Τα είχε ξαναδεί πολλές φορές όταν ήταν πιτσιρικάς, στις μαζώξεις των «μεγάλων», ακόμα και όταν η μητέρα του έφτιαχνε το αγαπημένο του κέικ. (Ένα φλιτζανάκι κονιάκ έλεγε η συνταγή, brandy έβαζαν αυτοί που δεν ήξεραν τα περί απελασιόν κοντρολέ). Μα πάνω απ` όλα αυτό το ανακάτωμα από μυρωδιές ξύλου, τσιγάρου και αλκοόλ. Αλκοόλ ή αλλιώς αιθυλική αλκοόλη αυτό που στη χημεία μας δίδαξαν πως είναι το προϊόν της ζύμωσης, ήτοι το αποτέλεσμα του να ταΐζει κανείς τις ζύμες, τους αναερόβιους αυτούς μονοκύτταρους οργανισμούς, με σάκχαρα.
- Καλησπέρα, του είπα χαμογελώντας.
- Ένα cuba libre, μου απάντησε. (Δηλαδή, αν τον ρωτούσα «τι θα πάρετε;» θα μου έλεγε «καλησπέρα»;)
Αλλά με άσπρο ρούμι, πρόσθεσε.
Η τελευταία του φράση ήταν μια μαχαιριά. Αναρωτήθηκα πόσες παραλλαγές του cuba libre θα πρέπει να έχουν σερβίρει στον επισκέπτη μου, ώστε να φτάνει στο σημείο να μου ζητά το αυτονόητο. Σε σημείο, μάλιστα, που σχεδόν να με υποτιμά.
Θα μπορούσα να του πω πως το cuba libre φτιάχνεται μόνο με άσπρο ελαφρύ ρούμι, δίνοντας έμφαση στη λέξη ρούμι και γουρλώνοντας τα μάτια, ώστε να του θυμίσω πως η λέξη rum προέρχεται από τη λέξη rumbullion που στην αγγλική αργκό σήμαινε καβγάς. Και φυσικά ότι θα χρειαστεί να προσθέσω το χυμό μισού lime και coca cola. Την τελευταία ανακάλυψε ένας ερασιτέχνης φαρμακοποιός, ονόματι Τζον Πέμπερτον, το 1886 στην Ατλάντα, ενώ προσπαθούσε να φτιάξει ένα αντίδοτο κατά του πονοκεφάλου. Θα μπορούσα να του πω όλα αυτά και ακόμα περισσότερα. Η άφιξη δύο ακόμα επισκεπτών στην άλλη γωνία της μπάρας, όμως, με συνέφερε και έτσι απλά του σέρβιρα το ποτό του, το οποίο οι ιστορικοί ισχυρίζονται ότι γεννήθηκε γύρω στο 1900.
Συνδεθείτε ή Εγγραφείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση