Στο «χειμωνιάτικο κήπο» του Monzù

Τον τελευταίο καιρό, έχοντας βαρεθεί το επαναλαμβανόμενο σενάριο των νέων εστιατορίων και την κοινή τους σκηνογραφία, σκέφτηκα πως έχει έρθει η ώρα να επισκεφτώ και πάλι κάποια παλιά και αγαπημένα μου εστιατόρια. Προφανώς πηγαίνοντας κόντρα στο ρεύμα των καιρών που επιβάλει να κυνηγάμε τις  λεγόμενες «νέες αφίξεις» που, μπορούν άνετα να συγκριθούν σε ρυθμό ανανέωσης με τους πίνακες αφίξεων-αναχωρήσεων του Ελευθέριος Βενιζέλος, αλλά και ευελπιστώντας πως κάποιοι μπορεί να ταυτίζεστε.

Ένα μάλλον βροχερό βράδυ επισκέφτηκα το Monzù, στην Κηφισιά, το οποίο, καταρχάς, με τραβάει ως χώρος. Επιτρέψτε μου να μακρηγορήσω, λίγο ακόμα, για να θυμίσω ότι στεγάζεται σ’ ένα διατηρητέο αρχοντικό του 1880 – το πάλαι ποτέ εξοχικό (ή κυνηγητικό;) περίπτερο της βασιλικής οικογένειας του Γεωργίου του Α’, που κατά τη διάρκεια της Κατοχής χρησιμοποιήθηκε ως γερμανικό στρατηγείο. Αργότερα, το κτίριο, λεηλατημένο και μισο-καμένο, περιήλθε στην ιδιοκτησία της οικογένειας Ζουμπούλη, που το ανακαίνισε εκ θεμελίων, διατηρώντας όλα τα παλιά στοιχεία του. Η επόμενη γενιά της οικογένειας αποφάσισε να μετατρέψει το πατρικό τους στο εστιατόριο, στο οποίο σήμερα φιλοξενείται το Monzù (Abros Group), ενώ μεσοτοιχία, δίπλα του παραμένει η παλαιά και γνωστή μας Cava Vinifera.

Πρόσφατα, σχετικώς, το εστιατόριο απέκτησε και winter garden με τζαμαρίες, που επιτρέπουν, ακόμα και με τη βροχή, νιώθει κανείς ότι βρίσκεται στον κήπο του. Αν άναζητάτε το «έξω» ακόμα και το χειμώνα, σας προτείνω να επιλέξετε αυτό, τον «εξωτερικό» χώρο.

Και, επιτέλους, ήρθε η ώρα να μπω στο θέμα μου: στη γευστική ανανέωση του μενού. Ο Γιάννης Λιόκας παραμένει σταθερή αξία για το Monzù chef όπου παρουσιάζει, μαζί με τον chef de cuisine, Ανδριανό Τριανταφύλλου, μια σύγχρονη κουζίνα η οποία αντλεί έμπνευση από την Ιταλία. Οι συνταγές τους, δεν περιορίζονται στο αυστηρό πλαίσιο της παράδοσης. Συντονίζονται με την ιταλική μαγειρική κουλτούρα, ερμηνεύοντας τη, μ’ ένα πιο δικό τους τρόπο. Ενδεικτικά θα σταθώ σε κάποια από τα highlights της βραδιάς που αποδεικνύουν, πιστεύω, αυτό που εννοώ λέγοντας «γευστική ανανέωση του μενού»: πρώτα θα αναφέρω εκείνο, το λιχούδικο flat bread τους, που χρησιμοποιούν ως «βάση» για να σερβίρουν το μοσχαρίσιο τους carpaccio με υφές κρεμμυδιού, γαλάκτωμα κρεμμυδιού και παλαιωμένη παρμεζάνα. Στους αντίποδες του, αλλά με τις αντίστοιχες εντάσεις, τοποθετώ το carpaccio του μαγιάτικου με μανταρίνι, πράσινο τσίλι, φρέσκο κόλιανδρο και «κλωστούλες» από καμένο τζίντζερ. Θεωρώ πως πρόκειται για ένα γευστικότατο πιάτο, το οποίο είναι πιο σοφιστικέ (λειτουργεί ως intellectual stimulation). Τα βαθιά νόστιμα, βουτυράτα ψητά χτένια, με πουρέ κουνουπιδιού, κους-κους από κουνουπίδι, μαύρη τρούφα και φουντούκι, σερβιρισμένα με το κέλυφός τους, αποτελούν μια ηθελημένη νότα κλασικισμού, που κάνει τη διαφορά στο μενού. Εκείνο που μου άρεσε ιδιαίτερα ήταν το σωστά ψημένο καλαμάρι με τα (προσεκτικά βρασμένα) χόρτα εποχής και την ελαφρά πικάντικη n`duja, σε γοητευτική αντιπαράθεση με τη λεμονάτη σάλτσα βουτύρου. Τέλος τα fettuccine που έβρασαν στον καπνιστό ζωμό ενός κόκορα, και ήρθαν σερβιρισμένα μαζί με φρέσκια τρούφα, άγρια μανιτάρια και ricotta stagionata και το μυλοκόπι στα κάρβουνα με χειμερινή caponata και σάλτσα σαφράν – ίσως τα πιο ιταλικά από τα πιάτα που δοκίμασα, με έκαναν να αναφωνήσω “Bravi, monzù!” – ενθυμούμενη κι αυτά που έγραφε το 2022 ο Τάσος Μητσελής για το εστιατόριο. Τσιτάροντάς τον, μάλιστα, λίγο ακόμα, θα πω ότι η «ιταλική φινέτσα και η βέρα νοστιμιά» του Γιάννη Λιόκα, παραμένουν το βασικό ατού αυτού του όμορφου εστιατορίου.

info: Λεωφόρος Κηφισίας 317 B, Κηφισιά, τηλ. (+30) 210 6200495,  https://monzu.gr/ Ανοιχτά: Τρίτη-Σάββατο: 19:00 - 01:00 & Κυριακή 13:00 - 18:00, τιμή: €70-100