Μια ανατριχιαστική ιστορία με bourbon

16 Νοεμβρίου 2011
Σπύρος Πατσιαλός

Το bartending, μπορεί να φαίνεται απλό και εύκολο για κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτα για αυτό, αλλά όπως κάθε ενέργεια που αποδίδει χρήματα στον εργαζόμενο, είναι μια δουλειά, ένα επάγγελμα με πολλές δυσκολίες και πολλές απαιτήσεις.

Δύο ψηλοί άντρες γύρω στο 1.90, ηλικίας 30-35 ετών άραξαν στη μπάρα πριν καλά καλά το καταλάβω, λες και εμφανίστηκαν από το πουθενά. Δεν ξέρω αν τρόμαξα περισσότερο επειδή τους είδα ξαφνικά μπροστά μου ή αν ήταν το αξύριστο πρόσωπό τους που μου προκάλεσε δέος. Μια ακόμη παρέα τριών αγοριών, φοιτητικών προδιαγραφών, που κάθονταν σε ένα απομονωμένο τραπεζάκι, μιλούσαν και γελούσαν δυνατά, οπότε και φάνηκαν να μην τους παρατηρούν επίσης.

Πίσω από τα γένια μερικών ημερών και το ταλαιπωρημένο από τις πολλές καταχρήσεις δέρμα των δυο αγνώστων, μπορούσα να διακρίνω συμπαθητικά πρόσωπα που όμως για κάποιο λόγο, κάποτε, έχασαν την αθωότητά τους.

Ο βαρύς μεταλλικός θόρυβος του Zippo αναπτήρα τους, συνοδεύτηκε από τη μυρωδιά βαριάς μυρωδιάς τσιγάρου. Δεν τους είχα δώσει ακόμα τασάκι, αλλά είμαι σίγουρος πως δεν είχαν και κανένα πρόβλημα αν δεν τους το πήγαινα ποτέ. Μου ζήτησαν δυο μπύρες και τέσσερα σφηνάκια από το αμερικάνικο απόσταγμα, αυτό που οι ντόπιοι στο Kentucky αποκαλούν bourbon. Ήπιαν τα δύο πρώτα σφηνάκια μονορούφι. Ύστερα ψέλλισαν κάτι, ήπιαν μια γουλιά μπύρα απευθείας από το μπουκάλι και με κοίταξαν. Ο λιγότερο τρομακτικός από τους δυο, με το σπαστό μαλλί και την εντυπωσιακή οδοντοστοιχία, μου έγνεψε πως κάτι ήθελε να μου πει. Κοίταξα διακριτικά το ρολόι μου, δεν ξέρω γιατί, ίσως ήταν μια κίνηση αμηχανίας πάνω στην προσπάθειά μου να το παίξω άνετος.

Οι δυο νταήδες ήταν σαφείς: θα έπρεπε να μεταφέρω στην παρέα των τριών αγοριών τρία σφηνάκια bourbon, αλλά και το μήνυμα να μιλάνε χαμηλόφωνα καθώς ενοχλούσαν τους δυο νέους μου «φίλους».

Εκείνη η στιγμή, μου φάνηκε σαν να διήρκησε αιώνια, και το βλέμμα των τριών νεαρών -όταν τους ανακοίνωσα την επιθυμία των δυο ξένων- δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Η επιλογή τους να πιούν το «κέρασμα» και να συμβιβαστούν με τα λιγότερα decibel, αποδείχτηκε σοφή και η δουλειά μου για εκείνο το βράδυ έγινε ευκολότερη. Από τότε, τρία χρόνια αργότερα, κάθε φορά που σερβίρω bourbon κοιτάζω εκείνο το τραπεζάκι και αναρωτιέμαι για την τροπή που θα μπορούσαν να είχαν πάρει τα πράγματα αν…

Σχόλια Χρηστών

Συνδεθείτε ή Εγγραφείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση