Δεν είναι μόνο τα wine bar που πληθαίνουν, αλλά όλα τα σημεία πώλησης καλού, εμφιαλωμένου κρασιού. Η τάση αυτή, πανελλήνια και ιδιαίτερα σημαντική, αντισταθμίζει και με το παραπάνω την επιστροφή στις ταβέρνες του χύμα κρασιού (αλήθεια, έφυγε ποτέ;) για την οποία χύνουν τόσο μαύρο δάκρυ οι παραγωγοί.
Όταν, για παράδειγμα, ένα μεγάλο και πολυτελές ξενοδοχείο, όπως το Athens Plaza στην Πλατεία Συντάγματος, αποφασίζει να επενδύσει στο ελληνικό κρασί, αυτό αποτελεί χαρμόσυνη είδηση για τον κλάδο κι ας συνεχίζει η κρίση να στερεί από τους περισσότερους τη δυνατότητα κατανάλωσης οίνων υψηλής ποιότητας.
Το Athens Plaza αναβάθμισε το όμορφο café του, που βρίσκεται στο ισόγειο του ξενοδοχείου επάνω στην Πλατεία Συντάγματος, μετατρέποντάς το ουσιαστικά σε winebar, όπου κάθε μήνα και για όλη τη διάρκεια του χειμώνα, ένας διαφορετικός οινοπαραγωγός θα συνδυάζει τα κρασιά του με τα ανανεωμένα πιάτα του ξενοδοχείου. Ο «χορός των γεύσεων» άνοιξε με το Κτήμα Σκούρα, τέσσερα κρασιά του οποίου σερβίρονται στο ποτήρι και στη φιάλη μέχρι το τέλος Νοεμβρίου. Σειρά το Δεκέμβριο έχει το Κτήμα Νίκου Λαζαρίδη.
Η πιο ευχάριστη έκπληξη απ’ όλες είναι οι πολύ προσεγμένες τιμές ― για ένα ξενοδοχείο αυτού του επιπέδου ― αφού μπορεί κανείς να απολαύσει π.χ. ένα ποτήρι Αγιωργίτικο Σκούρα του 2010 συνοδεία ενός πιάτου με φρέσκια ραβιόλια με κρέμα μασκαρπόνε, ντοματίνια και θυμάρι για 14€ ή ένα Μέγα Οίνο του 2008 με ένα φιλέ ο πουάβρ με πατάτες φούρνου για 30€.
Ο Γιώργος Σκούρας διάλεξε τέσσερα εμβληματικά για εκείνον κρασιά, που όλα μαζί δίνουν μία αρκετά ολοκληρωμένη εικόνα του οινικού του στυλ. Τα δύο λευκά είναι ένα αλλιώτικο από τα συνηθισμένα μοσχοφίλερο, οινοποιημένο με «άγριες» ζύμες, που ακούει στο όνομα Salto, επειδή όπως λέει ο κ. Σκούρας, «η δημιουργία του κρασιού αυτού ήταν για εμάς ένα άλμα προς τα εμπρός». Πρόκειται για ένα μοσχοφίλερο που ξαφνιάζει με τη γωνιώδη οξύτητά του και με έναν αρωματικό χαρακτήρα που δεν θυμίζει κλασική Μαντινεία. Νομίζεις πως είναι αυστριακό ή γερμανικό κρασί και όχι από την Πελοπόννησο! Ο κ. Σκούρας το αποκάλεσε «race», δηλαδή ένα κρασί ράτσας και θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί του.
Το δεύτερο λευκό είναι το Viognier Σκούρας 2012, και προέρχεται από τα πρώτα κλήματα που φύτεψε ο δραστήριος οινοποιός στο Κτήμα Λαρσινού στην Κορινθία. Είναι πλέον μία από τις κλασικές ετικέτες της οινοποιίας Σκούρα, ένα κρασί που έχει βρει το δρόμο του προ πολλού, ένα «ευδαιμονιστικό κρασί» κατά το δημιουργό του, που δύσκολα δεν αρέσει. Φρουτώδες και πλούσιο αναπτύσσεται όμορφα μέσα στο στόμα με τόσο πάχος όσο χρειάζεται για να αντιμετωπίσει τις γαρίδες στη σχάρα και τον καπνιστό σολομό που προτείνει το ξενοδοχείο (18€).
Τα δύο κόκκινα κρασιά του κ. Σκούρα είναι το yin και το yang του οινοποιείου του, με το Νεμέα Αγιωργίτικο του 2010 να εκφράζεται με μία πλειάδα κόκκινων φρούτων που θα ζήλευε και ο καλύτερος μανάβης και το Μέγας Οίνος 2008 να είναι υπόδειγμα φινέτσας και ευγενούς εξέλιξης. Το ξενοδοχείο προτείνει την ελαφριά και φρουτώδη Νεμέα με ένα χάμπουργκερ (20€) ή με κοτόπουλο σοτέ (15€) και καλά κάνει, ενώ ο Μέγας Οίνος θα ταιριάξει dejure και defacto με το φιλέτο!
Αξιοπρόσεκτο είναι και το μικρό ενημερωτικό έντυπο/μενού του ξενοδοχείου, με σύντομες αλλά ουσιαστικές περιγραφές και εξηγήσεις και σωστά αγγλικά και ελληνικά (εξαιρετικά σπάνιο φαινόμενο!).
Συνδεθείτε ή Εγγραφείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση