Το καλοκαίρι, ανήκει στις βερμούδες

Κατά τη διάρκεια του Α` Παγκοσμίου Πολέμου, η Βρετανία δημιούργησε στρατηγικά την έδρα της στον Βόρειο Ατλαντικό στις Βερμούδες. O Nathanial Coxon, ιδιοκτήτης ενός από τα ελάχιστα τεϊοποτεία του νησιού, είδε την επιχείρηση του σε μεγάλη άνθηση με την τεράστια επισκεψιμότητα που απέκτησε από αξιωματικούς του ναυτικού. Η αφόρητη ζέστη, όχι μόνο της περιοχής αλλά και από τα αχνιστά φλυτζάνια τσάι, οδήγησαν σύντομα σε παράπονα από τους υπαλλήλους. Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης, υπήρξε η απόφαση του έξυπνου επιχειρηματία, να κόψει τα παντελόνια τους πάνω από το γόνταο, ώστε να μην ασφυκτιούν από τη ζέστη, δημιουργώντας παράλληλα το πρώτο ζευγάρι βερμούδα.

Δεν πήρε πολύ χρόνο, μέχρι ο υποναύαρχος Mason Berridge, να θεωρήσει ότι αυτό το κοντό παντελόνι, έχει λίγο από παλιό Oxford style και να το επιβάλει στους συναδέλφους του αξιωματικούς. Οι βερμούδες δεν πρέπει να συγχέονται με το «κάπρι παντελόνι» που εκτείνεται κάτω από το γόνατο. Παράλληλα έγιναν ένα δημοφιλές είδος αθλητικών ενδυμάτων τις δεκαετίες του 1920 και του 1930 για τη σχέση τους με τις διακοπές αναψυχής σε πιο ζεστά κλίματα. Το όνομά τους πιθανότατα κωδικοποιήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες από το The Bermuda Shop, ένα κατάστημα λιανικής αθλητικών ειδών στη Νέα Υόρκη.

Στην πραγματικότητα, τα συγκεκριμένα σορτς έγιναν αργότερα η εθνική ενδυμασία των Βερμούδων μια και αναδείχθηκαν σε επίσημο ένδυμα, ακόμα και των υπαλλήλων των δύο μεγάλων τραπεζών του νησιού. Ένας από τους λόγους βέβαια που αυτό συνέβη, ήταν και η μεγάλη έλλειψη υφασμάτων που σχετίζεται με τον 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο και η ανάγκη για χρήση μικρότερης ποσότητας στην κατασκευή των ενδυμάτων. Στη μεταπολεμική περίοδο ντόπιοι έμποροι όπως οι Trimingham Bros. και H.A. Ο & E. Smiths βελτίωσαν το σχέδιο του σορτς χρησιμοποιώντας παράλληλα έντονα χρωματιστά υλικά και πιο ανάλαφρα και δροσερά υφάσματα, καθώς οι βερμούδες, έγιναν πολύ δημοφιλείς.

Μάλιστα, η Vogue χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τον όρο "βερμούδα" το 1948. Αυτό συνέβη μια και τεράστια αύξηση της δημοτικότητας των σορτς, συνέπεσε και με την ευρύτερη αποδοχή τους, ως ένδυμα καθημερινής χρήσης. Βέβαια εκείνη την περίοδο, οι βερμούδες και τα τζιν, ήταν απαγορευμένη ενδυμασία για τις φοιτήτριες στο Penn State University μέχρι το 1954, όταν η απαγόρευση άρθηκε μόνο για εκδηλώσεις εκτός πανεπιστημιούπολης. Το The New Yorker αναφέρει ότι παρόλο που τα στοιχεία πωλήσεων για τα σορτς σε λιανοπωλητές όπως η Brooks Brothers αυξάνονταν, ορισμένα ξενοδοχεία και κλαμπ εξακολουθούσαν να μην τα επιτρέπουν, ούτε από άνδρες, ούτε από γυναίκες.

Στη δεκαετία του 1970, η δημοτικότητα τους ανανεώθηκε σημαντικά, λόγω και του ενδιαφέροντος για τη μόδα της δεκαετίας του πενήντα. Εμφανίστηκαν δειλά στις πασαρέλες και από το 1990, έχουν πια μπει για τα καλά στην ανδρική και γυναικεία γκαρνταρόμπα. Στις μέρες μας, ειδικά στην ανδρική μόδα, συναντάμε προτάσεις από γνωστούς οίκους με βερμούδες που συνδυάζονται με σακάκια, ακόμα και για επίσημες εμφανίσεις, πολύ συχνά και με γραβάτα.