Tails, cocktails και διαγωνισμοί.

Καμιά φορά νιώθω λες και όλος αυτός ο κλάδος του shaker θέλει να τρώει μόνος του τα μούτρα του.

Λες και το τόσο ταλέντο, η τόση δημιουργικότητα, τα τόσα ταξίδια και οι τόσες γνώσεις αν συσπειρωθούν αντί να γίνουν μια ομάδα δυνατή, παίρνουν τελικά τη θέση της κλίκας με τις λογικές συνέπειες της έχθρας και των... πηγαδακίων να έρχονται αναπόφευκτα. Ποτέ μου δεν κατάλαβα το γιατί, όπως ποτέ δεν έκατσα να ασχοληθώ περαιτέρω.

Αφορμή για τον παραπάνω προβληματισμό (ή μάλλον για την παραπάνω επιβεβαίωση) ήταν και πάλι μία διοργάνωση. Το Bartending Show, που διοργανώθηκε φέτος στο πλαίσιο της HORECA, περιελάμβανε πλήθος παράλληλων εκδηλώσεων, όλων υπό την αιγίδα και την έμπρακτη στήριξη της Ένωσης Μπάρμεν Ελλάδος.

Τα πρώτα κους κους άρχισαν όταν η είδηση για το “Πρώτο Bartending Show” στάλθηκε στον Τύπο. Δημοσιεύθηκε και αναπόφευκτα η ομάδα του Athens Bar Show αναρωτήθηκε (φαντάζομαι) γιατί στο καλό αυτοί κάνουν το “πρώτο” αφού εμείς ήδη έχουμε κάνει... και “δεύτερο” και “τρίτο”. Οι τόνοι διατηρήθηκαν χαμηλοί, τα κους κους όμως συνεχίστηκαν.

Και φτάνουμε στο διάστημα 8 έως 11 Φεβρουαρίου όπου στο πλαίσιο του Bartending Show της Ε.Μ.Ε διοργανώθηκαν και επιπλέον παράλληλες δράσεις και διαγωνισμοί. Διοργανώθηκε το  3ο Πανελλήνιο Non Alcoholic, το  9o Flairtending, το 1ο για Ελληνικό Cocktail και φυσικά το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα classic cocktail.

Σε ορισμένους από αυτούς είχα την χαρά να βρεθώ στη θέση του κριτή για το κομμάτι της γεύσης κάτι που μου επέτρεψε όχι μόνο να μάθω πρώτη για τις εξελίξεις αλλά και να ζήσω την όλη κατάσταση εκ των έσω.

Η αρχή έγινε στο πρώτο πρωτάθλημα Ελληνικού Cocktail. Περισσότερες από δεκαπέντε συμμετοχές με ελεύθερη συνταγή και με μόνη προϋπόθεση τα cocktails να περιέχουν Metaxa και οτιδήποτε παράγεται ή συσκευάζεται στην Ελλάδα άρχισαν να προσγειώνονται μπροστά μας. Τις τρεις, τις θυμάμαι έντονα. Κάποιες της απέρριψα με την πρώτη ματιά. Νικήτρια του διαγωνισμού ήταν τελικά η Κωνσταντίνα Νικολίτση, από την Ρόδο. Μία κοπέλα που με τόση φαντασία, τεχνογνωσία και δημιουργικότητα παρουσίασε το “Ermis Station” για το οποίο χρειάστηκε να αναμείξει Metaxa 5*, λικέρ από κουμκουάτ και τριαντάφυλλο, χυμό φρέσκου μανταρινιού, σιρόπι καραμέλας και φύλλα ιβίσκου. Γάρνιρε με λουκούμι και δεντρολίβανο, σέρβιρε σε vintage ποτήρι και συνόδευσε την επιλογή της με γλυκό του κουταλιού κυδώνι με καραμέλα και φύλλα μαύρης σοκολάτας, που συνδυαζόταν άψογα με το ποτό της. Φυσικά κέρδισε. Εμένα, τους υπόλοιπους κριτές, το κοινό, την πρώτη θέση!

Την επόμενη μέρα σειρά είχε ο προκριματικός για το Classic. Οι συμμετοχές εδώ ήταν περισσότερες από 30 και η θέση στον ίδιο χώρο περίμενε εμένα και την υπόλοιπη κριτική επιτροπή.

Η διαδικασία ήθελε λίγο περισσότερους από 30 συμμετέχοντες να διαγωνίζονται στο κομμάτι του long drink. Να χρησιμοποιούν ποτά και σκευάσματα συγκεκριμένων εταιρειών και να κρίνονται τόσο στο τεχνικό όσο και στο γευστικό κομμάτι. Την επόμενη ημέρα, 12 από αυτούς θα περνούσαν στον τελικό παρουσιάζοντας το ίδιο cocktail, με την ίδια συνταγή, ώστε να ανακηρυχθεί τελικά ο μεγάλος νικητής που θα μας εκπροσωπήσει στην Πράγα της Τσεχίας στις 16 Αυγούστου.

Σε ό, τι αφορά λοιπόν το γευστικό κομμάτι, αξίζει να σημειωθούν κάποια στοιχεία:

- Κατά γενική ομολογία, και μάλιστα κοινό αστείο μεταξύ μας ήταν πως χρειαζόμαστε τόνους ινσουλίνης για να συνέλθουμε από τους τόνους ζάχαρης και γλύκας που αντιμετωπίσαμε.

-  Κατά γενική ομολογία επίσης, λίγο πριν τη λήξη του προκριματικού ήταν μόνο ένα το cocktail που θα παράγγελνες σε κάποιο bar, και ακόμη και αυτό έπαιρνε βελτιώσεις. Βιαστήκαμε να μιλήσουμε για χαμηλό επίπεδο συμμετεχόντων, μη γνωρίζοντας ωστόσο ως εκείνη τη στιγμή πως υπάρχουν τόσοι πολλοί περιορισμοί στα παιδιά, που οι τόνοι πάνγλυκων πουρέδων ήταν καλώς ή κακώς ένα από τα ελάχιστα extras που τους επιτρεπόταν.

- Γαρνιτούρες: Εδώ η... ομολογία δεν ήταν γενική. Ήρθα μάλιστα σε έντονη αντιπαράθεση με μέλη της υπόλοιπης επιτροπής για το θέμα που ναι μεν ήταν καθαρά αισθητικό -άρα και υποκειμενικό-, δεν άντεχαν όμως τα μάτια μου να βλέπουν μια ντομάτα με ασημένια χρυσόσκονη κουμπωμένη πάνω σε ένα flake καρότου και όλα αυτά πάνω σε ένα φύλλο μανταρινιάς να παίρνουν το πολύτιμο δεκάρι που δεν τόλμησα να βάλω ούτε όταν ένα υπέροχο στικ κανέλας τυλίχτηκε με λεπτή φέτα lime και έδωσε εκτός από αισθητικό αποτέλεσμα (για τα δικά μου δεδομένα) υπέροχα αρώματα και επιπλέον γεύση στο cocktail. Η αντιπαράθεση συνεχίστηκε και την επόμενη ημέρα όταν το κιτς υπερθέαμα των καρότων, αγγουριών και λοιπών ζαρζαβατικών αντιλήφθηκα πως θεωρούταν... αριστουργηματικό λες και ήταν η πρώτη φορά που βλέπαμε cocktail, λες και δεν έχουμε πάει σε εκατομμύρια bars, λες και είμαστε ακόμη στη Ρόδο του all inclusive του 80`, λες και αυτή η ριμάδα η παγκόσμια κοινότητα των cocktails είναι άσχετη που για γαρνιτούρα βάζει μόνο ένα φύλλο βασιλικού. Που τρίβει απλώς κάρδαμο χωρίς τίποτα παραπάνω. Που παίρνει τις ύψιστες των καταξιώσεων βασιζόμενη στο μινιμαλισμό.

- Πρόοδος: Ήταν τόσο ιδιαίτερη (αν όχι ανορθόδοξη) η πορεία των ίδιων παιδιών μέσα στις δύο αυτές μέρες του προκριματικού και του τελικού που ήταν λες και αντιμετώπιζες διαφορετικούς συμμετέχοντες. Για αρχή, σημειώνω και πάλι πως τα παιδιά διαγωνίστηκαν με το ίδιο cocktail και τις δύο ημέρες (κακώς κατά τη γνώμη μου, αλλά δεν θα επεκταθώ σε αυτό). Και ενώ την πρώτη υπήρξε μονάχα ένας που μας ξάφνιασε ευχάριστα, τη δεύτερη τα “σωστά” cocktails άρχισαν να αυξάνονται. Άρχισαν να αλλάζουν τόσο πολύ τα αποτελέσματα (στα ίδια cocktails, των ίδιων ανθρώπων, κρινόμενα ως επί το πλείστον από τους ίδιους κριτές) που το cocktail που ξεχώρισε την πρώτη μέρα σερβιρίστηκε ως ένα άνοστο ζουμί τη δεύτερη. Που ένα το οποίο δεν θυμόμασταν καν από την πρώτη, οι περισσότεροι το κρατήσαμε για να το πίνουμε σε όλη τη διάρκεια της διαδικασίας της δεύτερης ημέρας. Που ήρθαν τέλος πάντων τα πάνω κάτω, που ευτυχώς η τόσο πασέ ζάχαρη και γλύκα μειώθηκε αισθητά, που οι “αριστουργηματικές” γαρνιτούρες των ζαρζαβατικών και λοιπών ειδών μαναβικής χαμήλωσαν τους τόνους -στην πλειοψηφία τους.

- Αποτελέσματα: Όπως ήταν λοιπόν αναμενόμενο τα αποτελέσματα της πρώτης ημέρας δεν είχαν σε τίποτα να κάνουν με της δεύτερης. Και όπως επίσης ήταν απόλυτα αναμενόμενο τα κακόβουλα σχόλια περί στημένων διαγωνισμών άρχισαν να εξαπολύονται προς πάσα κατεύθυνση. Ο κριτής φταίει για το ανεξέλεγκτο σκαμπανέβασμα του αποτελέσματος ανάμεσα στις δύο ημέρες; Ο κριτής φταίει που έχει τόση διαφορετική αντίληψη για το κιτς από τον διπλανό του και που έβαλε δέκα ο ένας, πέντε ο άλλος; Ο κριτής φταίει που δεν είδε καμία καινοτομία; Δεν ένιωσε κανένα ξάφνιασμα και τελικά αναρωτήθηκε “Πώς είναι δυνατόν να πάμε σε παγκόσμιο έτσι”; Ναι, κατά πολλούς. Όχι, κατά άλλους. Και κάπου εδώ οφείλω να σημειώσω την ενδεχόμενη αδικία της πολυτάραχης “γαρνιτούρας”. Ποιο είναι το κριτήριο βαθμολογίας της και κατά πόσο μπορείς να είσαι αντικειμενικός στη βαθμολογία της; Παίζει όντως ρόλο το πόσο δούλεψε κάποιος πάνω στο ζαρζαβατικό; Ή μήπως τελικά το να κοιτάμε μπροστά, τις τάσεις και το “τώρα” είναι αυτό που μετράει; Θέλει – πρέπει ο κλάδος να πάει μπροστά ή αντέχει ακόμη να παραμένει στο τόσο παλιακό αισθητικό αποτέλεσμα; Απαντήσεις δεν έχω, είναι όμως προφανές ότι βάσει των συγκεκριμένων ερωτημάτων κάποιοι ίσως και να αδικήθηκαν, άλλοι ίσως και να ευνοήθηκαν.

- Και φτάνουμε στο επίμαχο σημείο της διαδικασίας “κρίσης”: Επί 3 συνεχόμενες ημέρες το μόνο που άκουγα είναι αν γνωρίζουμε προσωπικά κάποιον από τους συμμετέχοντες. Γνώριζα έναν του flair και δεν με άφησαν, δικαίως να τον βαθμολογήσω. Εμένα και όποιον άλλο αντίστοιχα γνώριζε συμμετέχοντα. Επί 3 μέρες συνεχόμενα άκουγα τους διοργανωτές να μάχονται για τη διαφάνεια και να μας τονίζουν πως έχουν ειπωθεί τόσα για αυτό το διαγωνισμό που θέλουν να είναι 100% σίγουροι για τα σωστά αποτελέσματα.  Επί 3 μέρες έπρεπε μην “δεις”. Να μην “ακούσεις”, να μην σου “πουν”, να μην χαλάσεις τη διαφάνεια.

Η διοργάνωση λοιπόν όπως την είδα, την έζησα, την έκρινα και την αντιλήφθηκα, ήταν καθόλα σωστή. Τι κι αν δεν τα βρίσκαμε μεταξύ μας για τις γαρνιτούρες; Ο τελικός δεν είναι αυτός που θα αποδείξει αν τελικά το μεγαλούργημα-καλλιτέχνημα-γλυπτό καρότου είναι όντως καλύτερο από το ένα απλό φύλλο βασιλικού; Το δηλητήριο βγήκε, οι φήμες οργίασαν, οι νικητές χάρηκαν, οι ηττημένοι εξοργίστηκαν, η διοργάνωση ένιωσε αμηχανία: Καλωσήλθατε στον κόσμο των διαγωνισμών των ελληνικών cocktail.

Τίποτα δεν άλλαξε τώρα, τίποτα δεν διαφέρει από άλλα, αντίστοιχα αποτελέσματα διοργανώσεων.

Θα σταθεί όμως κανένας στο ζητούμενο;

Θα “αντέξουν” τα δικά μας αποτελέσματα στο παγκόσμιο επίπεδο;

Γιατί οι γνωστοί-άγνωστοι “καλύτεροι bartenders της Ελλάδας” δεν συμμετέχουν ποτέ σε αυτούς ή άλλους διαγωνισμούς ελληνικής “εφεύρεσης” παρά μόνο σε εκείνους που ακολουθούν παγκόσμια πρότυπα;

Τόσο χάλια να είναι τα cocktails τους; Τόσο extreme να είναι ο μοντερνισμός τους; Μήπως είναι σνομπ; Μήπως να φοβούνται ότι η γαρνιτούρα τους δεν είναι αρκετά... σκαλισμένη;

Μήπως τελικά οι γνωστοί-άγνωστοι “καλύτεροι bartenders της Ελλάδας” αφιερώνουν όλο τους το χρόνο στα ταξίδια, τα σεμινάρια, τα βιβλία και την πρακτική και όχι στα δηλητήρια και τα σχόλια;

Καλή επιτυχία στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της Πράγας σε όλους τους νικητές: Στον Πάνο Πάλλη που θα διαγωνιστεί στο Non Alcoholic, στον Κωνσταντίνο Φραντζή που θα μας εκπροσωπήσει στο flairtending και στον Παναγιώτη Γκοβάτσο που θα διεκδικήσει μία θέση στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της ΙΒΑ (International Bartenders Association) με την πρότασή του σε Classic Cocktail.

Και μία σημείωση για το τέλος: Τα μέλη της κριτικής επιτροπής έμαθαν δύο μέρες μετά τη λήξη του διαγωνισμού ποιο cocktail αντιστοιχεί σε ποιον νικητή. Τα cocktails των συμμετεχόντων έφταναν  σε εμάς ως νούμερα, τα αποτελέσματα ανακοινώθηκαν με βάση τα ονόματα των κατόχων τους, και όλοι μας γελάγαμε και χειροκροτούσαμε σαστισμένοι διερωτώμενοι ποιο στο καλό είναι το δημιούργημα του καθενός. Κοινώς δεν είχαμε ιδέα, έστω κι αν θέλαμε να “βοηθήσουμε” κάποιον.