Τέλη δεκαετίας ’80 η επανάσταση του κρασιού με την εμφάνιση των μικρών παραγωγών. Μέσα δεκαετίας ’90 η επανάσταση των κρασιών του Νέου Κόσμου. Τέλη δεκαετίας ’90 η επανάσταση της γαστρονομίας με την εμφάνιση, εστιατορίων υψηλών προδιαγραφών, ταλαντούχων μαγείρων και του κόσμου που σφαζόταν για ένα τραπέζι ακόμη και την Δευτέρα το βράδυ. Δεκαετία ’00 η επανάσταση των premium αλκοολούχων και των special malt whiskeys. Να μην ξεχάσω ότι μέσα σε όλα τα προηγούμενα είχαμε και τα πούρα. Το τι humidor έπαιζε παντού δεν λέγεται. Ακόμη και στα περίπτερα και τα mini markets. Μόνο σε πάγκους της οδού Αθηνάς δεν πουλιόντουσαν πούρα. Και μετά ήρθε η σιωπή! Κάτι σαν την επανάσταση των Αγανακτισμένων.
Πώς το καταφέρνουμε στην Ελλάδα όλα να καταλήγουν ερζάτς. Σαν τα μωρά που αποκτούν ένα καινούριο παιχνίδι, παίζουν συνέχεια με αυτό και ξαφνικά το βαριούνται και το πετάνε. Το μόνο που δεν είναι ερζάτς είναι οι παροιμίες μας: Καινούριο κοσκινάκι μου και πού να σε κρεμάσω. Και μην μου πείτε ότι για όλα φταίει η οικονομική κρίση. Το διαφορετικό δεν σημαίνει κατ’ανάγκη και πανάκριβο. Και αν είναι απλά θέμα οικονομικό τότε τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. Δηλαδή όλα τα chateaux Margaux που ανοίχτηκαν τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια ανοίχτηκαν γιατί απλά σε κάποιους περίσσευαν κάποια χρήματα! Ωραία! Όλα τα malt που καταναλώθηκαν στις μπάρες και τα τραπέζια των μπαρ και των εστιατορίων, καταναλώθηκαν γιατί όλα τα άλλα blended whiskeys ήταν απλά πολύ φτηνά για το τότε εισόδημά μας. Θαυμάσια! Μάλλον έχουμε χάσει την ουσία.
Και για να μην κατηγορηθώ ότι μπλέκω με όλα, να πω μόνο για αυτά τα κακόμοιρα malt. Μετά από όλες αυτές τις γευσιγνωσίες που οργανωνόντουσαν παντού, μετά από όλες αυτές τις ετικέτες με τα περίεργα για εμάς κέλτικα ονόματα που υπήρχαν σε πάρα πολλές μπάρες και κάβες και λίστες εστιατορίων εμείς ξαναγυρίσαμε στο “ελληνικότατο” ουίσκι-κόλα; Αυτό το απίστευτο υγρό που κρύβει μέσα του τόση μαγεία και θρύλους αλλά και γνώση, επιστήμη και ιδρώτα δεν μας λέει τίποτε; Ένα υγρό που μπορεί να συντροφεύσει όλα μας τα συναισθήματα, που μπορεί να μας μιλήσει, να μας προβληματίσει αλλά και να μας απελευθερώσει λίγο από το πρεσάρισμα της Τρόικας.
Η μαγκιά δεν είναι στο οινόπνευμα, είναι στην γεύση. Δεν ξεχνιέσαι όταν ζαλίζεσαι, ξεχνιέσαι όταν ταξιδεύεις. Και η όσφρηση είναι η πιο ταξιδευτική από τις αισθήσεις μας. Μπορούμε να πάμε σε ένα σωρό μέρη και στιγμές της ζωής μας, δοκιμάζοντας μία γουλιά ενός malt. Όρεξη να έχουμε και ελεύθερη φαντασία . Δεν χρειάζεται να καταπίνουμε πέντε ποτά, χρειάζεται να απολαμβάνουμε ένα! Δοκιμάστε το καμμιά φορά, μπορεί να δείτε ότι σας αρέσει, ότι μπορεί να σας δώσει ακόμη και υλικό για κουβέντα με την παρέα σας. Και μην ξεχνάτε: Το single malt μπορεί να αναμιχθεί μόνο με το νερό του ή με τον εαυτό του.
Συνδεθείτε ή Εγγραφείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση
Νομίζω πως περιγράφετε υπέροχα μια από τις πιο βασικές αρετές του σοφού καταναλωτή αλλά και μια από τις ιδανικότερες χαρές που μπορεί να δώσει το ωραία παλαιωμένο απόσταγμα: Το ταξίδι των αισθήσεων.
Βέβαια, ως bartender και καταναλωτής ταυτόχρονα, θα προσθέσω πως: όχι, οι γευσιγνωσίες των malt δεν έχουν πάψει, ούτε και οι καταναλωτές έχουν επιστρέψει στο ουίσκυ κόλα. Αντίθετα, υπάρχει μεγάλη μερίδα καταναλωτών που χάρη σε αυτές τις γευσιγνωσίες και το ότι έμαθαν να ξεχωρίζουν "τη βανίλια,το δαμάσκηνο και το πορτοκάλι" σε ένα ουίσκυ, στράφηκαν προς τα κοκτέιλ με ουίσκυ και παλαιωμένα ρούμια, ενώ έμαθαν να εμπιστεύονται και τον "κάπελα". Σαφώς, όχι παντού και όχι πάντα.
Τέλος, ας μην ξεχνάμε, πως τις περισσότερες γευσιγνωσίες τις διοργανώνουν εταιρείες, δαπανώντας μεγάλα ποσά. Και από όσα ακούω, πολλές εταιρείες έχουν πολύ λίγα περιθώρια για τέτοιες μαζώξεις....
Καλή συνέχεια!