Κατσιπόδι: Από το Jerar στην ελληνική κρεατοταβέρνα

Ομολογώ πως όταν μπήκα τις προάλλες στο Κατσιπόδι, στη Δάφνη, αισθάνθηκα μια κάποια αμηχανία. Βλέπετε, στον ίδιο χώρο, μέχρι πριν από λίγο καιρό, λειτουργούσε το πολύ γοητευτικό Jerar, όπου είχα ζήσει μερικές από τις ωραιότερες μαγειρικές στιγμές του Χάρη Νικολούζου και οι αναμνήσεις είναι ακόμη νωπές. Από την άλλη, έτσι είναι η εστίαση και ειδικά όταν μιλάμε για εστιατόρια με δημιουργικές φιλοδοξίες, ο πήχης βρίσκεται διαρκώς ψηλά και οι απαιτήσεις είναι πολλές. Είναι μια απαιτητική πίστα, που χρειάζεται γερά αποθέματα αντοχής για να παραμείνεις στο παιχνίδι.

Ο Γιώργος Καβακλής και ο αδελφός του Θύμιος, που βρίσκονταν και πίσω από το Jerar, αποφάσισαν λοιπόν να αλλάξουν σελίδα, παραμένοντας στην ίδια διεύθυνση. Το νέο τους εγχείρημα ονομάζεται Κατσιπόδι, από την παλιά ονομασία της Δάφνης, και κινείται σε πολύ πιο οικεία και comfort μονοπάτια, έχοντας ως αφετηρία την ελληνική κρεατοταβέρνα. Έκαναν μάλιστα κι ένα μικρό ρεκτιφιέ στο εσωτερικό, κλείνοντας την ανοιχτή κουζίνα και δίνοντας στον χώρο κάτι από τη νοσταλγική ατμόσφαιρα μιας παλιάς ταβέρνας. Τα ξύλινα ντυσίματα στους τοίχους, τα καρό τραπεζομάντιλα με τα λευκά στρωσίδια από πάνω, οι παλιές φωτογραφίες της γειτονιάς και τα κεραμικά στα ράφια συνθέτουν ένα γλυκύτατο σκηνικό, όπου οι εμφανείς τσιμεντένιες κολόνες θυμίζουν κάτι από την προηγούμενη ζωή του εστιατορίου. Όσο πάντως ο Οκτώβριος συνεχίζει να μας καλοπιάνει με τον καιρό του, ο πεζόδρομος έξω παραμένει πολύ πιο δελεαστικός. Άλλωστε, το βράδυ που πήγα δεν έπεφτε καρφίτσα, κάτι που δείχνει πως η νέα πρόταση των αδελφών Καβακλή έχει ήδη αρχίσει να γίνεται μέρος της καθημερινότητας της γειτονιάς.

Στο φαγητό, η κουζίνα διανύει ακόμη το στάδιο της προσαρμογής της, κάτι που θα πρέπει να συνυπολογίσουμε, καθώς το Κατσιπόδι μόλις μπαίνει στην τρίτη εβδομάδα λειτουργίας του. Ξεκινήσαμε με μια πολύ καλή τυροκαυτερή και ένα συμπαθέστατο σαγανάκι, που θα το ήθελα λίγο πιο ζουμερό. Η χωριάτικη ήταν αξιοπρεπής, με νόστιμη φέτα και καλό ελαιόλαδο, αν και η ντομάτα της ήταν αρκετά άγουρη, ενώ οι τηγανητές πατάτες ήρθαν όπως ακριβώς τις περιμένει κανείς σε μια καλή ταβέρνα. Το φρυγαδέλι είχε μεράκι και νοστιμιά, χρειαζόταν όμως λίγη περισσότερη προσοχή στο ψήσιμο για να κρατήσει τους χυμούς του. Στα παϊδάκια, και ιδιαίτερα στα αρνίσια, η εικόνα ήταν σαφώς καλύτερη, με την κουζίνα να δείχνει πως έχει καλές προοπτικές στη διαχείριση της σχάρας. Το καλύτερο πιάτο της βραδιάς, ήταν πάντως τα χοιρινά πανσετάκια, που ξεχώρισαν με διαφορά και τα ευχαριστήθηκα πολύ. Στο φινάλε απολαύσαμε μια συμπαθέστατη πορτοκαλόπιτα με παγωτό βανίλια.

Το Κατσιπόδι έχει, πιστεύω, όλα τα φόντα να στεριώσει και να γράψει τα δικά του χιλιόμετρα στη Δάφνη. Είναι ένα είδος εστιατορίου που αγαπά πολύ ο κόσμος, οι τιμές του είναι πραγματικά καλές και η ατμόσφαιρά του σε προδιαθέτει να περάσεις όμορφα. Η κουζίνα χρειάζεται ακόμη δουλειά, κυρίως στη συνέπεια και στις λεπτομέρειες που μπορούν να κάνουν τη διαφορά ακόμη και στα πιο απλά πιάτα. Έχει όμως όλο τον χρόνο μπροστά της να εξελιχθεί και, γνωρίζοντας την προσπάθεια που έχουν καταβάλει όλα αυτά τα χρόνια ο Γιώργος και ο Θύμιος Καβακλής, είμαι βέβαιος πως θα κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να τη φέρουν σύντομα εκεί που πρέπει.