Γαστρονομικές οάσεις

Βρέθηκα την περασμένη εβδομάδα, καλεσμένος της κυρίας Ολυμπίας Παντελίδου (ξεν. Παντελίδης-Πτολεμαΐδα), σε ένα πραγματικά ενδιαφέρον και απολαυστικό ταξίδι στην Δυτική Μακεδονία για το οποίο θα σας γράψω αναλυτικά τις επόμενες μέρες. Είδα πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα, δοκίμασα απίθανα κρασιά και προϊόντα, γνώρισα ανθρώπους με πάθος και μεράκι, απόλαυσα μοναδικά τοπία και βόλτες. Θα είμαι όμως ειλικρινής. Περισσότερο από όλα ευχαριστήθηκα την επίσκεψή μου σε τρία εστιατόρια και που συνάντησα ξανά τους ιδιοκτήτες τους.

Ο λόγος φυσικά για το Γαστροδρόμιο του Ανδρέα Γάβρη, στο Λιτόχωρο (βλ. και κριτική εβδομάδας), τον Κοντοσώρο του Νίκου Κοντοσώρου στο Ξινό Νερό και τον Θωμά του Νίκου Πάσπαλη, στο Σκλήθρο Φλώρινας. Θα παρουσιάσω και τα τρία σε αντίστοιχες κριτικές γιατί αξίζει πραγματικά να τα γνωρίσετε (αν δεν τα ξέρετε ήδη) και να τα επισκεφθείτε στην πρώτη ευκαιρία. Θέλω όμως εδώ να σταθώ στα κοινά τους σημεία, που είναι πολλά και ουσιαστικά. Πρόκειται για τρία εστιατόρια με ιστορία και σταθερά υψηλότατη ποιότητα. Τρία εστιατόρια με πληθωρική ελληνική κουζίνα που είναι περήφανα για την καταγωγή τους και προβάλλουν τον τόπο τους όσο ελάχιστα σε ολόκληρη τη χώρα. Τρία εστιατόρια που τα έχουν άνθρωποι με αληθινό –και καλώς εννοούμενο- ψώνιο που όμως ταυτόχρονα έχουν γνώση, πάθος, ταλέντο. Τρία εστιατόρια που το καθένα από αυτά έχει μια απίθανη κάβα γεμάτη με εκατοντάδες καλοδιαλεγμένα κρασιά που σερβίρονται σε ιδανικές συνθήκες και τιμές ικανές να χαρίσουν λάμψη στα μάτια κάθε οινόφιλου! Πόσο σπουδαίο είναι να βρίσκεις αυτό το επίπεδο εστίασης σε απομονωμένα χωριά (έστω και εντός αμπελουργικών ζωνών), αλλά και πόσο σπάνιο δυστυχώς! Και πόσο δύσκολο για τους δημιουργούς-ιδιοκτήτες τους! Δεν έχω καμιά πρόθεση να φανώ υπερβολικός ή συναισθηματικός, όμως αληθινά πιστεύω ότι είναι υποχρέωση όλων μας που ασχολούμαστε επαγγελματικά ή ερασιτεχνικά με τη γαστρονομία και τον τουρισμό να στηρίζουμε τέτοιες προσπάθειες με όποιον τρόπο μπορεί ο καθένας.

Τρώγοντας στον Κοντοσώρο την περασμένη εβδομάδα έγραψα στο twitter ότι «Μόλις η Ελλάδα αποκτήσει καμιά 15αριά Κοντοσώρους ακόμη, θα μπορούμε να μιλάμε για γαστρονομική πρόοδο!», ατάκα που ισχύει στο ακέραιο και για τους τρεις τους. Υποκλίνομαι στο ψώνιο τους! Εδώ που είμαστε μόνο το ψώνιο μερικών ανθρώπων μπορεί να μας πάει μπροστά.