Matsuhisa Athens
Με τα πρόσφατα συμβάντα στην Ιαπωνία αρκετοί αναρωτιούνται αν είναι ασφαλές να τρώμε Ιαπωνικά προϊόντα, και κυρίως σούσι που έχει γίνει το νέο μας εθνικό φαγητό. Καταρχήν μην ξεχνάτε ότι εμείς είμαστε αυτοί που εξάγουμε ψάρια στην Ιαπωνία, και όχι οι Ιάπωνες σε εμάς. Τα περισσότερα προϊόντα που χρησιμοποιούνται στα Ιαπωνικά εστιατόρια στην Ελλάδα, δεν εισάγονται ούτε παράγονται στην Ιαπωνία, διότι απλά θα ήταν ασύμφορο – τα υλικά που τροφοδοτούν τα ιαπωνικά εστιατόρια σε όλη την Ευρώπη, κατά βάση παράγονται σε τρίτες χώρες, όπως π.χ. Αγγλία, Ισπανία, ΗΠΑ (το ρύζι), Κίνα (το νόρι) κ.α. Όπως και το Toyota που μπορεί να οδηγείτε έχει βγει από κάποιο εργοστάσιο της εταιρίας στην Αγγλία ή στην Τουρκία, το ίδιο ισχύει και με τα τρόφιμα, ακόμη και για τη σόγια και το τόφου.
Οι Ιάπωνες είναι από τους πλέον προσεκτικούς και σοβαρούς λαούς σε ό,τι αφορά στην ασφάλεια και στην ποιότητα των προϊόντων που παράγουν – άρα λοιπόν ακόμη και τα λίγα αυτά προϊόντα που μπορεί να έρχονται από την Ιαπωνία, εφόσον έχουν προσβληθεί με ραδιενέργεια, εκείνοι πρώτα δε θα αφήσουν να εξαχθούν από τη χώρα τους.
Σημειωτέον ότι στην Ιαπωνία όλοι τρώνε τα πάντα, με εξαίρεση κάποια προϊόντα από τη γειτονική περιοχή του πυρηνικού εργοστασίου. Κατά συνέπεια δεν υπάρχει καμία ανησυχία – συνεχίστε να τρώτε άφοβα το αγαπημένο σας φαγητό! Το μόνο που θα με ανησυχούσε και τουλάχιστον μέχρι νεωτέρας προσωπικά θα κόψω, είναι το σάκε (σε κανένα δίμηνο βέβαια, γιατί σίγουρα ακόμη πίνουμε σάκε προ-σεισμού/ τσουνάμι/ Fukushima).
Την περασμένη Κυριακή πάντως (27/3) με μεγάλη μου χαρά πήγα στο Furinkazan, αδιαμφισβήτητα το μόνο αμιγώς Ιαπωνικό εστιατόριο στην Αθήνα, και όχι μόνο ήταν γεμάτο αλλά είχε και ουρά ( για όσους δεν ξέρουν ο Ιάπωνας ιδιοκτήτης του Furin εξάγει ελληνικά ψάρια στην Ιαπωνία). Παρά την κρίση και τους φόβους της ραδιενέργειας, εξίσου γεμάτα ήταν πρόσφατα και το Inbi, το Freud, το Kiku, και το Square Sushi στο Κολωνάκι , όλα αγαπημένα στέκια το καθένα για ξεχωριστό λόγο. Το Inbi για τις ντελικάτες γεύσεις που ετοιμάζει ο Taka-san, το sur mesure σούσι στη μπάρα και το άριστο σέρβις- ακόμη και αν οι τιμές είναι λίγο τσουχτερές. Το Kiku, γιατί είναι σταθερή αξία, και παρά το γεγονός ότι «μίκρυνε» το μενού, ο Vlado πάντα θα φροντίσει για τα προσωπικά αγαπημένα του καθενός, ακόμη και αν δεν είναι στο μενού!
Το Freud για τα εξαιρετικά του ψάρια, τα λίγα αλλά εξαιρετικά πιάτα, και το άγρυπνο μάτι του Μανώλη. Το SquareSushi γιατί σερβίρει μόνο σούσι, ευφάνταστα ρολά και η Μαρία πάντα είναι πρόθυμη να ακούσει τα σχόλια των πελατών. Φυσικά ας μην ξεχνάμε και το Nobu, που όσο και αν το λατρεύω, οι υψηλές του τιμές (μερικές φορές πιο υψηλές από ότι στο εξωτερικό) και η απόσταση είναι ανασταλτικοί παράγοντες.
Όσο για το Qor, η πρόσφατη επίσκεψη παρά το super vibe, με άφησε απογοητευμένη: πολύ μαγιονέζα στα περισσότερα ρολάκια (not very Japanese!) και μούτρωσα όταν ο σερβιτόρος μου είπε ότι τα ρολά είναι έτοιμα από πριν... Μιλώντας πάντως με το προσωπικό παντού όλοι έλεγαν ότι οι πελάτες τους ανησυχούσαν και ήταν προβληματισμένοι για τις πρώτες ύλες. Λογικό, αλλά δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας! Definitely, λοιπόν, «to sushi»!
Η φωτογραφία παρουσίασης του άρθρου είναι του Βαγγέλη Πατεράκη.