Την περασμένη εβδομάδα ήμουν στην Μαδρίτη για τον ευρωπαϊκό τελικό του World Class. Για αυτό σας έγραψα, δεν έγραψα όμως για ένα ξεχωριστό δείπνο και ένα γεύμα εκεί, που θεωρώ ότι αν βρεθείτε στην ισπανική πρωτεύουσα θεωρώ ότι δεν θα πρέπει να χάσετε.
Το πρώτο μας βράδυ στην Μαδρίτη, μας πήγαν στο καζίνο. Ένα επιβλητικό, πανέμορφο κτίριο που συμμετέχει ενεργότατα και ακομπλεξάριστα στην κοσμική ζωή της πόλης. Εκεί, υπάρχει και ένα διάστερο εστιατόριο, το La Terraza del Casino του σημαντικότατου σεφ Paco Roncero. Καταρχήν η ίδια η ταράτσα είναι μια μαγεία όπως βλέπετε και από την φωτογραφία. Ομολογώ όμως ότι δεν είχα και τεράστιες προσδοκίες, παρά την φήμη του σεφ. Βλέπετε, μια εκδήλωση 150 και βάλε ατόμων όπου όλοι τρώνε ταυτόχρονα ένα μενού δεν προσφέρεται για γαστρονομικές επιδείξεις. Και όμως, δεν θα μπορούσα να είχα πέσει περισσότερο έξω. Και επειδή η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται, εδώ φάνηκε από τα περαστά amuse bouche! Κάθε φορά που οι σερβιτόροι έβγαιναν με έναν δίσκο γεμάτο με αέρινες μπουκιές με γέμιζε αδημονία. Τι να πρωτοθυμηθώ, τα muffins ελιάς, το συγκλονιστικό «τοστ» με chorizo, την τεμπούρα με αβγά πέστροφας, την μους φουαγκρά με λευκή σοκολάτα; Όλα τους προετοίμαζαν για ένα έξοχο δείπνο που θα ακολουθούσε. Και πραγματικά. Σεφ και εστιατόριο δικαιολόγησαν απόλυτα το στάτους τους και τα δύο τους αστέρια, με πιάτα υποδειγματικής τεχνικής και φινέτσας όπως εκείνο το απίθανο γκασπάτσο με αστακό και άρωμα βασιλικού ή το κονφί από wagyu beef με μεταξένιο πουρέ πατάτας. Δεν μπορώ παρά να έχω την απορία για το πώς θα τρώγαμε εκεί a la carte …και την προσμονή να το δοκιμάσω κάποια στιγμή!
Δυο μέρες αργότερα, το μεσημέρι πριν φύγουμε, βρεθήκαμε στην κεντρική οδό Cava Baja, το επίκεντρο των tapas bar της πόλης. Λίγο ψάξιμο και οδηγηθήκαμε στο Casa Lucas, στον αριθμό 30 του δρόμου. Δεν ήταν ακριβώς tapas bar, έμοιαζε με tapas bar αλλά τα signature dishes του ήταν μεγάλα (πολύ μεγάλα θα έλεγα). Ήμασταν 8 άτομα, ήπιαμε τρία μπουκάλια sherry Manzanilla του Lustau και μια Rioja LAN Reserva 2008, φάγαμε και οκτώ εξαιρετικά και χορταστικότατα πιάτα και πληρώσαμε €30 το άτομο. Δοκιμάζοντας το βελούδινο τατάκι τόνου με σόγια, κρεμμύδια και πουρέ μήλου, το έξοχο τηγανιτό καλαμάρι δουλεμένο με το μελάνι του και μους μπέικον, ένα γευστικότατο (εντάξει, λίγο παραβρασμένο) ριζότο με φουαγκρά και αβγό ποσέ και μια συγκλονιστική ουρά ταύρου με σος από δαμάσκηνο και φιστίκια, αναρωτιόμουν αν υπήρχε ποτέ περίπτωση να άνοιγε στην Αθήνα ένα μαγαζί με τόσο καλό φαγητό, τέτοια λίστα κρασιών και τόσο απλοϊκό περιβάλλον! Μάλλον όχι… και αν άνοιγε μάλλον θα πήγαινε άπατο. Εμείς ή έστω οι περισσότεροι από εμάς, δυστυχώς, διαλέγουμε καταρχήν σάλα… το φαγητό έρχεται δεύτερο ή τρίτο και καταϊδρωμένο.
Επιστρέφοντας στην Αθήνα οι έξοδοι συνεχίστηκαν σε ρυθμό πολυβόλου (τα πιο πολλά τα διαβάσατε ήδη ως κριτικές ή preview), τα υπόλοιπα την άλλη εβδομάδα μια και το πρόγραμμα προβλέπεται πλούσιο και τις επόμενες μέρες.
Συνδεθείτε ή Εγγραφείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση