Το Καφενείο: Από το 1987 στο 2026

Πριν από περίπου έναν χρόνο έγραφα για την επιστροφή του Καφενείου στο Κολωνάκι, που από τις πρώτες κιόλας μέρες είχε ξαναγίνει ένα από τα πιο πολυσύχναστα στέκια της πόλης. Επέστρεψα λοιπόν στην οδό Λουκιανού ένα βράδυ που είχε πια φθινοπωριάσει για τα καλά και αυτή τη φορά κάθισα μέσα. Τι ωραίο μαγαζί, αλήθεια! Με τα όμορφα κολαριστά λινά του στρωμένα στα τραπέζια, πίνακες, γκραβούρες και ζωγραφικά έργα στους τοίχους, τα σκούρα ξύλα και μια ζεστασιά που σε κερδίζει από την πρώτη στιγμή. 

Ο Γιώργος Μελισσάρης, ο Γιάννης Μωράκης και ο Thomas Grubac είχαν την εξυπνάδα να χειριστούν την ανακαίνιση με πολλή προσοχή, κάνοντας ουσιαστικά ένα λεπτό ρετουσάρισμα σε έναν χώρο με τόσο ισχυρή προσωπικότητα. Και το αποτέλεσμα το χαίρεσαι. Το Καφενείο δείχνει φρέσκο, περιποιημένο, σχεδόν καινούργιο, με την πατίνα του χρόνου ωστόσο να διακρίνεται παντού. Κυρίως, όμως, την αισθάνεσαι. Μπαίνεις και νιώθεις πως βρίσκεσαι σε ένα εστιατόριο που ανήκει εξίσου στο 1987 και στο 2026, με όλη τη γοητεία, τη θαλπωρή και την αστική φινέτσα που είχαν κάποτε τα καλά μαγαζιά στο Κολωνάκι. Προσωπικά, έχω μεγάλη αδυναμία σε τέτοιους χώρους. Επέστρεψα όμως και για την κουζίνα της Κυριακής Φωτόπουλου, που μου είχε αφήσει καλές εντυπώσεις στην πρώτη επίσκεψη, και ήθελα πολύ να δω πώς έχει εξελιχθεί.

Το Καφενείο πατάει γερά στην κλασική ελληνική κουζίνα, με το ένα πόδι στην ταβέρνα και στο παλιό καλό μαγειρείο και το άλλο στην αστική μαγειρική, που έχει κι αυτή τη δική της σπουδαία παράδοση. Αγαπάει πολύ τα λαδερά, τις κατσαρόλες, τις πατροπαράδοτες σπεσιαλιτέ, κάνει και ψητά της ώρας, και μάλιστα τα καταφέρνει μια χαρά. Βέβαια, έχει και μια Κυριακή Φωτόπουλου στο τιμόνι, που μόνο τυχαία σεφ δεν τη λες. Έχει καλό και τεχνικό χέρι, κι αυτό φαίνεται στη νοστιμιά και στη φροντίδα των πιάτων της, ακόμη και στα πιο απλά. Δοκίμασα ένα σωρό πράγματα και έχω την αίσθηση πως η κουζίνα του Καφενείου ακουμπάει πλέον βαθμολογικά το 7/10, ενώ πιστεύω πως με τον καιρό θα πατήσει για τα καλά εκεί. Πάρτε για παράδειγμα μια ντομάτα, λεπτοκεντημένη με πολύ καλό ελαιόλαδο, κάπαρη και καπαρόφυλλα, που ήταν σκανδαλωδώς νόστιμη για Οκτώβριο μήνα. Ή τη λαχταριστή τυρόπιτα, την ωραία πιρουνάτη τυροκαυτερή, τα ζουμερά και χρυσοτηγανισμένα κεφτεδάκια. Και τι ωραία που ήταν εκείνα τα γεμιστά κολοκύθια με κιμά! Σκέτο γλύκισμα και με καταπραϋντική νοστιμιά, από τα φαγητά που χαίρεσαι να βρίσκεις σε ένα τέτοιο εστιατόριο. Μόνο το αυγολέμονο θα το ήθελα λίγο πιο ελαφρύ. Τα γεμιστά, πάντως, τα βρήκα κάπως άχαρα, με το πρόβλημα να εντοπίζεται κυρίως στην υφή της γέμισης. Βέβαια, εδώ σηκώνει μεγάλη συζήτηση το πράγμα, αφού οι σχολές στα γεμιστά είναι σχεδόν όσες και τα ελληνικά σπίτια. Προσωπικά, μου αρέσει το ρύζι να κρατάει μια στάλα, να έχει ο κόκκος μια μικρή αντίσταση στο δόντι, γιατί πιστεύω πως έτσι αναδεικνύεται καλύτερα η υπέροχη γεύση αυτού του φαγητού. Εξαιρετικός και ο μουσακάς τους, καλοφτιαγμένος, ζουμερός, με ωραία μελωμένη μελιτζάνα και μια νοστιμιά που μαρτυρά προσεγμένο μαγείρεμα σε όλα τα στάδια. Βρήκα και τα σουτζουκάκια τους πολύ μερακλίδικα και με νοστιμότατη σάλτσα, ενώ από τα γλυκά, όσα χρόνια κι αν περάσουν, την καρδιά μου θα την κλέβει πάντα το μωσαϊκό. Και το δικό τους είναι θαυμάσιο. 

Για το είδος του εστιατορίου, η λίστα κρασιών έχει αξιοσημείωτο εύρος, καλές τιμές και αρκετές επιλογές από τον διεθνή αμπελώνα. Συνολικά, θεωρώ το Καφενείο μια πολύ πετυχημένη περίπτωση αναβίωσης ενός ιστορικού εστιατορίου, κυρίως γιατί οι άνθρωποι που το ανέλαβαν κατάλαβαν πολύ καλά τι είχαν στα χέρια τους. Χρειάζεται γούστο, γνώση και κυρίως καλή αντίληψη του τι ακριβώς έκανε αυτό το μέρος ξεχωριστό εξαρχής. Ο Γιώργος Μελισσάρης και οι συνεργάτες του φρόντισαν με καλαισθησία τον χώρο, κράτησαν τον χαρακτήρα του και έδωσαν στην κουζίνα τη σημασία που της άξιζε. Και βλέποντας πόσο ωραία έχει ξαναμπεί το Καφενείο στη ζωή της Αθήνας, σκέφτομαι πόσα ακόμη παλιά, σπουδαία μαγαζιά, που κάποτε γνώρισαν μεγάλες δόξες, έχουν αφεθεί σήμερα να μαραζώνουν. Είναι κρίμα. Μακάρι να βρεθούν άνθρωποι να τα κοιτάξουν με την ίδια προσοχή και να τους δώσουν μια καινούργια προοπτική, γιατί έχει τη δική του αξία να μπορούν και οι επόμενες γενιές να τρώνε σε αυτά τα εστιατόρια και να τα γνωρίζουν στην καλύτερή τους εκδοχή. Θα μου άρεσε πολύ να φτάσουμε κάποτε να καμαρώνουμε για την πρόοδο της αθηναϊκής εστίασης και μέσα από τα παλιά της μαγαζιά που καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανά.