Τα τελευταία χρόνια, τα πλακόστρωτα σοκάκια στο Μοναστηράκι έχουν γνωρίσει πληθώρα άκρως εξωστρεφών γαστρονομικών εγχειρημάτων που πατούν σε κουζίνες της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής ως αυτές της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής. Κτίρια περασμένων αιώνων ανανεώνουν την αμφίεσή τους, διατηρώντας λεπτομέρειες που μαρτυρούν το παρελθόν τους, και γυρνάνε σελίδα στην ιστορία τους, έτοιμα να χτίσουν καινούργιες αναμνήσεις. Ανάμεσα στα νέα οικήματα και τα παλιά, τη βοή αλλά και την ησυχία που συναντάει κανείς όταν περνάει από στενό σε στενό, πλανιέται ακόμη η γοητεία της παλιάς Αθήνας.
Εκεί, και πιο συγκεκριμένα στη στοά Καΐρη, αποφάσισαν η Νεφέλη Οφέλια Σαχβερντιάν και ο Γιάννης Τσαχλής να στεγάσουν το September 18, το all-day εστιατορικό τους εγχείρημα, ντύνοντάς το σε γήινα χρώματα με μοντέρνα και βιομηχανικά στοιχεία που συνδυάζονται αβίαστα δημιουργώντας μια ευχάριστα ζεστή ατμόσφαιρα. Η ανοιχτή κουζίνα γίνεται ένα με τη σάλα και το μπαρ καταλαμβάνει περίοπτη θέση στο χώρο, δίνοντας καθαρό μήνυμα για τη σημασία των ποτών στην εμπειρία που στοχεύει να προσφέρει το September 18 ενώ ηχηρό παρόν στο concept δίνει και η μουσική.
Το μενού των εννέα πιάτων πρωϊνού / brunch και δεκαεπτά βραδινού, δημιουργία του σεφ Χρήστου Χανιά, ακολουθεί διεθνή μονοπάτια και προσφέρει επιλογές που παρουσιάζουν ενδιαφέρον ενώ ταυτόχρονα αντανακλά τις γευστικές προτιμήσεις των ιδιοκτητών του εστιατορίου, όπως μου είπε ο Γιάννης Τσαχλής. Η ομάδα της κουζίνας γιόρτασε μόλις την πρώτη βδομάδα βίου της. Το νεαρό της ηλικίας της γίνεται εμφανές τόσο στην εκτέλεση των πιάτων όσο και στους συνδυασμούς των πρώτων υλών αλλά αναμενόμενη είναι να δώσει έμφαση στη σταδιακή βελτίωση των αποδόσεών της.
Στην πρόσφατη επίσκεψή μου, το δείπνο μου άνοιξε με αφράτη φοκάτσα, συνοδευόμενη από πίκλα κολοκύθας, μαρμελάδα κυδωνιού και parfait συκωτιού πουλερικών, που αν και ήταν βελούδινο και κρεμώδες είχε ιδιαίτερα αιχμηρή γεύση. Το σασίμι ψαριού ακολούθησε τη σχόλη του «νέου τύπου» σασίμι. Έτσι, στο πιάτο, δίπλα στο λαυράκι, βρίσκονταν yuzu, ελαιόλαδο, fleur de sel, μικρές φέτες πορτοκάλι, πίκλες μπάμιας και λάδι chives. Στο καλοκομμένο και με σωστή θερμοκρασία μοσχαρίσιο ταρτάρ τόσο οι σπόροι μουστάρδας όσο και ο καπνιστός κρόκος αυγού εκθρόνιζαν το κρέας από την πρωταγωνιστική του θέση ενώ στο καψαλισμένο κουνουπίδι η κρέμα αμυγδάλου έδενε αρμονικά με το φασκόμηλο και τα σταφύλια τουρσί και τα ψητά πράσα παντρεύονταν όμορφα με την κρέμα κατσικίσιου τυριού, το ρόδι και το λάδι σχοινόπρασου. Ωραία συνόδευαν και η βινεγκρέτ εσπεριδοειδών με τα λαχανάκια Βρυξελλών το ψητό φιλέτο λαυράκι αλλά τα μύδια τουρσί αφαιρούσαν πόντους από το γευστικό σύνολο και στα φρέσκα tagliolini τόσο η παλαιωμένη παρμεζάνα όσο και το λεμόνι δεν είχαν τη συμμετοχή που θα έπρεπε στο πιάτο. Στην πάπια “honey fire” από την άλλη υπήρχε ασύμφωνη πολυφωνία πρώτων υλών, ανάμεσά τους πίκλα παντζαριού, καρδιά μαρουλιού, φουντούκι και αντζούγια.
Στα επιδόρπια ξεχώρισα το crémeux σοκολάτας με guanaja 70% και πραλίνα κολοκυθόσπορου που είχε όμορφες εντάσεις και ωραίες υφές. Στη λίστα των κοκτέιλ παρουσιάζονται κλασσικές συνταγές με δημιουργικά twists όπως το “left on read”, μια απολαυστική παραλλαγή της μαργαρίτας όπου η προσθήκη stone flower και μάνγκο χαρίζουν μια δελεαστική σπιρτάδα στη γεύση.
Info: Καΐρη 6, Αθήνα, Τηλ.: 210 522 8208
*Φωτογραφίες: Άννα Τασιούλα
Συνδεθείτε ή Εγγραφείτε για να συμμετάσχετε στη συζήτηση