Codice Blu: Δύο δεκαετίες στο ίδιο τραπέζι

Είκοσι χρόνια είναι κεφάλαιο για ένα εστιατόριο στην Αθήνα. Το Codice Blu κουβαλάει το βάρος δύο δεκαετιών στο ίδιο σημείο στο Κολωνάκι, και αυτό από μόνο του είναι άξιο σεβασμού. Στη συγκεκριμένη γειτονιά, που έχει περάσει ένα σωρό σκαμπανεβάσματα, το να επιβιώνεις δεν είναι μικρό κατόρθωμα. Κάτι κάνουν καλά για να είναι ακόμη εκεί. Και είναι πάντα ενδιαφέρον να δεις τι είναι αυτό που εξασφαλίζει σε έναν χώρο τόση διάρκεια, και μάλιστα σε μια εποχή που ο ανταγωνισμός είναι πολύ σκληρός.

Το Codice Blu σερβίρει ιταλική κουζίνα – ή, πιο σωστά, αυτό που κάποτε ερμήνευαν ως ιταλική κουζίνα στην Αθήνα: μια συρραφή από γνώριμες συνταγές, μαγειρεμένες με τεχνική επάρκεια αλλά απολύτως διεκπεραιωτικά. Κι αυτό είναι ίσως το πιο απογοητευτικό στοιχείο: όταν ξεκινάς από μια παράδοση τόσο βαθιά, τόσο ζωντανή και λατρεμένη παγκοσμίως όσο η ιταλική, έχεις μπροστά σου έναν ολόκληρο καμβά από απλότητα, βαθιά νοστιμιά, γευστική καθαρότητα. Η ιταλική κουζίνα βασίζεται στην ποιότητα των πρώτων υλών, στο να κάνεις λίγα πράγματα, αλλά να τα κάνεις καλά. Και στο Codice Blu, αυτό δεν συμβαίνει. 

Η κάρτα, δε, αριθμεί 109 πιάτα. Και δεν πρόκειται για υπερβολή: είναι ο πραγματικός αριθμός. Είναι απλώς ανέφικτο να υποστηριχθεί ποιοτικά και τεχνικά ένα τόσο εκτενές ρεπερτόριο, εκτός κι αν μιλάμε για ένα steak house που απλώς απαριθμεί τις κοπές του. Στην πράξη, όταν μια κουζίνα προσπαθεί να καλύψει τα πάντα, αναγκαστικά χάνει το επίκεντρο. Χάνει το μέτρο. Και όταν όλα είναι διαθέσιμα, τίποτα τελικά δεν είναι σημαντικό.

Δοκίμασα διάφορα πιάτα, προσπαθώντας να σχηματίσω μια όσο γίνεται πιο πλήρη εικόνα, αν και, αντικειμενικά, άφησα το 90% του μενού απέξω. Όταν έχεις 109 επιλογές, η “αντιπροσωπευτική δειγματοληψία” είναι μια σχεδόν αδύνατη αποστολή. Ξεκινώντας από τα ελάχιστα θετικά, τα αχνιστά μύδια ήταν ευπρεπή με νόστιμο ζουμί, αν και ήταν υπερβολικά αλμυρό, σχεδόν στο όριο του να μην μπορείς να το απολαύσεις μέχρι τέλους. Τα συγκαταλέγω όμως στα οκ πιάτα. Η σαλάτα “Veronese” ήταν ένα μικρό ταξίδι, αλλά σίγουρα όχι στη Βερόνα, μιας και το αβοκάντο και το ψητό χαλούμι δεν έχουν δει ποτέ τη Βερόνα ούτε σε Google Maps. Είχε και ωραιότατο προσούτο, ενώ και το dressing της ήταν αρκετά ευχάριστο. Τα ψητά λαχανικά με μια άνευρη σάλτσα από Gorgonzola ήρθαν με μια παρουσίαση που με άφησε έκπληκτο. Πραγματικά δεν έχω λόγια. Ωστόσο, δεν ήταν καθόλου κακή η γεύση τους. 

Από το εκτενές section με τις πίτσες, διάλεξα τη “Napoli”, η οποία, όμως, ήταν από τη Ρώμη. Ή και από πουθενά. Στο σύνολό της έμοιαζε περισσότερο με μια βιομηχανικά λεπτή pizza margherita με ίχνη αντζούγιας, παρά με κάτι που να σχετίζεται, έστω απομακρυσμένα, με τη ναπολιτάνικη παράδοση. Ήταν σχετικά νόστιμη; Σαφώς. Αλλά αν περιμένεις Νάπολη, αυτό που ήρθε στο τραπέζι ήταν κάποια άλλη πόλη. Δοκίμασα και τα spaghetti vongole που ήταν ομολογουμένως πολύ νόστιμα και με υποδειγματικό al dente. Πρόκειται για ένα πιάτο που έδειχνε πως, όταν η κουζίνα περιορίζεται στα ουσιώδη και δουλεύει συγκεντρωμένα, μπορεί να βγάλει ένα αποτέλεσμα που στέκεται. Και στέκεται καλά. Όμως, η «καρμπονάρα» τους ήταν απογοητευτική. Στο τέλος μας πρόσφεραν ένα τιραμισού μαζί με grapa και ο λογαριασμός μαζί με ένα σχετικά οικονομικό μπουκάλι κρασί κι ένα επιπλέον ποτήρι ήρθε στα €165, ένα ποσό που, δυστυχώς, σε κάνει να κοιτάς πίσω στα πιάτα, και να αναρωτιέσαι. 

Το σέρβις ήταν ευγενικό, σβέλτο, με σπιρτόζικο χιούμορ: ένα από τα δυνατά σημεία της εμπειρίας. Ειλικρινά εύχομαι να υπάρξει μια ανανέωση στο Codice Blu που θα το ξανακάνει να βρει την όρεξη και την ψυχή του. Γιατί η ιταλική κουζίνα, ιδιαιτέρως στην απλότητά της, δεν είναι ποτέ αδιάφορη. Εκτός αν την κάνεις να μοιάζει.