Το Rick’s εξελίσσεται σε σταθερή αξία για την Κηφισιά

Κλείνει περίπου ενάμιση χρόνο το Rick’s στην Κηφισιά και κάθε φορά που πηγαίνω πάντα ανακαλύπτω κάτι καινούργιο σε αυτόν τον πολύ όμορφο και αισθαντικό χώρο που δεν είχα παρατηρήσει πριν. Άλλωστε το βαθύ κόκκινο στους τοίχους, οι χρυσοποίκιλτες κορνίζες και τα πορτρέτα της αμερικανικής μυθολογίας δημιουργούν εκείνη την αίσθηση πως μπαίνεις σε ένα κινηματογραφικό σύμπαν που δεν φοβάται τις μεγάλες αναφορές. Η “επίκληση” της Casablanca είναι σίγουρα βαριά, όμως εδώ κατά κάποιο περίεργο τρόπο λειτουργεί. Το Manhattan που έχουμε όλοι δει πρώτα στις ταινίες πριν το ζήσουμε ή πριν καν φανταστούμε πως θα το ζήσουμε κάποτε ήταν αλλιώς. Και αυτό το αλλιώς έχει αποτυπωθεί στο Rick’s με έναν τρόπο που τον καταλαβαίνεις αμέσως. Αυτό το εστιατόριο φτιάχτηκε πρώτα για το πώς θα νιώσει κάποιος και μετά για το πώς θα φάει. Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι όσο ξεκάθαρη κι αν είναι η προτεραιότητα στην ατμόσφαιρα το φαγητό δεν έρχεται δεύτερο. Αντιθέτως είναι προσεγμένο και νόστιμο και έχει ύφος που συνεχίζει την ίδια αφήγηση στο πιάτο.

Ο executive chef του ομίλου Δημήτρης Σταμούδης έχει διαμορφώσει μια κάρτα που ακουμπά στη μεταπολεμική σχολή των νεοϋορκέζικων ή νεορλεάνικων steakhouses. Τη σχολή που αγαπούσε τη γαλλική κουζίνα και είχε αναφορές σε ένα πιο πολυτελές seafood φαγοπότι. Εκεί όπου ακόμη και ένα απλό στρείδι γινόταν Rockefeller περισσότερο για τη χαρά της γεύσης παρά για τον σεβασμό στη φρεσκάδα του. Πάντως τα Rockefeller στο Rick’s είναι βουτυράτα με το σπανάκι να δίνει ωραία γήινη υφή ενώ οι old school γαρίδες cocktail μαγειρεύονται προσεγμένα και η αναπόφευκτη βούτα στην cocktail sauce τις κάνει απόλυτα εθιστικές.

Δοκίμασα ξανά το καλοφτιαγμένο ταρτάρ από prime rib, ένα ζουμερό λουκάνικο τσορίθο με ωραία καπνιστή επίγευση και το ψημένο τρουφάτο Brie de Meaux με γλάσο από port. Από τα πιο πρόσφατα πιάτα που εκτελεί ο ταλαντούχος σεφ Άγγελος Ανδριανάκης ξεχώρισα τα κεφτεδάκια από Black Angus με ωραία ρουστίκ νοστιμιά. Είναι πιάτο με χαρακτήρα, σωστό τηγάνισμα και εκείνη την ανεπιτήδευτη αίσθηση που σε κάνει να ξαναπλώσεις το πιρούνι πριν καν το καταλάβεις. Μου άρεσαν επίσης οι παπαρδέλες bolognese με το χοντροκομμένο κρέας να δίνει σώμα και βάθος και μια σάλτσα ντομάτας που απλώνει την όμορφη ζεστή γλύκα της σε όλο το πιάτο.

Κλείσαμε με ένα αμερικάνικο prime rib που ήταν απολαυστικό ενώ είναι πραγματικά κρίμα να πάτε μέχρι το Rick’s χωρίς να δοκιμάσετε το πληθωρικό croquembouche του Θανάση Σταμούδη. Το σέρβις έχει επαγγελματική και θετική διάθεση, η λίστα κρασιών είναι άκρως ενδιαφέρουσα και το μπαρ βγάζει καλοφτιαγμένα cocktails που αξίζει να δοκιμάσετε. Συχνά πυκνά περνάει και από το Rick’s ο γενικός διευθυντής της S One Hospitality Νεκτάριος Ντάλλας και αυτό δίνει ακόμη μεγαλύτερη αίσθηση φροντίδας και παρουσίας, σαν μια διακριτική εγγύηση ότι όλα λειτουργούν όπως πρέπει.