Flying Horses: Ένα νέο εστιατόριο που αξίζει να μπει στην ατζέντα σας 

Αν και στην Αθήνα ανοίγουν διαρκώς νέα εστιατόρια, κάτι το οποίο από μόνο του είναι μια πολύ καλή είδηση για μια πόλη που τα τελευταία χρόνια δείχνει όλο και μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση στο πώς τρώει, πώς βγαίνει και πώς διασκεδάζει, μέσα σε αυτή τη διαρκή κινητικότητα, η αλήθεια είναι πως λίγα μέρη σου τραβούν το ενδιαφέρον από την πρώτη στιγμή. Το Flying Horses που άνοιξε πριν μια εβδομάδα, στην καρδιά του ιστορικού κέντρου, επί της οδού Καλαμιώτου, είναι ένα από αυτά. Πρόκειται για ένα νέο concept του Βασίλη Στεφανάκη (Osteria Mamma, Armando), ο οποίος έχοντας υπογράψει back to back δύο εστιατόρια που συνεχίζουν να κάνουν μεγάλη επιτυχία, καταθέτει τώρα μια απίθανα γοητευτική πρόταση, που είναι κι εντελώς διαφορετική από όσα έχει κάνει μέχρι σήμερα. 

Και αυτό αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον σε μια περίοδο όπου η αθηναϊκή εστιατορική σκηνή έχει αγαπήσει πολύ συγκεκριμένους αισθητικούς κώδικες, με πρώτο και καλύτερο το πολυφορεμένο πια μοτίβο της γαστροταβέρνας. Το Flying Horses μοιάζει να κοιτάζει αλλού: σε μια πιο θερμή, πιο κλασάτη, πιο καλοζυγισμένη εκδοχή εστιατορικής εμπειρίας.

Περνώντας τη μεγάλη ξύλινη πόρτα του, αποκαλύπτεται ένα εστιατόριο με σπάνια ατμόσφαιρα. Το ύψος της σάλας, οι καμάρες, τα γύψινα, τα τζάκια και οι τοίχοι με αυτή την όμορφη, ζωγραφική φθορά δημιουργούν ένα σχεδόν κινηματογραφικό σκηνικό. Οι γήινες αποχρώσεις, από το σβησμένο πράσινο μέχρι τους τόνους της ώχρας και του ροζ, δίνουν βάθος και μαλακώνουν το βλέμμα, ενώ τα σκούρα ξύλα, τα λευκά τραπεζομάντιλα, οι καμπύλοι καναπέδες και οι πολυέλαιοι φέρνουν μια αίσθηση παλιάς αστικής κομψότητας. Στο κέντρο, η μπάρα μαζί με το πιάνο και τα κεριά δίνουν έξτρα πόντους στο σύνολο. Υπάρχει κάτι εδώ που θυμίζει παλιό ιταλικό εσωτερικό, σχεδόν την ευγένεια ενός μικρού palazzo, με μια ατμόσφαιρα που σε πηγαίνει νοερά προς την Τοσκάνη.

το μενού κινείται με αυτοπεποίθηση προς έναν πιο αστικό, πιο ευρωπαϊκό κόσμο με σαφείς αναφορές από μπιστρό και μπρασέρι

Το μενού της Ελένης Σαράντη, το οποίο θα εμπλουτιστεί με περισσότερα πιάτα μέσα στις επόμενες ημέρες, λέει από νωρίς τι εστιατόριο θέλει να είναι το Flying Horses. Η κάρτα που υπογράφει η ταλαντούχα σεφ κινείται με αυτοπεποίθηση προς έναν πιο αστικό, πιο ευρωπαϊκό κόσμο με σαφείς αναφορές από μπιστρό και μπρασέρι. Δοκίμασα σχεδόν τα πάντα κι έχω να πω πως το επίπεδο είναι ήδη πολύ καλό. Το μοσχαρίσιο ταρτάρ της είναι πολύ γευστικό και σωστά κομμένο, το τριμμένο beaufort του χαρίζει γευστικό βάθος αλλά πιστεύω ότι τα τσιπς στην κορυφή του -που δεν ήταν και τηγανισμένα στον απόλυτα σωστό βαθμό- το κρατάνε λίγο πίσω.Από την άλλη η σεφ φαίνεται πως έχει ακονίσει κι άλλο την την τεχνική της στα arancini, κι αυτά που σερβίρει στο Flying Horses πάνω σε δροσερή κρέμα τυριού με μανιτάρια έχουν χρυσαφένια κρούστα και ωραία δομή εσωτερικά, ενώ τα αχνιστά μύδια της είναι όλα τα λεφτά: πολύ σαρκώδη, η nduja τους δίνει ωραία κάψα και τα στικς πατάτας που προορίζονται για το ζουμί, κάνουν ακόμη πιο κολασμένο το σύνολο. Αυτό είναι ένα από τα πιάτα που με οδηγούν στο να βαθμολογήσω το εστιατόριο με το γαλαντόμο για την ηλικία του 7/10. Τα υπόλοιπα δύο ήταν το άψογα ψημένο φιλέτο τόνου με pepper sauce αλλά και οι εξαιρετικές crepes suzette. 

Ελπίζω το Flying Horses να συνεχίσει με αυτή την όρεξη και να πατήσει ακόμη πιο γερά στον βαθμό του, γιατί είναι ένα κουκλίστικο εστιατόριο που αξίζει να μακροημερεύσει. Τέλος θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρω τη συμβολή αλλά και την ενεργή συμμετοχή του σομελιέ Τηλέμαχου Παπανδρέα, που ήδη έχει κάνει μια δυνατή αρχή, βάζοντας τις βάσεις για μεγαλύτερα πράγματα στο μέλλον.