Οι διαγωνιζόμενοι αυτή την φορά έχουν να επιλέξουν ανάμεσα σε τρεις κατηγορίες: «Αστική Αίγλη» όπου πρέπει να αναβιώσουν την σικ ατμόσφαιρα των 50ς & 60ς και να προτείνουν κοκτέιλ με βάση την τεκίλα Don Julio ή/ και το Grand Marnier, «Ketel One, vintage with a twist» όπου προτείνουν κοκτέιλ ή serving με την γνωστή βότκα και «Whisky is» όπου καλούνται να δημιουργήσουν με βάση τα Talisker 10yo ή/και Cardhu.
Κριτές αυτού του 2ου γύρου είναι ο Νεκτάριος Ντάλλας και εγώ. Βρεθήκαμε μαζί και με την Άντζελα Μαριδάκη, την ambassador των Reserve Brands της Diageo που διοργανώνει τον διαγωνισμό, το μεσημέρι στο Bellini, στην Κηφισιά. Το ραντεβού μας ήταν με τον Δημήτρη Παπαϊωάννου (φωτό). Σε μια παλιότερη συνέντευξη που είχαμε ανεβάσει εδώ, στο FnL, η δημοσιογράφος είχε αναφερθεί σε αυτόν ως «η κινητή βιβλιοθήκη των κοκτέιλ» και όταν ξεκίνησε την παρουσίασή του κατάλαβα το γιατί. Ο πήχης μπήκε πολύ ψηλά με το «καλημέρα σας» και μετά από μια έξοχη παρουσίαση, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου μας σέρβιρε ένα έξοχο πειραγμένο Sidecar με Grand Marnier, Cognac VSOP, χυμό λεμόνι και μανταρίνι και ένα εκπληκτικό homemade σιρόπι από μανταρίνι, γαρύφαλο και αμύγδαλο το οποίο «έντυσε» και μια μικρή σαλάτα με πορτοκάλι και γραβιέρα που ταίριαξε υπέροχα με το κοκτέιλ.
Επόμενη στάση τα Friday’s, όπου δύο νέοι και ταλαντούχοι bartenders, οι Κωνσταντίνος Μπάρδας και Παύλος Μπέης μας έφτιαξαν το Alan Stilman και το Red Lights αντίστοιχα. Το πρώτο, εμπνευσμένο από τον δημιουργό των Friday’s ήταν ωραία ισορροπημένο κοκτέιλ με βάση την Don Julio Reposado και ακόμη Grand Marnier infused με κανέλα , χυμό λάιμ και πορτοκάλι, σιρόπι αγαύης, σιρόπι λεμόνι-αμύγδαλο και bitters βανίλιας. Το δεύτερο έχει σαν βάση την Ketel One και αντλεί έμπνευση από το Άμστερνταμ και την περίφημη συνοικία του, ενώ το χρώμα αναλαμβάνουν να δώσουν blueberries σοταρισμένα σε βούτυρο ζαχαροπλαστικής και το Campari που δίνει και μια ευχάριστη νότα πίκρας.
Στην συνέχεια πηγαίνουμε στο Stoffa, μια ακόμη νέα άφιξη στην Κηφισιά, εκεί που βρίσκαμε παλιά το Μπέρδεμα. Bar-restaurant με ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, χαλαρή διάθεση και μια ευχάριστη, διάχυτη «παιδικότητα» στο ντεκόρ. Εκεί, ο Πάνος Μπεκιάρης προτείνει Don Juan Margarita με Don Julio Bianco, Grand Marnier, τριμμένο τζίντζερ (εξαιρετική πινελιά) και σιρόπι μανταρίνι-περγαμόντο. Στο rim του ποτηριού βάζει έξυπνα και αλάτι και πιπέρι. Το αποτέλεσμα είναι πολύ ενδιαφέρον αλλά του λείπει η ισορροπία. Φεύγοντας, μας τηλεφώνησε λέγοντάς μας ότι από το άγχος ξέχασε τον χυμό λάιμ. Ότι δηλαδή είχαμε παρατηρήσει κι εμείς ότι χρειαζόταν το κοκτέιλ του… λίγη οξύτητα… Έτσι είναι όμως οι διαγωνισμοί…
Επόμενη στάση το Χαλάνδρι. Ξεκινάμε εδώ με το γνωστό Speakeasy. Ο Μιχάλης Κουγιανός (φωτό αριστερά) δίνει ρεσιτάλ λιτής κομψότητας και προτείνει Limitless Skye. Είναι μια δική του παραλλαγή του κλασικού Boby Burns με Talisker, Chambord, Antica Formula Carpano infused με πράσινο τσάι αρωματισμένο με ιβίσκο και goji berries, και μερικές σταγόνες bitters ραβέντι. Υπέροχο κοκτέιλ, ευφυώς προτεινόμενο με Ramon Allones Edicion Limitada 2011…όπως καταλάβατε ο άνθρωπος μίλησε στην καρδιά μου! Προχωράμε προς το El Ray Alobar, όπου ο Μιχάλης Αλεξανδράκης έχει δημιουργήσει ένα ολόκληρο σκηνικό για να μας σερβίρει το Amores Perros του με βάση την Don Julio Reposado, μαζί με ένα εξαιρετικό σπιτικό βερμούτ από Merlot & Syrah αρωματισμένο με αγγελική, κάρδαμο και καφέ, bitters τσαγιού και Angostura σε ένα ποτήρι καπνισμένο με λεβάντα. Επόμενος σταθμός το 9 Βήτα, λίγο πιο κάτω. Εκεί, ο Στέλιος Μαγουλάς διηγείται μια ιστορία δημιουργώντας το Walking by με Don Julio Reposado, Grand Marnier, shrub περγαμόντου-βανίλιας-τριαντάφυλλου με λίγο balsamico, bitters και σόδα ιβίσκου. Τα αναμιγνύει αλά ιαπωνικά με στροβιλισμό και το αποτέλεσμα είναι ένα θαυμάσια δροσιστικό και αρωματικό κοκτέιλ.
Πριν αφήσουμε το Χαλάνδρι, κάναμε έναν τελευταίο σταθμό στο Apsendi που φέτος γίνεται φοβερή δουλειά πίσω από την μπάρα. Ο Αλέξανδρος Γκικόπουλος (φωτό δεξιά) δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας καθώς μας μεταφέρει νοερά στην ιαπωνική πρεσβεία του Παρισιού κάπου εκεί στα 50ς. Σε μια απολαυστική παρουσίαση (βλ. φωτογραφία παρουσίασης του άρθρου) δημιουργεί το Fisherman’s Friend και κυριολεκτικά μας στέλνει. Πρόκειται για ένα πολυεπίπεδο, σύνθετο και κομψότατο κοκτέιλ που αν είχε λίγη ένταση και νεύρο παραπάνω θα ήταν απλά συγκλονιστικό. Τολμηρός συνδυασμός από Don Julio Bianco infused με …κοιλιά τόνου (!!!), σιρόπι από κόλιανδρο, Grand Marnier infused με δεντρολίβανο και λεμονοθύμαρο και bitters. Η τελική πινελιά; Μπλε αλάτι Περσίας και κόκκινο Ιμαλαΐων στο χείλος του ποτηριού. Και η συνοδεία του; Βελούδινο τατάκι τόνου, ελαφρά καψαλισμένο από τον ίδιο μπροστά μας!
Προτελευταίος σταθμός, το Garden 4, στον Χολαργό. Εκεί, συναντάμε έναν νέο και πανύψηλο bartender, τον Βαγγέλη Κορκίδη που κάνει τα πρώτα του βήματα σε διαγωνισμούς. Έχει μια διαφορετική πρόταση, το 1811, ένα φρουτώδες και πικάντικο κοκτέιλ που έχει βάση το Cardhu! Νοστιμότατο αν και ομολογώ ότι το ουίσκι εξαφανιζόταν κάτω από πουρέ μάνγκο, σιρόπί τσίλι, λάιμ και σιρόπι πικραμύγδαλο.
Έχει πάει εννιά πλέον και έχουμε μια ακόμη στάση. Βγαίνουμε Αττική Οδό και πάμε Κορωπί! Είμαστε όλοι περίεργοι για το τι θα συναντήσουμε. Ειδικά φτάνοντας στην περιοχή και στρίβοντας στην μικρή, σκοτεινή οδό Ρούσση, ακολουθώντας πιστά τις οδηγίες του GPS, είμαστε βέβαιοι ότι χαθήκαμε. Ξαφνικά βλέπουμε το Dante’s (παλιά εκεί ήταν το Ιστόρημα) και μένουμε άναυδοι. Το μαγαζί είναι απλά εντυπωσιακό. Ένα παλιό αρχοντικό των αρχών του 18ου αιώνα, όλο πέτρα, με μοντέρνες επεμβάσεις, έχει μετατραπεί σε ένα υπέροχο lounge-restaurant με ένα υπέροχο μπαρ. Εκεί, μας περιμένει ο συνιδιοκτήτης και bartender Κωνσταντίνος Μούχαλος. Η παρουσίασή του είναι πολύ καλή και όταν βγάζει πάνω το “mixing glass” (λέγε με κουβαδάκι) από ατόφιο, πεντακάθαρο πάγο μας εντυπωσιάζει. Όμως το πιο εντυπωσιακό τελικά ήταν το ίδιο το κοκτέιλ του! Το Frisking the Whiskers αντλεί έμπνευση από το Cotton Club και τον Cab Calloway και αναμιγνύει Carhu, Talisker, Cherry Heering, Campari, σιρόπι βανίλιας Μαδαγασκάρης και bitters και είναι όλο πολυπλοκότητα, ένταση και γεύση! Ένα απίθανο κοκτέιλ που μετά, εκτός διαγωνισμού, το δοκιμάσαμε και σε εμφιαλωμένη εκδοχή αφού είχε παλαιώσει πρώτα 35 μέρες σε βαρέλι! Έξοχο!
Το Dante’s ήταν η έκπληξη μιας εξαιρετικής πρώτης μέρας. Τα λέμε αύριο…ελπίζω να προλάβω.
Συνδεθείτε ή Εγγραφείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση