Αφορμή για το άρθρο αυτό, μια διαφωνία-συζήτηση με έναν αναγνώστη στο group του FnL στο facebook σχετικά με το χθεσινό tip της στήλης Tips & Tricks, αλλά και πλήθος άλλων σχετικών σχολίων κάθε φορά που αναφερόμαστε στο χύμα κρασί, το χύμα ελαιόλαδο ή –πολύ περισσότερο- το χύμα τσίπουρο.
Βρίσκω πραγματικά απίστευτα τα ανακλαστικά της ελληνικής κοινωνίας όταν πρόκειται για την υπεράσπιση του «χύμα» γενικώς! Είναι τόσο γερά εδραιωμένη η αντίληψη περί αυθεντικότητας και παράδοσης, τόσο αυθόρμητη η υπεράσπιση του «μικρού παραγωγού» απέναντι στους «κακούς» μεγάλους που τυποποιούν, τόσο βαθιά ριζωμένη στο DNA μας η υπεράσπιση κάθε «χύμα» κατάστασης γενικώς που κλείνουμε τα μάτια στις πιο προφανείς αλήθειες!
Τα προϊόντα που πωλούνται ανώνυμα δεν έχουν κανένα απολύτως εχέγγυο ποιότητας, δεν υφίστανται κανέναν έλεγχο, ο παραγωγός δεν ρισκάρει το όνομά του πουλώντας τα, πολύ συχνά ανταγωνίζεται αθέμιτα τους υπόλοιπους παραγωγούς, εξίσου συχνά φοροδιαφεύγει εις βάρος όλων μας και η λίστα των προφανών μειονεκτημάτων μπορεί να συνεχιστεί επί μακρόν. Και βέβαια δεν αναφέρουμε καν το προφανέστερο όλων: τις συνθήκες συντήρησης!
Δεν έχω καμία πρόθεση στο edito αυτό να επιχειρηματολογήσω με επιστημονικά επιχειρήματα, δεν είναι αυτός ο σκοπός του. Εκφράζω απλά μια άποψη και είμαι απολύτως κάθετος σε αυτή, την θεωρώ πρακτικά αυταπόδεικτη.
Συνδεθείτε ή Εγγραφείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση