Letter from Spetses

Είναι οι Σπέτσες η νέα Μύκονος;

Δεν είμαι σίγουρος αν αυτό το ερώτημα έχει ήδη γίνει γραπτώς, αν είναι κουβέντα σε παρέες ή αν απλά το αναρωτήθηκα εγώ κάποια στιγμή. Όπως και να έχει η απάντηση –για μένα- είναι: κατηγορηματικά όχι! Θα πω μάλιστα ότι η σύγκριση αδικεί και τα δύο νησιά. Οφείλω ωστόσο να παραδεχτώ ότι το ερώτημα δεν προκύπτει τυχαία. Και τα δύο νησιά έχουν μια –εντελώς διαφορετική όμως- κοσμικότητα και τα δύο νησιά (και η περιοχή γύρω από τις Σπέτσες) είναι φορτωμένα με εντυπωσιακές βίλες και βέβαια και τα δύο νησιά έχουν χαρακτήρα, αισθητική, μοναδικότητα.

Αν η Μύκονος είναι το St. Tropez μας, οι Σπέτσες είναι το Capri μας …

Κάπου εδώ όμως τελειώνουν οι ομοιότητες. Οι Σπέτσες έχουν αρχοντιά και διακριτικότητα, δεν έχουν όμως αυτόν τον «αέρα» (κυριολεκτικά και μεταφορικά) που μπορεί να σε συνεπάρει. Και βέβαια δεν έχουν παραλίες. Και μην αρχίσετε οι οπαδοί των Σπετσών να μου αραδιάζετε επιχειρήματα… τέτοιου επιπέδου παραλίες στην Μύκονο δεν θα είχαν καν όνομα! Οι Σπέτσες προσφέρουν επιλογές καλού φαγητού (εντάξει λογικό είναι να μην έχουν το εύρος της Μυκόνου) και αξιοπρεπές night life που όμως δεν είναι και λόγος επίσκεψης στο νησί.

Αν η Μύκονος είναι το St. Tropez μας, οι Σπέτσες είναι το Capri μας …ή έστω θα μπορούσαν να γίνουν. Τον δρόμο δείχνει το Ποσειδώνιο. Το εμβληματικό τοπόσημο του νησιού, πέρα από εικόνα ταυτισμένη με τις Σπέτσες είναι ένα υπέροχο ξενοδοχείο που έχει καταφέρει να φέρει όλες του τις υπηρεσίες σε πολύ υψηλό επίπεδο. Πιο σημαντικό του χάρισμα; Ότι όταν κάθεσαι σε αυτή την μοναδική βεράντα του μπορείς να νιώσεις, να φανταστείς, να ονειρευτείς πως θα μπορούσε να είναι η τουριστική ανάπτυξη της χώρας μας …σε ένα ιδανικό σενάριο.

Οι Σπέτσες μπορούν λοιπόν να εξελιχθούν σε έναν υπέροχο τουριστικό προορισμό με τον δικό του χαρακτήρα στηριζόμενες σε έναν πυρήνα εξαιρετικού κόσμου που ήδη έχουν. Να στηριχθούν στην αρχοντιά και την αστική αισθητική τους, να εξελίξουν την κουζίνα τους, να φροντίσουν καλύτερα τις –έστω μέτριες- παραλίες τους, να δημιουργήσουν περισσότερες αξιόλογες προτάσεις διαμονής. Αυτή την στιγμή το νησί μοιάζει λίγο με ένα prive club που πίσω από μια σχεδόν επιτηδευμένη παλιομοδίτικη αντιμετώπιση και αίσθηση θέλει να διατηρηθεί ως ένα «μυστικό» για λίγους. Όταν λέω ότι το Ποσειδώνιο δείχνει τον δρόμο εννοώ κυρίως ότι δείχνει πως μπορεί να συνδυαστεί το παλιό με το μοντέρνο, το κλασικό με το σύγχρονο χωρίς να «φοβίσει» το παραδοσιακό κοινό του αλλά και χωρίς να υποκύψει στο αμάρτημα του κραυγαλέου…