Μια τυχαία συνάντηση με τον Κώστα Τσιλιλή και πέντε λόγια για την χρονιά του 2025 σε σχέση με αυτή του 2024 ήταν αρκετά για να φέρει στα ποτήρια μου τις δύο αυτές χρονιές της ετικέτας Θεόπετρα Μαλαγουζιά/ Ασύρτικο. Και όχι μόνον αυτές, αφού ο εξαιρετικός παραγωγός από την Ράξα Τρικάλων μου προσέφερε την ευκαιρία να δοκιμάσω τις 5 τελευταίες κυκλοφορίες αυτού του λευκού του blend.
Προερχόμενο από αμπελώνες που βρίσκονται γύρω από το προϊστορικό σπήλαιο της Θεόπετρας, το οινοποιημένο αποκλειστικά σε ανοξείδωτη δεξαμενή λευκό θεωρητικά προορίζεται για άμεση κατανάλωση. Όμως όπως αμέτρητες φορές έχω υποστηρίξει, οποιοδήποτε ποιοτικό λευκό του ελληνικού αμπελώνα –ανεξαρτήτως προφίλ- είναι ικανό όχι μόνο να γοητεύσει στην πενταετία αλλά και να προσφέρει πολυπλοκότητα και αρμονία που κανένα πολύ φρέσκο κρασί δεν μπορεί να επιτύχει.
Και αυτή η ετικέτα από τον παραγωγό που μέσα σε 30 χρόνια κατόρθωσε να αναβιώσει των αμπελώνα των Μετεώρων καλλιεργώντας σήμερα 150 ιδιόκτητα στρέμματα μου προσέφερε άλλη μια απτή απόδειξη.
Φυσικά μια κάθετη λευκού κρασιού ξεκινά από την πλέον πρόσφατη χρονιά, με το Μαλαγουζιά/ Ασύρτικο 2025 (7,5/10) να επιδεικνύει τη νιότη του με τις πράσινες ανταύγειες που ντύνουν το υποκίτρινο χρόνια. Η μύτη της καλής αυτής χρονιάς κυριαρχείται από βοτανικότητα, όμως λίγη γευσιγνωστική συγκέντρωση θα ανταμειφτεί με νότες εσπεριδοειδών, μάνγκο και αχλαδιού. Η λεμονάτη διάσταση τονίζει την ελαφράδα του κρασιού, ωστόσο η αίσθηση μάλλον είναι απαλή παρά νευρική, με το τελείωμα άσπρου πιπεριού να ενισχύει αυτή την εντύπωση.
Η προηγούμενη χρονιά ήταν γενικά καταστροφική για τα λευκά, ωστόσο αυτό το 2024 (7/10) τα κατάφερε πολύ καλά. Το χρώμα του είναι εμφανώς πιο κίτρινο, ενώ η μύτη προτάσσει ένα πολύ διαφορετικό καπνιστό μπουκέτο. Στο στόμα ο όγκος είναι μεγαλύτερος και η οξύτητα πολύ χωνεμένη, στοιχείο που δημιουργεί μια ισορροπημένη μαλακή γεύση. Μάλιστα το flavor διαθέτει και μια μελένια νότα, όμως η ευχάριστη πίκρα της φλούδας γκρέιπφρουτ προσδίδει μάκρος και διάρκεια στο τελείωμα.
Τα πράγματα γενικά δεν ήταν καλά ούτε το 2023, με το Μαλαγουζιά/ Ασύρτικο 2023 (6,5/10) να είναι το πιο αδύναμο κρασί της δοκιμής. Αν και το χρώμα του είναι πιο ζωηρό σε σχέση με το ’24 η μύτη είναι πολύ ντροπαλή στα αρώματα μανταρινιού, βερίκοκου και τσακμακιού, με νότες ζυμαριού να βάζουν την δική τους σφραγίδα. Αν και η γεύση του είναι ισορροπημένη η επίγευση είναι σχετικά σύντομη, ενώ για πρώτη (και τελευταία!) φορά η αίσθηση της αλκοόλης είναι τονισμένη.
Το 2022 (7,5/10) δείχνει τα χρονάκια του, κατ’ αρχήν με το σχεδόν χρυσό χρώμα του. Όμως το «δεν γερνάς, ωριμάζεις» δεν θα μπορούσε να βρει καλύτερη εφαρμογή! Πυκνό και αρκετά εκφραστικό στα αρώματα βουτύρου και ξηρών καρπών, ρεφάρει την εξέλιξή του με γευστική δύναμη και ζωντάνια φλούδας γκρέιπφρουτ σε ένα πανέμορφο σύνολο.
Φαντάζομαι ότι λίγοι οινόφιλοι θα …ψηνόντουσαν να φέρουν στα ποτήρια τους το Μαλαγουζιά/ Ασύρτικο 2021 (7,5/10). Κρίμα γιατί θα έχαναν ένα εξαιρετικό κρασί, στα σημεία το καλύτερο της δοκιμής. Το κίτρινο (αλλά όχι χρυσό) χρώμα είναι πολύ έντονο και βαθύ, ενώ το μπουκέτο γεμάτο τροπικά και κίτρινα φρούτα. Αν και μετράει 5ετία είναι το πιο ζωηρό μετά το ’25, με την καλή οξύτητα και το άρωμα στόματος γκρέιπφρουτ να υποστηρίζονται από λίγες τανίνες στο τελείωμα, εφόδια που θα επιτρέψουν σε αυτή την χρονιά να παλαιώσει για άλλα 2 χρόνια!
Η ετικέτα αυτή μπορεί να είναι η κλασσική λευκή της συλλογής, ωστόσο ο διάσημος για τα αποστάγματα παραγωγός έχει αποστάξει εδώ όλη την οινική γνώση του, κερδίζοντας τόσο τους φίλους της φρεσκάδας όσο και αυτούς που αναζητούν την …σοφία του χρόνου.