Το λευκό, Ευχές Ερατεινές, είναι ένα κρασί «για ενήλικες». Αν, δηλαδή, αναζητάτε κάτι πολύ ελαφρύ, πολύ αρωματικό, πολύ ξεδιψαστικό και πολύ έτσι κι αλλιώς, ψάξτε καλύτερα αλλού. Το δημιούργημα του Παύλου Αργυρόπουλου είναι ένα στιβαρό κρασί, με όμορφα οινώδη χαρακτήρα, ώριμα φρούτα και ευγενή μπαχαρικά. Φινετσάτο, γεμάτο, σταράτο. Κατασταλαγμένο, ήδη, στυλιστικά, ένας Πίρλο και όχι ένας Νασρί, αν θέλετε ― κι αν είστε ποδοσφαιρόφιλοι. Θα σταθεί άνετα σε πολλά τραπέζια, δίπλα σε εξεζητημένες δημιουργίες. Με ένα αληθινό vol-au-vent, για παράδειγμα, με ένα λαυράκι σος μενιέρ, με ένα καπόνι γεμιστό με τρούφες. Τι λέμε τώρα και σε περίοδο κρίσης! Εναλλακτικά και δίχως ενοχές δείτε το με ένα ωραίο κοτόπουλο στη σούβλα…
Η Ραψάνη του Θάνου Ντούγκου είναι, από την άλλη, «άλλου παπά ευγγέλιο», ένας τύπος κόκκινου κρασιού που σπανίζει στην ελληνική αγορά. Φινέτσα, διεισδυτικότητα, φρεσκάδα, και μια ισορροπία στην κόψη του ξυραφιού. Ένα κρασί αλλιώτικο, βορειοευρωπαϊκού στυλ, με αιχμηρές ταννίνες και γωνίες, με φρούτο που τρεμοπαίζει στην άκρη της γλώσσας και που, στο τραπέζι, αναζητά γευστικό ταίρι αντίστοιχης φινέτσας. Το δοκιμάσαμε πρόσφατα με τα «άγρια μανιτάρια ραγού σε τραχανότο με κρέμα μαϊντανού» του Γκίκα Ξενάκη (Aleria) και ακόμα ξερογλυφόμαστε. Στο χαρμάνι του κ. Ντούγκου το ξινόμαυρο υπερισχύει, προσφέροντάς μας μια εντελώς διαφορετική εκδοχή της βορειοελλαδίτικης ποικιλίας, την οποία μάθαμε να εκτιμούμε από τα χώματα της Νάουσας και του Αμυνταίου. Εδώ, στις πλαγιές του Ολύμπου, είναι πιο βελούδινη, ζεστή και «φιλική προς τον χρήστη» ― όχι πως δεν παραμένει η ντίβα του ελληνικού κρασιού, έτοιμη να σου ρίξει «το βλέμμα που σκοτώνει» αν τη στραβοκοιτάξεις!
Και μια που κάτι λέγαμε για μια στρίγγλα που έγινε αρνάκι, μας έρχεται πάραυτα στο νου το αφρώδες Ακακίες Ροζέ του Στέλιου Μπουτάρη. Ένα πανέμορφο ερυθρωπό χρώμα (δύσκολο να πετύχεις τόση λαμπερότητα από το άτιμο το ξινόμαυρο), ένας σοφά μελετημένος αφρισμός, τόση γλύκα όση χρειάζεται για να θες να πιεις κι άλλο, και ένα ντύσιμο (φιάλη + ετικέτα) εξαιρετικά κομψό, έχουν δημιουργήσει ένα σύνολο που δύσκολα θα απογοητεύσει ακόμα και όσους κατά κανόνα δεν αγαπούν τις μπουρμπουλίθρες στο κρασί τους. Όπως θα έλεγε και η γιαγιά: «Ακάκιε, οι Ακακίες να είναι αφρώδεις»...