό blending, με Don Julio Blanco, Tonka Tromplets, σιρόπι από μανταρίνι και βανίλια, φρέσκο χυμό grapefruit και Leblon cachaça που αιτιολογεί από μόνο τον λόγο που συγκαταλέγονται ανάμεσα στα καλύτερα μπαρ του κόσμου. 

Άφησα για το τέλος τα μπαρ που ταξίδεψαν από το Λονδίνο στην Αθήνα για το The Clumsies Hotel Bar. Είναι το Dandelyan και το μοναδικό κατά την άποψή μου American Bar του Savoy. Τα ξέρω και τα δυο καλά  μιας και τα έχω τιμήσει δεόντως γιατί είναι αγαπημένα μου και εκεί κατάλαβα, την σπουδαία δουλειά που έγινε στο επίπεδο της αναπαράστασης. Στο Dandelyan δοκίμασα και τα τρία cocktail τους. Όλα τους ένα και ένα αλλά θα διαλέξω το Koji Hardshake με το Johnnie Walker Black Label, το σιρόπι από miso, μια ανεπανάληπτη δική τους κρέμα αυγών, Bob`s Licorice Bitters και ένα τρουφάτο marshmallow. Ένα ποίημα από τους Ian Griffiths, Lorenzo Antinori και Kesley Ramage. Επίσης υπέροχο και το βοτανικό BC3 Negroni τους το οποίο είναι εμπνευσμένο από τα ταξίδια των μελισσών σε αχαρτογράφητες για εκείνες περιοχές για να βρουν χρυσό στην βασίλισσά τους. Γλυκόπικρο και φτιαγμένο να πίνεται όλη την μέρα, όπως και αυτό το ακούραστο πήγαινε έλα.

Το grande The American Bar του Savoy, το οποίο είναι ένας από τους λόγους που θέλω να μετακομίσω μόνιμα στο Λονδίνο, φιλοξενήθηκε στον επάνω όροφο και μεταξύ μας τώρα του άξιζε αυτή η άπλα. Οι συνταγές των μεγάλων Erik Lorincz και Declan McGurk αντλούν έμπνευση από ιστορικά γεγονότα της χώρας τους, τα οποία μετουσιώνουν με ασσύληπτο και συγκινητικό τρόπο στα cocktail τους. Ένα τέτοιο είναι και το The Pharmacist με Bulleit Rye, Barolo Chinato, αψέντι και μια αριστουργηματική γρεναδίνη που φτιάχνουν στο Savoy. Το αφιερώνουν στον αποθηκάριο Richard Stoughton, ο οποίος το 1712 έκανε το πρώτο πατενταρισμένο ελιξήριο στομαχιού από δικά του bitters. Το σερβίρουν σε ποτήρι σαμπάνιας και το στολίζουν με σκόνη από αφυδατωμένα βατόμουρα. Μεγαλείο. 

To The Clumsies Hotel Bar ήταν, χωρίς ίχνος υπερβολής, ίσως το σπουδαιότερο event που έχει διοργανωθεί ποτέ στην Ελλάδα στον χώρο του bartending κάνοντας άλλη μια σημαντική τομή στην ιστορία του. Η αλληλεπίδραση με τα σπουδαιότερα μπαρ του κόσμου και η επιτυχημένη προσομοίωσή της στην Αθήνα απέδειξε ότι το έδαφος όχι μόνο είναι πρόσφορο για μελλοντικές κορυφές αλλά και έτοιμο να επηρεάσει με την σειρά του την παγκόσμια σκηνή και γιατί όχι, αργότερα να την καθορίσει κιόλας.