Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’80 αυτή ήταν η πραγματικότητα. Κανείς δεν ήξερε την διαφορά ανάμεσα στο brandy και το cognac, κανείς δεν ασχολιότανε με το αν το Μεταξά είναι κονιάκ ή όχι και τα ποτοποιία σε όλη την χώρα έκαναν χρυσές δουλειές παράγοντας τόνους από διάφορα λικέρ και μάλιστα χρησιμοποιώντας προϊόντα της ελληνικής γης. Το ουίσκι ήταν είδος πολυτελείας και ένα πολύ ακριβό δώρο σε κάποιον που του είχες πολύ μεγάλη υποχρέωση. Οι μάρκες; Ελάχιστες. Χρυσή εποχή για το Ballantine’s, για το White Horse, το Vat 69, το Black & White και λίγα ακόμη. Και ξαφνικά από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 όλα άρχιζαν να αλλάζουν με πυρετώδεις ρυθμούς. Άλλαζε καθημερινά ο χάρτης της διασκέδασης, ο τρόπος της διασκέδασης και τα μέσα της διασκέδασης. Ο Χάρυ Κλυν σατίριζε το “Τσίβας” με τους “ξηροί καρποί” και οι Έλληνες αφιονισμένοι έτρεχαν να προλάβουν όσα είχαν στερηθεί τις προηγούμενες δεκαετίες. Ανακάλυψαν την “Κρυφή γοητεία της Μπουρζουαζίας”. Στην δεκαετία του ’90 γινόντουσαν όλα σε ρυθμούς αγώνων ταχύτητας και στο ’00 θυμηθήκαμε ότι εκτός από την ποσότητα υπήρχε και η ποιότητα και εκεί ξεκινάει και η δική μου γκρίνια.
Γιατί μετά ήρθε η κρίση… Ο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του και κομμένα τα πολλά πολλά. Τώρα θα μου πείτε τίποτε αισιόδοξο δεν έχω να πω; Μα και βέβαια έχω. Μέσα από αυτήν την κρίση θα αναγκαστούμε να μάθουμε τι είναι αυτό που πραγματικά μας αρέσει και όχι τι είναι της μόδας. Η ποικιλία των προϊόντων και η ευκολία της πληροφόρησης κυρίως λόγω του διαδικτύου δεν πρόκειται να σταματήσει, όση και να είναι η κρίση. Θα γίνουμε πολύ προσεκτικοί στο πού και πώς ξοδεύουμε τα χρήματά μας. Θα αποκτήσουμε τη κουλτούρα, που λόγω έλλειψης χρόνου δεν είχαμε προλάβει να αποκτήσουμε. Θα πηγαίνουμε σε μαγαζιά που πραγματικά αξίζουν, θα πίνουμε κρασιά που πίνονται και θα τα πληρώνουμε όσο πραγματικά αξίζουν. Ξέρετε το μαγικό με τους Έλληνες είναι ότι έξω θα βγαίνουμε ότι και να γίνει. Τους την δίνει των Γερμαναράδων πολύ αυτό, αλλά και εμάς μας την δίνει που προκάλεσαν δύο παγκόσμιους πολέμους, τι να κάνουμε τώρα. Όταν κάνει αυτές τις πρώτες λιακάδες τον Φεβρουάριο μπορείς να κάτσεις μέσα; Όταν ακούς το δελτίο ειδήσεων των οκτώ μπορείς να κάτσεις μέσα; Με τίποτα! Θα βγεις να μοιραστείς τον πόνο σου και την αγωνία σου πίνοντας και απολαμβάνοντας, πάντα με μέτρο, την θαλπωρή του οινοπνεύματος. Το μήνυμα όμως προς όλους όσους εμπλέκονται στην “βιομηχανία” της διασκέδασής μας είναι πλέον ένα : Κυρίες και Κύριοι, αρπαχτές τέλος! Καλά να περνάτε.