Το 49 |Forty Nine All Day Cafe & Wine Bar, στο αλσύλλιο της Ξενοκράτους

Πολλές φορές λέω ότι  υπάρχουν κάποια εστιατόρια στα οποία μου αρέσει να επιστρέφω, ιδίως όταν πάψουν να θεωρούνται «αφίξεις» και να απασχολούν τους influencers. Ένα από αυτά είναι και το 49, που άνοιξε το 2017, στον αριθμό 49 της οδού Ξενοκράτους – εξού  και το όνομά του – ακριβώς στο σημείο που τέμνεται από την Αριστοδήμου, σχηματίζοντας ένα πλάτωμα γεμάτο μουριές.  Καταρχάς με γοητεύει ο πράσινος και σχεδόν μυστικός του κήπος, που τα καλοκαίρια αποτελεί όαση δροσιάς, ενώ το χειμώνα χάρη στα προστατευτικά του τζάμια και τις σόμπες δίνει την αίσθηση ενός winter garden και για αυτό, όταν το επιτρέπει ο καιρός, τον προτιμώ από την κομψή του σάλα. Με τραβάει, βέβαια, και η ιστορία αυτής της άτυπης πλατείας που πάντα φιλοξενούσε και εξακολουθεί να φιλοξενεί καφενεία και εστιατόρια αγαπητά στους Αθηναίους. Όχι μόνο αυτά που γνωρίσαμε, αλλά και όλα εκείνα που λειτούργησαν πριν από μας. Οι παλιοί Κολωνακιώτες αναφέρονταν σ` αυτό το αλσύλλιο της οδού Ξενοκράτους  αποκαλώντας το «Όμορφο» από το ομώνυμο καφενείο του Παππά, ενός  Ηπειρώτη από την Κόνιτσα, το οποίο άνοιξε το 1936. Όταν κατεδαφίστηκε το παλιό κτήριο και έγινε πολυκατοικία, το μεν τοπωνύμιο παρέμεινε «Όμορφο», αλλά από το Μάρτιο του 1965, στο ισόγειο της πολυκατοικίας που αναγέρθηκε στη θέση του, φιλοξενείται το ιστορικό πια εστιατόριο  “L’ Abreuvoir”, της οικογένειας Κότση. 

Δίπλα του, στη γωνία της Ξενοκράτους, στη δεκαετία ’50-’60, είχε ανοίξει το ζαχαροπλαστείο & ρεστοράν "Λυκαβηττός", που αργότερα έδωσε τη θέση του στο ιστορικό "Je Reviens", το οποίο διαδέχτηκε, στη δεκαετία του `90, το ιταλικό εστιατόριο "Stars".  Όταν κι αυτό έκανε τον κύκλο του, μετά από κάποια χρόνια, όπως ίσως θυμάστε, πήρε τη θέση του το bistro “F+W” by Olivier Campanha.  Και να που φτάσαμε εκεί απ’ όπου θα έπρεπε να είχα ξεκινήσει∙ στον Σπύρο Κότση, τον ιδιοκτήτη-οικοδεσπότη και ψυχή του 49, έναν άνθρωπο ευγενή, χαμηλών τόνων, αληθινό bon vivant και οινόφιλο, για τον οποίο η εστίαση αποτελεί τρόπο ζωής, δεδομένου ότι μεγάλωσε στο “L’ Abreuvoir”, το οικογενειακό τους εστιατόριο, με τις αρχές μιας φιλοξενίας παλαιάς κοπής. Αυτό το background του αποτυπώνεται, με διακριτικό τρόπο, και στο εστιατόριο του, όπου επαναπροσδιορίζει τον όρο all day, καθώς δίνει ιδιαίτερη έμφαση στις πρώτες ύλες του, στο καλό σέρβις και φυσικά στο κρασί και στο μπαρ. Υποστηρίζοντας το χαρακτηρισμό του Wine Bar, προτείνει μια λίστα με ενδιαφέροντα κρασιά, που δίνει ιδιαίτερη έμφαση στα «διαμαντάκια» των αμπελώνων, κυρίως της Ελλάδας και της Γαλλίας, και διαφόρων άλλων χωρών, τα οποία μπορεί κανείς να συνοδεύσει με διάφορα all time classic πιάτα αναφοράς στη γαλλική και στην ιταλική κουζίνα, στα οποία η κουζίνα προσθέτει, κάποιες φορές, ένα πιο σύγχρονο twist.

Ξεκινήσαμε τη βραδιά μας με ταρτάρ σολομού (εξαιρετικής ποιότητας) με αβοκάντο, σόγια, τσίλι και σχοινόπρασο κι ένα βιτέλο με καπνιστή τονάτα (η γνωστή, αντιστροφή του vitello tonnato) με κρίταμο και κάπαρη, πολύ γευστικό και ισορροπημένο. Ακολούθησε μια τάρτα με λαχανικά εποχής, μους ανθότυρου και πέστο λιαστής ντομάτας, άψογα τραγανή βάση και γευστικότατη γέμιση. Αναστρέφοντας λίγο τη σειρά πήραμε και την ψαρόσουπα με τις γαρίδες και ένα τέλειο χτένι. Εδώ κάνω μια παρένθεση για να πω ότι ζητήσαμε και μας μοίρασαν κάποια πιάτα έτσι μπορέσαμε να φτάσουμε, σώοι στα κύρια. Λάτρεψα τις παπαρδέλες με τα χτένια και τον κρόκο, αλλά και το μοσχαράκι ναβαρέν με λαχανικά ήταν πραγματικά πολύ γευστικό. Δεν έχει όμως νόημα να παραθέτω πιάτα, αφού δεν βρίσκω τα λόγια για να περιγράψω εκείνο το διακριτικό pampering, που σήμερα δεν συναντάς πια εύκολα σε εστιατόρια, αλλά για μένα αποτελεί το μυστικό της άψογης φιλοξενίας.